ของขวัญ ในวันวาน.
 บางเรื่องราว ในชีวิต ถูกถมด้วยสิ่งใหม่ๆในแต่ล่ะวัน เพิ่มขึ้นๆมาเรื่อยๆเสมอ
.... จนบางเรื่องราว ....
เราแทบ เกือบลืมไปแล้ว ...

เคยมีคำกล่าวที่ว่า โลกไม่เคยหมุนวนกลับมาที่เดิม  เอาจริงๆผมก็ไม่คิดแบบนั้นน่ะ  ผมว่ามันยากมากเลยล่ะ 

การที่โลกจะหมุนวนกลับมาที่เดิม  ซึ่งถ้าเป็นไปได้ มันคงต้องใช้เวลามากพอสมควร.

     ในฤดูฝนต้นหนาวปีนี้...
         สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น...ไม่รู้ว่า เพราะเหงา หรือเพราะอะไร ความรู้สึกเก่าๆจากคนรักเก่าแบบผม ได้สว่างขึ้นมา

ยังคงสงสัย ว่าเรา จะหลงรัก แฟนเก่าเราได้สักกี่ครั้ง ...
นั่นสิครับ สักกี่ครั้งดี.............!!!!!!!!!!!!!!

     ในช่วงเวลาที่เหงาๆ การหาคำตอบ แบบนี้เป็นเรื่องที่ยาก และลำบากใจมาก และยิ่งลำบากใจหนักขึ้น ในตอนที่  ...
         " เราทั้งสองคน คือเพื่อนกัน "


      ความรู้สึก ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาแบบนี้ ...
ตัวผมเอง ไม่รู้จะเริ่มต้น ยังไงเลย ...


      ผมคงต้อง กอดเก็บเรื่องราวพวกนี้ เอาไว้เพียงลำพังหรือเปล่า  ถ้าต้องพูด ต้องทำอะไรออกไปแล้ว มันอาจเสียเค้าไปอีกครั้ง ...


อันที่จริง ความรักของเรา จบลงไป เกือบจะ 6-7 ปีแล้ว ก็ว่าได้  
จนผมคิดว่า ความรู้สึกเหล่านั้น มันคงเกิดซ้ำไม่ได้แล้ว ใครล่ะจะคิด แค่โทรอวยพรวันเกิด ปีละครั้ง เจอกัน ปีล่ะแทบครั้ง หรือนานกว่าก็ว่าได้ 

แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไป การพบกันของผมและเค้า เป็นการจุด ไฟในความรู้สึก ที่ถูกฝังไว้ลึกๆมานานได้ ลุกไหม้อีกครั้ง  

แต่ความรู้สึกเหล่านี้ มันเกิดในช่วงเวลาที่ เหงาและไม่มีใคร มันเลยทำให้ฉุดคิดว่า ...มันคือความรู้สึกเราเองจริงๆหรือด้วยองค์ประกอบอื่นๆทางอารมถ์ ต้องเรียกว่าคุมเครือ เลยล่ะครับ.

ถ้าเอาตามที่รู้สึกแบบไม่คิดเยอะแยะ...

สิ่งหนึ่งที่ผมรู้คือ ผมไม่ต้องพยายามจะรักเค้าเลย
เพราะ ลึกๆในความรู้สึกผม มันแน่นไปด้วยเรื่องราวเก่าๆของผมและเค้า 
       ผมว่า ผมยังมีความรู้สึดที่เคยเกิดขึ้น สมัยเรายังอายุน้อยๆ เคยรักกันแบบเด็กๆ นี่ก็ผ่านไปหลายปี  เราทั้งคู่โตขึ้น มีมุมมอง ความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น.

ถ้ามันยังไหว ผมอยากบอกเค้าน่ะว่า ...   

"ให้ผมดูแลเถอะ"

แต่ก็นั่นแหละครับ ความคิด ที่ไม่ได้พูดมันออกไป ถ่ายทอดออกไป  มันก็เป็นแค่ความคิด ...



       บางครั้ง การรักษาเค้าไว้ให้นานที่สุด ...คงเป็นการเฝ้าดู แบบห่างๆในสถานะ อื่นๆที่จะไม่เสียเค้าไปตลอดกาล




       ในช่วงเวลาแบบนี้ ...การเจอกันของเรา และความรู้สึกเหล่านี้ ที่เกิดขึ้นกับผม ผมว่ามันเป็นของขวัญที่ดีมาก จากวันวาน ที่ผมเองเกือบลืมไปแล้ว ว่าเคยรู้สึกรักใครได้มากขนาดนี้.

     ถ้าใครที่มีโอกาสได้กลับไปดูแลหัวใจดวงเดิม  ไม่ว่าจะมีโอกาสมากน้อยแค่ไหน ที่จะไปต่อ ขอให้ทำมันให้ดีที่สุด และดูแลมันดีๆครับ.

ก่อนที่หัวใจดวงนั้น...จะกลายเป็นของคนอื่น.


ถ้าให้ผมเลือกอีกครั้ง ...ผมก็ยังเลือกเค้า.

อายุขนาดผมที่ก็ไม่มาก ไม่น้อย
    การพยามจะรักใครผมว่า มันไม่ง่ายหลายๆคนคงเข้าใจ  และมันต้องใช่้เวลา

แต่ความรู้สึกที่เราไม่ต้องพยามจะรัก ...ความรู้สึกทั้งหมดที่ไม่ต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่ ผมว่ามันเป็นสิ่งง่ายๆที่เราไม่ต้องมองหามันเลย.



 










SHARE
Writer
O_TIST
O-tist
ผู้ชายธรรมดา :ที่เชื่อว่า ถ้าเราไม่มองข้าม สิ่งต่างๆ บางเรื่องราวเปลี่ยนแปลง ..."ความคิดคนเราได้" และสร้างความเจ็บปวดได้เช่นกัน ..ผมเชื่อแบบนั้น.

Comments