หัวใจของดอกดาวเรือง
ดอกดาวเรืองชู่ช่อสีเหลืองทองแข่งกับแสงแดดอุ่นๆในตอนเช้า ของเช้าวันนึ่ง ฉันมองมันออกไปผ่านหน้าต่างบานที่คุ้นเคยในห้องของฉัน ได้แต่คิดไปว่านอกจากเจ้าต้นดาวเรืองที่ทักทายฉันในตอนเช้าแล้ว ก็คงมีเพียงนกตัวน้อยๆที่ส่งเสียงแจ้วๆ คอยปลุกฉันเกือบทุกวัน 

วันนี้ไม่เหมือนดั่งเคย ท้องฟ้าไม่สดใสมีก้อนเมฆสีขุ่นปกคลุมไปทั่ว ต้นดาวเรืองที่เปียกฝนใช่ว่ามันจะสดชื่น กลับบอบช้ำด้วยแรงกระแทกของเม็ดฝน เสียงแจ้วๆจากนกตัวน้อยที่เคยได้ยินเปลี่ยนไปเป็นเสียงฟ้าร้องครวญคราง ฉันยังคงหลับไหลอยู่บนเตียงนอนของฉัน เช้าวันนี้มันไม่สดใสเหมือนทุกๆวัน แม้กรมอุตุฯ จะบอกว่าช่วงนี้ท้องฟ้าแจ่มใส

ใจของคนใจของธรรมชาติ เหมือนกันตรงที่ มันไม่แน่นอน ขึ้นอยู่กับตัวแปรต่างๆที่ลุมล้อม ฉันเองก็มีหัวใจเช่นคนทั่วไป แต่ที่ต่างจากคนอื่นคือมันไม่มีความรู้สึกอีกต่อไป ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจเข้ารับการรักษาอาการป่วยของฉัน ฉันทนทรมานกับอาการไร้ความรู้สึึกของหัวใจมาเกือบสามเดือนเต็ม และหลังจากนี้ฉันหวังเพียงให้ผ่านฤดูฝนนี้ไปดอกดาวเรืองจะกลับมาสดใสอีกครั้งพร้อมกับหัวใจของฉันที่มีความรู้สึกเหมือนคนทั่วไป 

ดอกดาวเรืองไม่ได้ชูช่อแข่งกับพระอาทิตย์ แต่มันแค่ทำในสิ่งที่มันควรจะเป็นไป 

                                                   บันทึกของคนความจำเสื่อม 
                                                           Ig : billysakura

SHARE
Writer
billysakura
Story me story you
ชอบอ่านหนังสือพอๆกับชอบเขียนหนังสือ ชอบวาดรูปพอๆกับชอบถ่ายรูป IG : Billysakura

Comments