จดหมายจากคน(ที่คนอื่นมองว่า)เข้มแข็ง
“ดีอะ แกเป็นคนตลกจัง”

“ทำไมเป็นคนกวนตีนแบบนี้วะ”

“เคยเครียดอะไรกับคนอื่นเขาบ้างมั้ยเนี้ย”

“อยากเข้มแข็งได้แบบแกจัง”

“มึงโอเคกูรู้”
.
.
.
.
.
กูไม่โอเค!!

ได้แต่คิดดังๆในใจ เพราะสิ่งที่แสดงออกไปมีแต่ยิ้มรับกับเสียงหัวเราะแห้งๆ

...เปล่าเลยแก ฉันไม่ได้เข้มแข็งอะไรเลยเว้ย

ข้างในแม่งโคตรอ่อนแอ แต่ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะแสดงมันออกมายังไงเว้ย

เพราะฉันคิดว่าฉันจะต้องเข้มแข็ง

เพราะฉันคิดว่าไม่เห็นมีความจำเป็นที่จะต้องแสดงความอ่อนแอออกให้มาคนอื่นเห็นเลยนี่เนอะ

เพราะฉันคิดว่าอ่อนแอไปก็ไม่ช่วยให้อะไรมันดีขึ้น

เพราะฉันคิดแบบนี้ไง

คนอื่นเลยมองว่าฉันเข้มแข็ง ทั้งที่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลยเว้ย
ฉันเครียด แต่แค่ไม่พูดออกมา

ฉันอ่อนแอ แต่แค่ฉันไม่รู้ว่าจะแสดงมันออกมายังไง

ฉันก็ร้องไห้ เพียงแค่ฉันแอบไปร้องไห้เสียใจเงียบๆคนเดียว

ก็มันเป็นซะอย่างนี้ไง แล้วจะไม่ให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ยังไงละวะ


ฉันอ่อนแอนะ อ่อนแอมาก

เวลาฉันเศร้า ฉันก็ต้องการคนคอยปลอบ

เวลาฉันเครียด ฉันก็ต้องการบางคนที่คอยรับฟัง

เวลาฉันอ่อนแอ ฉันแค่ต้องการใครสักคนมาคอยจับมือ บีบมือฉันแล้วบอกฉันว่า

"ไม่ไหวก็ไม่เป็นไรเว้ย กูรู้มึงไม่โอเค"
 
ขอแค่นี้เลยเว้ย ขอแค่นี้จริงๆ
.
.
.
ถึงผู้ที่อ่านถึงตรงนี้
 
อยากให้ลองสังเกตุคนรอบๆตัวดูนะคะ ว่าคนที่คุณมองว่าเขาเข้มแข็ง เขาไม่อ่อนแอนั้นนู้นนี้
 
มันโกหก!!

ช่วยเดินเข้าไปนั่งข้างๆมันหน่อยนะ บอกมันหน่อยว่าไม่เป็นไร ไม่ไหวก็ไม่เป็นไร
 
ช่วยมันหน่อยนะ

อย่าปล่อยให้มีใครเป็นเหมือนฉันเลย

ฉันอยู่ในจุดที่ไม่สามารถแสดงความอ่อนแอออกมาได้อีกแล้ว

เฮ้อ.
 
ถ้าเลือกได้ ฉันก็ไม่ได้อยากเข้มแข็งเลยนะ เอาจริงๆ  
 
SHARE
Writer
29th
Fine, thanks.
Try to be positive thinker even though I’m not.

Comments