ดอกไม้กับนักทำลายความสัมพันธ์
ผมต้องการสบถใส่หน้าใครสักคนที่ทำให้วันของผมพัง

ซึ่งคนนั้นแม่งกำลังเดินอยู่ริมถนน
เตร็ดเตร่และพันยุ่งอยู่กับหูฟัง
ไร้สติและความนอบน้อม
เกรี้ยวโกรธอย่างร้ายกาจกับคนที่เรื่องมากจะเอานู่นนี่

เออ

คนนั้นแม่งคือผมเอง
ผมพังวันจันทร์ของตัวเองเสียแหลกยับ





มันเริ่มจากงานสังสรรค์ของรุ่นพี่คณะเมื่อคืน 
คำบอกลาของคนๆนั้นทำให้ผมบ้าดีเดือดจนเพื่อนห้ามไม่อยู่ 

และผมล่อไปยี่สิบเอ็ดวันช็อต แสงไฟ เสียงดนตรี และอะไรอีกมากมายก่อนที่ภาพจะตัดไป ใครสักคนในวงน้ำเมานั่นคงลากผมมาทิ้งที่ห้อง

ยังอุตส่าห์ตื่นมาเช้าตรู่และจำได้ว่าวันนี้
เป็นวัน

ส่งโปรเจ็คต์!

..ครับผม

และหลังจากโก่งคออ้วกเป็นครึ่งชั่วโมง พระเจ้ายังสั่งให้ผมยักแย่ยักยันให้ตัวเองหอบเอกสารและพ้อยท์งานไปมหาลัย

อ้อ และยังไม่่ลืมหอบหัวใจแตกๆยัดกลับไปในอกข้างซ้ายด้วย



หลังจากโดนพ่นคำวิจารณ์โปรเจ็คต์
ที่โคตรจะกระดากการได้ยินของอาจารย์รุ่นราวคราวทวด 

ผมก็เดินโซเซออกนอกมหาลัย 
แล้วพบว่ากระเป๋าตังค์ไม่ได้อยู่ในกระเป๋ากางเกงอีกต่อไป 



เอาล่ะ


สัตว์บนโลกใบนี้มีกี่ประเภทวะครับ ผมจะเอามาสบถให้ครบทุกตัว



สรุุปว่าผมจะเดินกลับบ้านเป็นระยะทางสิบสองไมล์
ให้ตายเหอะ

ในๆหัวเหมือนมีสงครามอยู่ข้างใน ตีรันฟันแทงกันไม่ดูฝ่ายไหนเป็นฝ่ายไหน
รุนแรงและต้องการนอนสักสี่สิบแปดชั่วโมง

ไม่รู้ซี บางทีการหลับนานๆอาจเป็นวิธีลืมได้ดีที่สุด

ออกเดินไปไม่กี่ก้าว
ก็เกือบจะหัน
ไปชกหน้าใครสักคนที่สะกิดหลังผมอย่างถือดี

'เฮ้ยพี่! อย่า'

พระเจ้า!
ใครส่งเด็กปัญญาอ่อนนี่มาขวางทางเดินกลับบ้านของผม

เสียเวลาชีวิต

'อย่าเพิ่งไปพี่!'

เสียงโง่ๆแต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามีบางอย่างทำให้ผมต้องหยุดเท้า ปฏิกิริยาบางอย่างทำกับสงครามในหัวผมให้ลดความรุนแรงลงอย่างง่ายดาย

และเป็นเหตุผลจำยอมที่ผมต้องหันมามองหน้า

'อะไร?'

ใบหน้าอ่อนเยาว์กับชุดนักเรียนม.ปลาย สเว็ตเตอร์สีเทาดินที่เกือบจะเป็นโทนเดียวกับดวงตา
แม้จะเป็นครั้งที่ร้อยที่ไอ้เด็กบ้านี่พยายามเข้าหาผม และครั้งที่ร้อยเอ็ดผมก็เย็นชากลับเป็นน้ำใจทุกทีไป ครั้งนี้ร่างกายคนตรงหน้าแผ่รังสีเทาๆและแทรกตัวอย่างถือดีด้วยสีชมพูพีช

'ผมให้'

ช่อดอกกุหลาบสีสวยถูกส่งตรงมายังหน้าอันยุ่งเหยิงของผม
เด็กแม่งเล่นไม้ตาย
เอาดอกไม้มาเล่นกับหัวใจคนอย่างผม เออ ฉลาดดี

แต่แม่งง่ายไป
ตลกไปสำหรับวันแย่ๆวันนี้

ผมไม่ควรพังทุกอย่างแล้วจะมาตายกับผู้ชายและดอกไม้สีพีช

'ให้เพื่อ?'

ยิ้มสดใสราวกับสายรุ้งหลังฝนตกสว่างขึ้นอย่างแจ่มจ้าตรงหน้าผม

'เป็นรางวัล

'พี่ทำดีแล้วครับ'

โอเคยอมรับก็ได้ว่าผมต้องการได้ยินประโยคนี้ชิบหาย ชีวิตห่วยๆของผมมันต้องการแค่คำปลอบประโลมโง่ๆของคนที่รัก และความคิดนั้นก็ยิงป้างเข้ามากลางใจ เพราะคนที่รักคนนั้นของผม เขาเพิ่งจากไป

'พี่กินอะไรมาหรือยะ...'

'หยุด!

'เอาดอกไม้ของนายไปไหว้แม่แล้วเลิกเดินตามคนอื่นสักที ฉันไม่มีอารมณ์จะมาหวั่นไหวกับยิ้มเปลืองๆของนาย ไม่มีวันใจอ่อนกับไม้ตายไม้ไหนอีกแล้ว!'


'เพราะฉะนั้น

'จำไว้นะเด็กน้อย

'มันไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับคนที่ไม่มีหัวใจอย่างฉัน

'จงจากไป

'เสียที'


สิ้นคำพูดผมที่พ่นออกไปสาดหน้าเด็กชายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ราวกับดอกไม้เหี่ยวเฉาร่วงโรย และราวกับผมพังบางสิ่งบางอย่างเข้าให้อีกรอบ


'ผมพอรู้ว่าพี่เจออะไรมาบ้าง

'ผมรู้ว่ามันไม่ใช่แค่วันจันทร์ที่พัง

'แต่มันเป็นทั้งใจพี่

'หัวใจพี่พังจนไม่อยากรับรู้อะไรอีกใช่มั้ย'

เอาล่ะ ไม่ว่าเด็กนี่จะพูดอะไรออกมาอีก มันกำลังทำผมร้องไห้


'ผมแค่อยากให้พี่รู้
'หากแม้ว่าคืนมันมีพายุ
'แต่ไม่ได้แปลว่ามันจะมีตลอดไป' 




ราวกับหัวใจถูกกอด 
ถูกปลอบ 
ถูกถนอม
คนหยิ่งยโสอย่างผมกำลังก้มหน้าลงต่ำ ปล่อยให้แรงโน้มถ่วงนำน้ำออกจากตาร่วงลงสู่พื้นดิน

หยดแล้วหยดเล่า


อ่อนแอว่ะ
 
ขี้แพ้ว่ะ 

ผมไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมขามันยังอยู่ตรงนี้
ยังยืนอยู่ที่เดิม


เนิ่นนาน 

ท่ามกลางความเงียบ 

เสียงของคนตรงหน้าดังขึ้น


'ผมแค่อยาก
'เป็นความรักให้พี่

'มันอาจจะมากไปหน่อย'

ผมเงยหน้าขึ้น 
สบตาที่เอาแต่มองมาที่ผมอย่างห่วงใย 

ไม่ว่าจะเวลาไหน 
ไม่ว่าผมจะด่าแม่งให้ไปไกลๆ 
ตาคู่นั้นก็ยังอ่อนโยนกับผมอยู่ดี


'แต่ไม่ว่าใครที่เคยทำให้พี่เจ็บ
'.....ผมไม่ใช่เขา' 




เสียงหนักแน่นนั้นต้องการให้ผมเชื่อ 

และผมอยากจะเชื่อมันเหลือเกินในเวลานี้

อยากจะเชื่อเหลือเกินว่าผมยังสามารถรักใครได้อีก


ถ้าหากหัวใจมันแข็งแรงพอ




ผมถอยเท้าออกมาสองสามก้าว

'มากพอหรือเปล่า'



'ครับ?'




'รักที่นายอยากเป็น

'มากพอจะเป็นดาวทั้งฟ้าให้ฉันได้หรือเปล่า?'





ยิ่งทำให้ทุกอย่างเงียบลงเหมือนมีรีโมตกดปิด
คนตรงหน้าผมขมวดคิ้วมุ่น ก้มหน้าต่ำ

ใบหน้าใสส่ายหน้าช้าๆ เท้าขยับถอยหลัง




'ถ้าใจพี่มันยังเต็มไปด้วยใครคนนั้น
'ดาวเคราะห์น้อยดวงเดียวผมก็เป็นให้ไม่ได้'



ผมยิ้มบางๆอย่างแสนเศร้าตอบไป


จริงเหลือเกิน ไม่มีความจริงไหนจะจริงเท่านี้อีก และผมอยากให้เขาเข้าใจมัน

'ไปเถอะ
'อย่ามัวเสียเวลา
กับคนแบบฉันเลย'


เด็กชายกระชับช่อดอกไม้ใหญ่ไว้แนบอก ยืดตัว เม้มปากอย่างทะนง 
กลบเกลื่อนความเจ็บปวดที่กำลังไหลหลั่งออกจากม่านตาสีเทา


'ผมไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้นะ

พี่รีบซ่อมหัวใจให้เสร็จ '

'แล้วเดี๋ยวจะมาเป็นดาวทั้งจักรวาลให้เลย'



คำพูดโอ้อวดนั้นแสนจะขมเมื่อได้ยิน ปั้นหน้าเอาจริงเอาจังก่อนจะหันตัวกลับไปทางเดิมที่เคยติดตามมนุษย์คนนึงมา ...



มนุษย์เห็นแก่ตัวคนนึงที่ผิดหวังในความรัก

ผมมันก็แค่...


คนที่ต้องการความรักคนนึง

อยากเป็นทุกอย่าง
อยากสร้างทุกอย่างให้มันดี

แต่แล้วสุดท้าย...
ทุกๆสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผม





ผมก็พังมันแหลกยับไม่มีสิ้นดี 










(แด่ดอกกุหลาบทุกดอกที่ไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้)




SHARE
Writer
charrotss
kodaline — The one
let her (grow)

Comments