ยานอวกาศ,ช่วงเวลาที่ยาวนาน และพลังแห่งความเหงา
   ในจักรวาลอันแสนกว้างใหญ่ เราไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าขอบเขตของจักวาลสิ้นสุดที่ตรงไหน ในพื้นที่ B-76 มีการสู้รบกับของกองยาน2กลุ่ม ชัยชนะเป็นของฝั่งไหนยังไม่อาจจะรู้แน่ มียานลำหนึ่ง สูญเสียการควบคุมจนหลุดออกนอกเขตสงคราม เดินทางไปอย่างไรจุดหมายท่ามกลางความมืดมิดของจักรวาลตัวอักษรอันไร้จุดสิ้นสุด
   เจ็ดสิบสองขั่วโมงที่ผ่านมา ยานบินของผมลอยเคว้งคว้างอย่างไร้จุดหมาย การติดต่อสื่อสารมีปัญหาทำให้ พวกเขาไม่มีวันที่จะได้ยินเสียงของผมเลย ขอย้ำ ขอให้กองยานสหพันธ์รัฐทุกลำถอยทัพ พวกเราต้านไว้ไม่อยู่แล้ว ขอย้ำ ขอให้กองยานสหพันธ์รัฐทุกลำถอยทัพ พวกเราต้านไว้ไม่อยู่แล้ว     นี่คือเสียงที่เล่นวนซ้ำไปซ้ำมาตั้งแต่การสื่อสารเริ่มมีปัญหา  การมองออกไปนอกยานบิน และมองเห็นแต่ความมืดมิด เป็นสิ่งเดียวที่ผมทำได้ แต่สิ่งที่ได้เห็นนั้นมันทำให้ผมรู้สึกไร้จุดมุ่งหมาย ได้แต่รอให้พลังงานของยานหมด หรือไม่ก็รอจนกว่าอ๊อกซิเจนจะหมด และผมก็จะขาดอากาศหายใจจนตาย ได้แต่รออย่างเดียว รอตอนจบของเรื่องนี้ รอบทถัดไปที่จะไม่มีตัวตนของผมอยู่ในนั้น 
   หนึ่งพันหกร้อยแปดสิบสองชั่วโมงต่อมา พลังงานและอ๊อกซิเจนของยานยังไม่หมดเสียที มีแต่ความโดดเดี่ยวที่รุมทึ้งกัดกินตัวผมอย่างไร้ความปราณี พร้อมกับเสียงย้ำคำเดิมซ้ำไปซ้ำมาที่เริ่มจะขาดหายขอย้ำ ขอให้กองยานสห...ซ่าาาาาาา........ทัพ พวกเรา...ซ่าาาาาาา......อยู่แล้ว 
   ความหวังที่จะมีใครหาผมเจอมันไปได้น้อยเสียเหลือเกิน น้อยนิดเหมือนกับแสงของดวงดาวที่กำลังกระพริบแสงอันริบหรี่อยู่เบื่องหน้าผมในตอนนี้ แต่ถึงจะน้อยยังไง ความหวังก็ยังคงเป็นความหวัง ตราบใดที่พลังงานของยานลำนี้ยังไม่หมดและเท่าที่อ๊อกซิเจนที่มากพอที่จะต่อชีวิตของผม ผมก็จะยังคงรอคอยการช่วยเหลือที่อาจจะกำลังมาถึง 
 

   นานมาแล้ว เนิ่นนานเกินกว่าที่ใครๆจะจำได้ บนอวกาศอันกว้างใหญ่ ถ้าคุณแห่งเจ้าสิ่งนั้นนั่นหละก็ คุณควรจะนั่งและภาวนาขอให้เจ้าสิ่งนั้นผ่านคุณไป ดวงดาวนับพันๆถูกเจ้าสิ่งนี้ทำลายย่อยยับ เทคโนโลยีหรือการโจมตีใดๆก็ตามไม่อาจจะสร้างความเสียหายให้กับเจ้าสิ่งนั้นได้เลยไม่แต่น้อย จงถอยห่างและอยู่ห่างจากเจ้าสิ่งนี้ให้ไกลที่สุด

   บนอวกาศอันกว้างใหญ่ ถ้าคุณมองเห็นแสงสีเหลือล่ะก็ ได้โปรด นั่นคือผมเอง ผมติดอยู่ในนี้มานานเหลือเกิน นานจนลืมนับช่วงเวลา มีผมอยู่เพียงคนเดียว ได้โปรดช่วยผมด้วย 
มันเหงามากเลยที่ต้องอยู่คนเดียว   ตอนนี้ที่ผมต้องการคือการพูดคุยกับใครซักคน ใครก็ได้พูดกับผมที ผมอยู่ตรงนี้ ยังมีชีวิต ยังมีลมหายใจ ที่แห่งนี้ยังมีใครอื่นนอกจากผมไหม ผมแค่ต้องการใครซักคน ใครก็ได้

  นานเท่าไหร่แล้วผมก็จำไม่ได้ ผมไม่ได้คุยกับคนอื่นมานานเท่าไหร่แล้ว มันนานมากเสียจนผมเริ่มที่จะลืมเลือนหน้าตาของพวกเขา ลืทเลือนไปหมดแล้ว.... มันนานเอามากๆ

  พลังแห่งความเหงาค่อยๆจับตัวและควบแน่น รอบตัวผม ความเหงาถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นพลังงานของยานรบที่กำลังขาดแคลน ความเหงากลั่นตัวออกมาเป็นอ๊อกซิเจนที่ทำให้ผมหายใจได้ อย่างไม่รู้ตัว ผมค่อยๆเคยชินที่จะอยู่กับความเหงา 

   ขณะที่กำลังล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมายในอวกาศ ผมมองเห็นดาวดวงหนึ่ง ผมจำดาวดวงนี้ได้ มันคือดวงดาวบ้านเกิดของผม ดวงดาวที่ผมจากมานานแสนนานเหลือเกิน นานเอามากๆ
อยากกลับบ้าน กลับไปที่ๆตัวของเราเคยมา กลับไป...   พลังแห่งความเหงารอบๆตัวผม เกิดการสั่นไหวในฉับพลัน ยานของผมหันหัวเขาหาดวงดาวบ้านเกิด ในที่สุดผมก็กำลังจะได้กลับบ้านแล้ว 

   ยานของผมกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ดาวดวงนี้ ภาพต่างๆค่อยๆชัดเจนขึ้นอย่างช้าๆ อาคารและตึกรามบ้านช่อง ผู้คนมากมายพวกเขากำลังมองมาที่ผม เป็นครั้งแรกในรอบนานแสนนานที่ผมได้พบเห็นคนอื่นๆนอกจากผม มันนานมากเสียเหลือเกิน นานมากๆ นานจนผมลืมวิธีการสื่อสารกับคนอื่นๆไปแล้ว
   
ในที่สุดผมก็ได้กลับบ้าน 
   นี่คือความคิดของผม ผมค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ผมต้องการนึกภาพที่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำให้ออก หลับตาและรอคอยพวกเขา


   น่าเสียดาย ขณะที่นักบินผู้ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเหงากำลังหลับตาลงนั่นเอง เขาเลยมองไม่เห็นถึงยานของเขากำลังทิ้งดิ่งลงไปเรื่อยๆ พุ่งทะลุผ่านอาคารที่ทำมาจากเหล็กแข็ง กระแทกลงบนพื้นดิน  เสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ของฝูงคนดังระงมไปทั่ว การบาดเจ็บ ความรุนแรง ความตาย ความวุ่นวายแพร่กระจายไปทั่วเหมือนกับไวรัส
   ในขณะเดียวกันยานบินก็กำลังจมลึกลงไปเรื่อยๆท่ามกลางความร้อนของแกนดวงดาว จนกระทั่งทะลุมายังอีกฝั่งหนึ่งของดวงดาว ก่อนที่จะพุ่งทะยานเลยผ่านดาวดวงดังกล่าวไป ทิ้งไว้เพียงเศษซากของดวงดาวที่เคยรุ่งเรื่อง พร้อมกับชีวิตนับพันๆล้านที่ตายไป สหพันธ์รัฐอันเคยยิ่งใหญ่ได้ทุกทำลายให้ย่อยยับเพียงพริบตาเดียว ด้วยนักบินคนหนึ่งและความเหงาจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่รอบตัวเขา
   นอกจากดาวดวงนี้แล้วยังมีดาวอีกจำนวนนับไม่ถ่วนที่ถูกเขาทำลายลงไป น่าเสียดายที่นักบินคนนี้ไม่มีทางรู้เลยว่าเขาทำอะไรลงไปแล้ว


   ผมกำลังนอนหลับตา และรอคอยการถึงจุดมุ่งหมาย อีกไม่นานก็คงจะถึงพื้นดินแล้ว อีกไม่นานเดี๋ยวพวกเขาก็จะออกมาต้อนรับผม และผมก็จะได้กลับบ้านอย่างแท้จริง 


    ตอบจบของเรื่องนี้ไม่ใช่การที่นักบินได้กลับดาวบ้านเกิดตามที่เขาต้องการ แต่เป็นการเดินทางต่อไปเหมือนกับที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ หลังจากนั้นนานแสนนาน นักบินของเราไม่เคยที่จะกล้าลืมตาขึ้น เขาตัดสินใจที่จะกลับตาและรอคอยจนกว่าใครบางคนจะพาเขาออกจากความเปลี่ยวเหงา 
   เป็นที่น่าเสียดายที่ความเหงานั้นเราไม่สามารถให้คนอื่นช่วยเหลือได้ มีเพียงแค่ตัวเราเองเท่านั้นที่จะต้องเป็นคนเข้าหาเพื่อสลัดความเหงาเหล่านั้นออกไป
                                                      End 
SHARE
Written in this book
จักรวาลตัวอักษรของผม
เรื่องราวบนจักรวาลอันกว้างใหญ่ที่ถูกถ่ายทอดผ่านตัวอักษร
Writer
Wakaranai
Writer
สิ่งที่ผมชอบคือ ไซไฟ ความลึกลับ และอะไรก็ตามเท่าที่นึกออก ยินดีต้อนรับสู่จักวาลของผม

Comments

JINT27
2 months ago
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนนักบินคนนี้ เหมือนเราไม่สามารถที่จะรู้ได้ว่าเขาจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่ เขามัวแต่หลับตา รอ รอ แล้วก็รอ อ่านแล้วรู้สึกซึ้งดีค่ะ เหมือนมันจะต้องเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุด 😢
Reply
Wakaranai
2 months ago
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับผม