เรื่องบังเอิญ,ผู้หญิงข้างห้อง,และจักรวาลที่กำลังแบตหมด
   เคยคิดกันบ้างไหมว่า มนุษย์เราเกิดมากันได้ยังไง เป็นเรื่องบังเอิญ หรือการจงใจ สำหรับผม ผมมองว่าทุกอย่างเป็นแค่เพียงเรื่องบังเอิญ ในโลกของความเป็นไปได้อันหลากหลาย บังเอิญที่ผมได้เกิดขึ้นมา
   ตลอดช่วงชีวิตวัยเด็กของผม หมดไปกับการเดินตามเส้นทางที่ถูกสร้างเอาไว้ ตัวผมก็เหมือนกับสินค้าผลิตจำนวนมากบนสายพาน มุ่งไปตามเส้นทางที่สร้างเอาไว้ ผ่านการแปรรูป ขัดสี สุดท้ายถูกนำบรรจุเข้าหีบห่อ ได้แต่รอคอยให้ใครสักคนมองเห็นคุณค่าของมันและหยิบมันไป
   วันนี้ก็เหมือนกับเมื่อวาน และเมื่อวานก็เหมือนกับเมื่อวานอีกที วนเวียนเหมือนกับเขาวงกตในรูปงูกินหาง กระเสือกกระสน หิวโหย และทำลายตัวเองด้วยตัวเราเอง
   ถึงแม้ชีวิตของผมจะเต็มไปด้วยสีหม่นๆในโลกที่ปนเปื้อนไปด้วยฝุ่นควัน แต่มันก็ยังมีมุมเล็กๆที่เหมือนกับไฟส่องทางให้กับผม ดอกไม้ต้นน้อยๆผลิบานขึ้นบนยอดเศษซากปรักหักพังของความฝัน 
   เธอคือผู้หญิงที่ย้ายมาอยู่ห้องข้างๆของผมเมื่อ3เดือนที่แล้ว 

   ไกลออกไป ไกลออกไปอีก ไกลโพ้นสุดขอบเท่าที่มนุษย์จะนึกถึง เด็กนักเรียนตัวน้อยคนหนึ่ง เขาได้การบ้านปิดเทอมให้ทำอะไรบางอย่าง เด็กชายตัวน้อยตัดสินใจทดลองทำสิ่งที่เขาเรียกว่า จักวาลจำลอง สร้างด้วยลังกระดาษของพ่อในโรงรถและเครื่องยนกลไกลนิดหน่อยที่แอบถอดออกมาจากเครื่องยนตร์ 
   จักวาลจำลองเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆด้วยพลังงานของแบตเตอรี่ก้อนเล็กๆ2ก้อน ใช้เวลาเพียงไม่กี่อาทิตย์ ดวงดาวในจักวาลจำลองก็เริ่มถือกำเนิดขึ้นมา นับล้านๆดวง นับล้านๆรูปแบบความเป็นไปได้ ในบรรดาหลายล้านรูปแบบความเป็นไปได้ที่ถือกำเนิดขึ้นมา  หนึ่งในนั้นคือดาวโลก

   ผมเจอเธอครั้งแรกตอนที่เธอกำลังย้ายของเขาใหม่ๆ ผมมีโอกาศได้ทำความรู้จักกับเธอ ตอนนั้นมันตื่นเต้นมาก ผมหน้าแดง เหงื่อออกเต็มไปหมดสวัสดีครับ ผม...เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ห้องข้างๆ มีอะไรให้ช่วยหรือขาดเหลืออะไรเล็กๆน้อยก็มายืมผมได้ครับ ไม่ต้องเกรงใจ
   เธอยิ้ม และคุยตอบกลับมาอย่างเป็นมิตร ส่วนใหญ่เธอจะถามเกี่ยวกับ เรื่องของกินในย่านนี้ หรือไม่ก็อะไรในแถวๆนี้ที่น่าสนใจบ้าง เราแลกเปลี่ยนบทสนทนากันสักพักหนึ่ง ก่อนที่เสียงอันเดือดาดของกาน้ำที่กำลังเดือดได้ที่จะดังขึ้น หลังจากนั้นการพบหน้ากันก็เป็นแค่เพียงการทักทาย พร้อมกับร้อยยิ้มตามมารยาท

   ใช้เวลาราวๆ1เดือนเต็มๆ จักวาลจำลองของเด็กชายก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง มีการขยายตัวอย่างรวดเร็วของปริมาณดวงดาว จนทำให้เดผ้กชายจำเป็นที่จำต้องขยายพื้นที่ผลงานวิจัยของเขาออกมาอีกนิดหน่อย เด็กชายตัวน้อยใช้กระดาษลังเอามาต่อเติมเชื่อส่วนขยายและส่วนเดิมด้วยกาว เทปใส และลวดเย็บกระดาษ เด็กชายรู้สึกตื่นเต้น อีกสองสามอาทิตย์ก็จะเปิดเทอมแล้ว เขารู้สึกภูมิใจที่จะได้นำเสนอผลงานของเขา ตอนนี้โปรเจคของเขากำลังไปได้สวย 
   ใช้เวลาสองสามวัน หลังการขยายตัวของจักวาลจำลอง เด็กชายตัวน้อยก็ค้นพบดาวสีฟ้าดวงเล็กๆดวงหนึ่งที่มีสิ่งมีชีวิตเล็กจิ๋ว อาศัยอยู่ เจ้าสิ่งมีชีวิตพวกนี่มีรูปลักษณ์เหมือนกับลิงพวกมันอาศัยอยู่ในถ่ำ กำลังเหน็บหนาว และพร้อมที่จะตายทุกเมื่อ ด้วยความไร้เดียงสาของเด็กชาย เขาได้มอบสิ่งหนึ่งที่ได้เปลี่ยนเผ่าพันธ์จิ๋วในจักวาลจำลองนั่นไปตลอดการ 
   เด็กชายมอบกองเพลิงเล็กจิ๋วให้กับสิ่งมีชิวิตพวกนั้น วันคืนทุกวันที่ผ่านไป เด็กชายเฝ้าสังเกตและคอยติดตามลิงพวกนั้น พวกมันเติมโต พัฒนาและวิวัฒนาการการยืนหลังเหยียดตรง สร้างภาษา และเกษตรกรรม 
   เด็กน้อยรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นมาก แต่ทุกอย่างดูช้าเกินไปสำหรับเขา เด็กชายตัดสินใจที่จะเร่งเวลาของจักวาลจำลองให้เดินหน้าเร็วขึ้น เพื่อเฝ้าดูชีวิตของพวกเขา

   นาฬิกาหมุนวนผ่านจุดเดิมเหมือนกับเมื่่่่่อวานที่่่่่ผ่านไปแล้ว เวลาผ่านมานานกว่า2เดือนแล้ว ยังความสัมพันธ์ระหว่่่างผมกับสาวห้องข้างๆไม่มีอะไรคืบหน้าทั้งสิ้น ทีเพียงแค่ร้อยยิ้มและคำกล่าวทักทายตามมารยาทเหมือนเดิม 
   บางวันผมยืนอยู่หน้าห้องของเธอ กลั่นใจ ลังเลอยู่ตรงนั้นไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับเธอดี 

   เด็กชายตัวน้อยเฝ้าติดตามชีวิตเล็กจิ๋วบนดาวโลกในจักวาลจำลอง พวกเขาเติบโตและพัฒนาอย่างรวดเร็ว แต่พวกเขาไม่เคยเปลี่ยนเลย ยังคงทำพฤติกรรมแบบเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยึดครอง รุกราน ยิ่งใหญ่ ตกต่ำ และถูกรุกราน วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา กัดกินเผ่าพันธ์ตัวเองไปเรื่อยๆ 
   คืนนั้นเด็กชายตื่นเต้นมาก เขานอนแทบไม่หลับ พรุ่งนี้เขาจะได้เอาผลงานชิ้นโบว์แดงของเขาไปอวดเพื่อนๆและคุณครูแล้ว ทุกคนจะต้องประหลาดใจกันแน่นอน อย่างน้อยเด็กชายก็คิดว่าคงจะเป็นแบบนั้น

   วันนี้ไม่เหมือนกับทุกวัน หลักจากซักซ้อมที่หน้ากระจกอยู่นาน ผมตัดสินใจที่จะไปเคาะประตูห้องเธอวันนี้ และจะชวนเธอออกไปข้างนอก และหวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี 
โทษนะครับ วันนี้ไปกินกาแฟกับผมไหมครับ พึ่งมีคาแฟ่เปิดใหม่แถวๆนี้ ผมเลยอยากจะชวนคุณไปกินด้วยกันครับ
   บทพูดที่ผมซุ่มซ้อมหลายร้อยหลายพันรอบจนชำนาญ ผมกลั่นใจ และเคาะประตูห้องของเธอ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 เช้าวันถัดมา เด็กชายดีดตัวลุกจากที่นอนอย่างรวดเร็ว อาบน้ำแปรงฟันและกินข้าวเช้าอย่างเร่งรีบ เด็กน้อยตื่นเต้นที่เขากำลังจะเอาผลงานของเขาไปโชว์ให้เพื่อนๆได้เห็น หลังมื้อเช้า เด็กชายรีบวิ่งไปที่ซ่อนลับของเขา เพื่อไปหยิบผลงาน 
   หน้าเสียดาย สิ่งที่เขาพบคือกระดาษลังและเครื่องยนกลไลที่หยุดนิ่ง จักวาลจำลองของเด็กชายหยุดทำงานเสียแล้ว ความเสียใจไหลท่วมทะลักเข้าไปในหัวใจดวงน้อยๆ ผลงานที่เขาภาคภูมิใจ เหลือเพียงเศษฝุ่นละออนอันเป็นหลักฐานของดาวเคราะห์จำลองต่างๆ ตอนที่เขาสร้างเจ้าสิ่งนี้ขึ้นมา เด็กชายตัวน้อยลืมคิดไปเรื่องหนึ่ง ว่าจะทำยังไงถ้าแบตเตอรี่ของเขาหมด เมืื่อแบตเตอรี่หมดจักวาลจำลองก็จะขาดพลังงาน และเมื่อไม่มีพลังงานเหลืออยู่แล้ว ในท้ายที่สุดจักวาลจำลองของเด็กชายตัวน้อยก็ไม่มีอีกต่อไป 


   เราคงไม่่่มีโอกาศได้รับรู้เลยว่าทันทีที่สิ้นเสียงเคาะประตูของชายหนุ่่ม หญิงสาวข้างห้อง เธอจะตอบตกลงหรือปฏิเสธ ประตูบานนั้นอาจจะไม่ได้เปิดออกเพื่อตอบรับเสียงของชายหนุ่ม เรื่องนี้ไม่ได้มีตอนจบที่พระนางได้ครองรักกัน หรือ ตอนจบที่พระเอกของเราอกหัก แต่เรื่องราวทั้งหมดนี้ได้จบลงไปพร้อมกับพลังงานเฮือกสุดท้ายในแบตก้อนสุดท้ายของจักวาลจำลองที่่่่่่มาถึงจุดจบ มันก็เหมือนกับตอนจบที่เราไม่มีวันรู้เลยว่าจะจบตอนไหน บางทีวันพรุ่งนี้อาจจะไม่มีอยู่จริง เพราะพริบตาที่เราตื่นขึ้นมามันก็กลายเป็นวันนี้เสียแล้ว

                                                      End 
SHARE
Written in this book
จักรวาลตัวอักษรของผม
เรื่องราวบนจักรวาลอันกว้างใหญ่ที่ถูกถ่ายทอดผ่านตัวอักษร
Writer
Wakaranai
Writer
สิ่งที่ผมชอบคือ ไซไฟ ความลึกลับ และอะไรก็ตามเท่าที่นึกออก ยินดีต้อนรับสู่จักวาลของผม

Comments