Chéri
เสียงฟ้าร้องโครมคราม เสียงลมหวีดแสบโสต
คงเป็นสัญญาณให้ผมออกไปเก็บผ้าที่ตากเอาไว้

แต่ถึงกระนั้น ผมก็ยังคงจมอยู่บนเตียง สายตาจับจ้องไปที่ความว่างเปล่าของเพดานสีครีม ทุกอย่างหยุดนิ่ง มีเพียงแผ่นอกที่ขยับน้อยๆที่ยังบ่งบอกว่าผมไม่ใช่ศพ

ผมนอนนึกทบทวนถึงเธอคนนั้น เธอซึ่งเป็นโลกทั้งใบ เธอซึ่งผมอุทิศอนาคตให้ เธอที่จะยังเข้าใจและยืนข้างๆแม้คนทั้งโลกจะไม่เข้าใจ เธอผู้เป็นที่รัก

เพลงที่เราเล่นต่อเพลงกันเมื่อแรกเจอดังขึ้นในกระเปาะพลาสติกสีขาวที่อุดหูผม กระเปาะที่เธอได้ฝากไว้กับผม หัวใจผมสั่นระรัวแม้นอนนิ่ง ผมหายใจไม่ทัน ภาพในหัวเริ่มเบลอ แต่ภาพของเธอยังคงเด่นชัด

ฝนเทลงมาอย่างหนักหน่วง ผมยังคงนิ่ง ผมควรรีบออกไปเก็บผ้าเสียเดี๋ยวนี้ แต่ภาพของเธอในหัวได้สะกดผมไว้กับที่

ผมหายใจเข้าออกลึกๆ  ภาพเพดานตรงหน้ากลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง มือขวาของผมหยิบมือถือขึ้นมาเพื่ออ่านข้อความของเธอ ผมรีบเลื่อนข้ามข้อความล่าสุดโดยไม่มอง เลื่อนไปไกลพอที่จะได้กลิ่นอายของเธอคนเดิม 

ผมกวาดสายตาอ่านอย่างช้าๆ มุมปากเผยอขึ้นนิดๆ ก่อนจะฉีกออกเป็นรอยยิ้มกว้าง นิ้วโป้งบรรจงเลื่อนจอเพื่ออ่านข้อความต่อไปเรื่อยๆ ไม่นานนัก รอยยิ้มของผมค่อยๆหุบลง ก่อนที่จะเม้มสนิท ผมกัดปากตัวเองแน่นจนได้กลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ภาพเพดานตรงหน้าเริ่มเบลออีกครั้ง 
ผมกำลังร้องไห้
เราพยายามแล้ว เรากลับไปไม่ได้จริงๆ เราขอโทษผมไม่โทษเธอ เวลานับปีที่ผ่านมาทำให้ผมรู้จักเธอ ผมดูแลเธออย่างสุดความสามารถ พยายามเป็นทุกอย่าง ทั้งพ่อที่คอยดุคอยสอน ทั้งพี่ชายที่คอยดูแล ทั้งเพื่อนที่คอยคุยเล่น ทั้งแฟนที่คอยลูบหัวยามล้า 

เธอเป็นเหมือนครอบครัวคนหนึ่ง
ครอบครัวที่ผมอยากดูแลปกป้องด้วยชีวิต


แต่ถึงกระนั้น ผมก็ไม่สามารถก้าวข้ามปีศาจตนหนึ่งได้


เธอพยายามได้ดีมากในการทนมัน จิตใจผมไม่คงที่ มีปีศาจคอยเกาะไหล่ผม กระซิบข้างหูว่าผมไร้ค่าที่สุด แต่เธอยังคอยให้สติผมด้วยการกระซิบหูอีกข้าง พรรณนาว่าผมมีค่าในสายตาเธอเสมอ แต่เมื่อปีศาจของผมแข็งแกร่งขึ้น สังคมที่เริ่มต่างกัน เธอก็เหนื่อยเกินกว่าที่จะไปไหว

ผมไม่โทษเธอเลย

ผมรู้ตัวดีว่าการมีปีศาจคอยตาม มันไม่ใช่ความผิดของผม มันเป็นกรรมที่ผมไม่ได้ก่อ มีคนบางกลุ่มยัดเยียดมันให้ และปฏิเสธความรับผิดชอบจากทุกสิ่งที่ผมต้องเผชิญ

แต่เธอก็เช่นกัน
เธอไม่ได้ทำอะไรผิด
ทำไมเธอต้องมาทนสู้กับปีศาจตัวนั้นเพื่อผมด้วยนะ
ผมควรจะดีใจที่เธอได้ไปลงเอยกับคนอื่นที่ปกติ ห่างไกลจากปีศาจที่จะคอยทำร้ายเธอ

แต่ผมคิดถึงเธอเหลือเกิน

อา

ผมกำลังเห็นแก่ตัวหรือเปล่านะ?

หลักจากดำดิ่งในห้วงความคิดเสียนาน เสียงฟ้าผ่าได้กระชากผมออกจากภวังค์ ผมรู้สึกตัวอีกที ปีศาจตนนั้นกำลังนั่งอยู่บนอกผม ยิ้มเย้ยในความโชคร้าย ความไร้ค่า ความล้มเหลว และความเป็นตัวผม ฝนยังคงตกหนักอย่างไม่น่าให้อภัย เหมือนจะทำให้อารมณ์ที่หมองหม่นยิ่งมืดทึบลงไปอีก

ตอนนี้ผมกำลังดำดิ่งไปสู่ก้นเหว ที่ๆเธอเคยคอยฉุดผมขึ้นมา แต่ต่างตรงที่เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกต่อไป

ผมหลับตา ภาพความทรงจำไหลทะลักเข้ามาดุจเขื่อนที่แตก หัวใจเต้นพล่านอีกครั้ง ผมกุมมือตัวเอง บีบแน่นเหมือนที่เธอเคยทำ หัวใจผมเริ่มสงบลง ผมใช้ศอกดันตัวเองกับเตียง ค่อยๆลุกขึ้นนั่งช้าๆ ตอนนี้ฝนใกล้หยุดแล้ว  ผมยังไม่่่่่่่่่่่ได้เก็บผ้า แต่ตากต่ออีกรอบคงไม่เป็นไร

ถึงไม่มีเธอคอยดึงผมขึ้นจากก้นเหวที่มืดสนิท
ผมก็จะค่อยๆลุกขึ้น และเดินต่ออย่างช้าๆ
มันอาจจะมืด ผมอาจจะเดินสะดุดอะไรไปบ้าง
แต่ไม่เป็นไร
อย่างน้อยตอนนี้ ผมก็ยังก้าวไปข้างหน้า

จนกว่าจะพบกันใหม่ ผมจะเก็บความรู้สึกดีๆนี้ไว้
ถึงคุณจะเปลี่ยนไปแค่ไหน หรือมีใครคนอื่นในใจ
ผมก็ยังจะรักและเป็นห่วงคุณอย่างสุดหัวใจ

May our paths cross again.

SHARE
Written in this book
Daydream Diary
Emotions and thoughts can be expressed in various ways, typo is one of them.
Writer
Virtuoso
Complicated
Pretty dead. Pretty alive.

Comments

paex98
2 years ago
*กอด*
Reply
Virtuoso
2 years ago
/กอด