บทความไร้ประเภท
    ควันจางๆลอยผ่านหัวอันหนักอึ้งกลางลมหนาวสะท้านเจือหมอกระย้า ราวกับว่าวันนี้เป็นวันสิ้นโลก แต่ก็รู้ดีในจิตใต้สำนึกที่เย็นเยือกไม่ต่างจากยอดเขาว่าคืนนี้มันก็แค่คืนธรรมดาเพราะ..
โลกคงยังไม่แตกในวันนี้
บาปก็คงยังไม่ถูกล้างในเร็ววัน
และชีวิตก็แค่กลับมาเจออะไรบัดซบ บัดซบเหมือนเดิม

    รสชาติที่ขมระยำและงานเขียนซ้ำๆซากๆเดิมๆ ไม่ค่อยจะบันเทิงทั้งสุขภาพจิตและสุขภาพใจเท่าไหร่ก็ว่าได้ แต่คุณๆก็ปฏิเสธิมันยากอยู่ดี เหมือนที่ว่าทำไมเป็นไข้ตัวร้อนบรรลัยก็ยังต้องพึ่งไทลินิลเม็ดแข็งขมปี๋เหมือนดีวัวแตกในต้มแซ่บกระดูกอ่อน 
    มันจึงเกิดคำถามว่า "ทำไมคนเราต้องจำอะไรที่มันขมขื่นใจ"

หรือบางทีเพราะมันขมและขื่นใจจนสนุกลิ้นหัวใจดี?
     ใครจะรู้ว่ามนุษย์พันๆล้านคนต่างก็ทุกข์และสุขใจพร้อมๆกันในเสี้ยววินาที ก็คงคล้ายๆกับการออกมาโฆษณากันปาวๆว่า สุราทำให้เกิดเหตุอย่างนู้น เสียชีวิตอย่างนี้ บุหรี่มันมะเร็งอย่างโน้น ปอดพังแบบนี้ แต่คิดในมุมกลับอีกทีแบบไม่ Optimistic คุณก็หยุดเรื่องพวกนี้ไม่ได้อยู่ดี เผลอๆมันอาจจะเป็น God's will ที่มนุษย์มนาลูกอีคำอีแก้วไม่อาจฝืนได้ (ขออภัยคุณคำและคุณแก้ว)

     หากพระเจ้าจะบ่น พระเจ้าคงบ่นทำนองว่ามนุษย์นั้นจะอะไรนักหนา เรื่องมาก บลาๆๆ
แต่พระเจ้าก็ไม่สามารถมีตัวตนอยู่ได้หากไม่มีความเชื่อ เถียงสิ ขนาดอเทวนิยมทั้งหลายแหล่ ยังมีความคิดเรื่องพระเจ้าอยู่เลย (ถึงจะยืนกรานว่าไม่เชื่อก็ตาม)

     เหมือนกัน หากจะบ่นแล้วคงบ่นความทรงจำที่ทำร้ายจิตใจทุกครั้งที่นึกถึง ความทรงจำแย่ๆเกี่ยวกับสิ่งบางสิ่งที่มันดูไร้สาระ หรือมีสาระมากเกินไป เพราะมนุษย์ไม่เคยมีความพอดี..ยกตัวอย่างเช่น เอแดมกับอีฟที่ไปลักกินแอปเปิ้ลในสวนต้องห้ามซึ่งขัดต่อกฏของพระเจ้า 
                 (แต่ไหนบอกพระเจ้าใจดี แอปเปิลแค่ลูกเดียวถึงกับต้องขับไล่กัน)

      แต่ถ้าให้พูดอีกมุมนึงมันก็คงเป็นอะไรที่ดีจนลืมไม่ลง ความเจ็บปวดระยำอาจมาจากความโหยหา 
โทษใครได้นอกจากใจที่ระยำเอง
นั่นแหล่ะ.


     
SHARE
Writer
Nocturnal
Philosophy addict
Star gazer, drinker, nicotine chronic. - Existential crisis

Comments