สไลเดอร์ กลางบ้าน

กาลละครั้งหนึ่งนานมากแล้ว...
เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก เด็กมากๆ แต่จะเด็กแค่ไหนก็ยังมีความทรงจำนั้นอยู่

ในคืนหนึ่งที่ฉัน พ่อของฉัน และแม่...จำได้แค่นั้น แค่ฉัน พ่อ และแม่ แปลกที่ความจำนั้นไม่มีพี่ของฉันอยู่ด้วย
แปลกมากที่จำไม่ได้แล้วว่าน้องสาวของฉันเกิดขึ้นมาบนโลกนี้หรือยัง 
เราสามคนเดินทางออกไปไม่ไกลจากบ้านที่อาศัยอยู่นัก เป็นที่ดินผืนเดียวกันด้วยซ้ำไป ฉันมีคำถามที่ค้างในใจมาจนถึงวันนี้ว่าทำไมจะต้องไปดูพื้นที่ตรงนั้นในเวลากลางคืน...
เราไปดูพื้นที่ตรงนั้นด้วยเหตุผลที่พ่อกำลังจะสร้างบ้านหลังใหม่เพื่อที่จะย้ายออกจากบ้านเดิมที่อาศัยอยู่ ใช่อาศัยอยู่

ฉันเข้าใจมาตลอดว่าบ้านที่อยู่ในตอนนั้น เป็นบ้านของเรา ที่จริงแล้วเป็นบ้านที่น้าสร้างไว้ในที่ดินของยาย...ก่อนหน้านั้นเราอยู่ในบ้านอีกหลัง ติดถนนตรงข้ามกับโรงเรียนที่ฉันเคยเรียน ความทรงจำในบ้านหลังนั้นถูกบรรจุไว้ในภาพถ่าย...
ฉันจำชีวิตช่วงที่อยู่บ้านหลังนั้นไม่ได้แล้ว
ในระหว่างที่พ่อและแม่ยืนมองอะไรสักอย่าง ฉันมองและจินตนาการไปว่า บ้านที่พ่อจะสร้างคงจะเป็นบ้านสองชั้น คงจะมีพื้นที่ให้ฉันได้วิ่งเล่น มีห้องใต้บันไดและสไลเดอร์อยู่ตรงกลางบ้าน 
สไลเดอร์ที่ทอดยาวจากชั้นสองของบ้านแตะเข้ากับพื้นห้องนั่งเล่น ...

ฉันกำลังจะปล่อยตัวให้ไหลลงมา ในขณะที่พ่อกำลังดูรายการชกมวยโห่เชียร์เหวี่ยงแขนเหวี่ยงขาอย่างที่เคยทำ ทุกครั้ง...

ณ ตอนนั้น พ่อนายสารพัดช่างของฉัน สถาปนิก ช่างรับเหมา คนงานก่อสร้าง กระทั่งคนส่งข้าวส่งน้ำให้กับคนงานคนอื่นๆ พ่อฉันนี่เป็นทุกอย่างจริงๆ 
ฉันเห็นตั้งแต่ตอกหลักลงเข็ม ตั้งเสา ต่อคาน เติมหลังคา...
ในวันที่ขื่อ จันทัน แป... ต่อตัวกันเข้าเป็นรูปเป็นร่าง จินตนาการของฉันทลายลงอย่างช้าๆ เมื่อบ้านที่พ่อสร้างไม่ใช่บ้านสองชั้นอย่างที่ฉันวาดฝันไว้ในใจ...ในใจดวงเล็กๆของฉัน 
การก่อสร้างดำเนินไปอย่างเป็นรูปเป็นร่าง
ขณะที่จินตนาการของฉันค่อยๆทลายลงไป
สไลเดอร์ของฉันล่ะ ? ฝันของฉันไม่เคยถูกเขียนออกมาเป็นแปลน ไม่มีเส้นร่าง ไม่มีมาตราส่วน ไม่มีไดเมนชั่น ไม่มีฉันอยู่ในแบบแปลนของพ่อ...ไม่มีพื้นที่ของฉันในนั้นเลย
กระทั่งก่ออิฐ ฉาบปูน เทพื้น...กระทั่งสร้างเสร็จ กระทั่งย้ายเข้าไปอยู่
กระทั่งในความทรงจำของฉันมีพี่ มีน้อง เราอยู่กันพร้อมหน้า ดูเหมือนทุกอย่างจะนิ่งแล้ว ไม่มีการต่อเติมส่วนใดใด

ช่วงชีวิตและความทรงจำในวัยเด็กของฉันกระจัดกระจายอยู่รอบบ้าน อยู่ในกองทรายหน้าบ้าน อยู่ตามพุ่มไม้ อยู่บนต้นมะขาม  บ้างก็ตกค้างอยู่ตามเครื่องใช้ไม้สอย อย่างจักรเย็บผ้าของแม่  
ส่วนสไลเดอร์ก็ยังคงตกค้างอยู่...ในใจ
ฉันมีความเชื่ออย่างนึงว่า...   ความคิดฝันในวันก่อนที่มันตกค้างอยู่จะขับเคลื่อนให้เรามีวันนี้...จินตนาการตกค้าง กลับมาวิ่งวนในใจฉันอีกครั้ง...ในวันที่ฉันกำลังจะออกไปวาดเส้นเติมฝันให้กับใครต่อใครที่อยากจะมีบ้าน...บ้านในฝัน

ในวันที่ฝัน ก่อตัวขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง 

มันช่างตรงกันข้ามกับตอนนั้น ตอนที่ฉันมองดูพ่อทำโน่นทำนี่ วันที่พ่อไม่ได้ยินเสียงเรียกร้องในใจของฉัน...
วันนี้ฉันกำลังทำ...ฝันของฉันกำลังก่อสร้าง...พ่อกลับไม่ได้อยู่ดู  
แม้ว่าพ่อจะไม่อยู่แล้ว... แต่ฝันที่ฉันแอบวาดไว้ในวันนั้นยังคงอยู่ 
ฝันในวันนั้นที่ฉันไม่ได้บอกให้พ่อรู้...แต่ฝันในวันนี้ฉันอยากให้พ่อรู้...

เป็นเรื่องบังเอิญที่ฝันของฉันมีพ่ออยู่ในนั้น...
พ่อสารพัดช่าง - ผู้ร่วมงานของฉัน


SHARE
Writer
PRUN
52hz

Comments