Read myself in September
จรดปากกา
บนสวรรค์ ไม่ใช่ที่ของฉัน
แล้วฉันจะเจอนายได้ยังไง ในเมื่อนายอยู่ที่นั่น

นายจะยังจำชื่อฉันได้มั้ย
จะจำรอยกร้านบนมือของฉันได้หรือเปล่า 
จะยังจำกลิ่นบุหรี่ยี่ห้อที่ฉันชอบสูบได้หรือไม่นะ

ถ้าฉันหาทางไปเจอนายบนสวรคค์ได้ 
อะไรอะไรจะยังเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า
แต่ป่วยการที่เราจะได้เจอกัน

ฉันจะค่อยๆเลือนหายไป
เพราะสวรรค์
ไม่ใช่ที่ของฉันอีกแล้ว
ปิดผนึก
3:59
Today

เป็นวันที่ไม่สดใสเอาเสียเลย 
เพราะฉันรู้ทันเจ้าร่างกายว่าต้องได้นอนพักวันละ 6-8 ชั่วโมง 
เมื่อไม่ได้ดั่งใจ มันก็จะออกฤทธิ์ทุกที ดังเช่นวันนี้

ฉันลุกขึ้นแต่เช้าตรู่อย่างอัตโนมัติแม้จะนอนไปได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ฉันต้องอาบน้ำเพื่อสู้กับฤทธิ์ของความอ่อนเพลีย นั่นทำให้สดชื่นขึ้นมานิดหน่อย นิดหน่อยเท่านั้น ฉันจึงตั้งใจหยิบหนังสือ The old man and the sea ที่พ่อส่งมาให้ไปที่หลังร้านกาแฟร้านประจำ กะทานกาแฟเสร็จแล้วก็จะกลับมาทำงานต่อ

แต่พับผ่าสิ

หนังสือเจ้ากรรมกับทำให้ฉันลุกไม่ได้ไปไหน ยื้อยุดฉันไว้กับเก้าอี้อย่างเอาแต่ใจ กาแฟก็ดื่มไม่หมดเพราะเมื่อจับหนังหนังสือเจ้ากรรมขึ้นมา รู้ตัวอีกทีกาแฟ 1 ใน 3 ของแก้วก็เย็นชืดเสียแล้ว
 
8 / 13:59

สภาวะช่วงนี้นอกจากจะไม่มีเวลาเขียนอะไรแล้ว พอตั้งท่าจะเขียนเราดันเขียนไม่ออก ไม่กล้าที่จะวิพากษ์วิจารย์สิ่งใด หรือจะสังเคราะห์สิ่งใดออกมาก็ถูกความขาดกลัวในภูมิของตัวเองปิดกั้นและต้องใช้เวลาในการรวบรวมรีเสิร์ชข้อมูลรอบด้านนานมาก ด้วยยิ่งโตยิ่งเดินทางยิ่งรู้ว่าตัวเองไม่รู้เลย เเละพยายามที่จะเดินทางต่อ เพื่อไปรู้ว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลย

หลังจากเข้าปรึกษาและบอกเล่าถึงสภาวะของตน
คุณครูท่านหนึ่งกล่าวว่า ถูกแล้ว มันควรจะเป็นเช่นนี้
สรุปก็คือ

ยังไม่ได้เขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน 
และยังไม่หลุดจากสภาวะดังกล่าว

มนุษย์เราไม่สามารถค้นพบความหมายของชีวิตด้วยการเฝ้าดู เราอาจเห็นผู้คนนับพันมีความรักต่อกัน แต่เราไม่มีทางรู้ถึงความหมายที่แท้จริงของความรักได้ ตราบใดที่เราไม่เคยมีความรัก

นั่นแหละ .. ความหมายของชีวิตค้นพบได้ด้วยการลงมือทำ
ถ้าเราอยากรู้ว่าการร่ายรำนั้นหมายถึงอะไร
เราจงไปเป็นนักร่ายรำเสียก่อน
 
22 / 
23:52 

" ความกลัวเมื่อมันมีอยู่บนโลกนี้ นั่นแปลว่ามันต้องมีประโยชน์ "

วันนี้ได้คุยกับเพื่อนหลายๆคน ทุกคนกล่าวถึงความกลัวที่กำลังเผชิญอยู่ และหลายคนก็เลือกที่จะพักพิงอยู่ใน comfort zone ของตัวเอง ฉันไม่ได้พูดอะไรมากนัก เพราะฉันรู้ ว่าพวกเขารู้ว่าควรจะทำอย่างไร ที่เหลือขึ้นอยู่ที่พวกเขาทั้งสิ้น
แต่ฉันก็ยังย้ำเสมอว่า

เราคือวัยที่ลองผิดลองถูกได้ เรายังมีเกราะของนักศึกษาเหมือนการ์ดนางฟ้าที่ลดแรงสะเทือนจากความบอบช้ำ มันคือวัยแห่งการแสวงหา มันคือวัยแห่งพลังที่จะสร้างสรรค์ได้อย่างอิสรภาพที่สุด

ฉันบ่นพึมพำเหมือนคนแก่ 
แต่เพราะฉันเชื่อ ไม่ว่าใครจะทำอะไร จะเดินทางไปไหน จะสร้างอะไร จะแสดงสิ่งใด 
ผลลัพธ์จะไม่เป็นศูนย์ และจะไม่มีทางเป็นศูนย์แน่นอน
 
21 / 
1:24 

เมื่อเรานั่งอยู่ริมแม่น้ำ เราเพียงแต่มองสายน้ำที่ค่อยๆไหลผ่านไป 
ปราศจากความรู้สึกทะเยอะทะยาน ไม่เร่งรีบร้อนรน ไม่มีใครที่มาบีบบังคับเราได้ 

หรือแม้แต่เราทำผิดพลาด 
ก็ไ่ม่มีอะไรต้องสูญเสีย
ขอเพียงแต่เฝ้ามองดู
 
18 / 
8:30 

มันคือความรักครั้งแรกในชีวิต
ที่บริสุทธิ์ที่สุด
ที่ไร้เดียงสาที่สุด
ที่ชุ่มฉ่ำที่สุด และสั่นไหวดวงวิญญาณของเราที่สุด

และจะไม่มีความรักครั้งไหนเปรียบเหมือน
และไม่มีอะไรที่เป็นนิรันดร์ 
ไม่มี
15 / 
3:00 น.

น้ำค้างเป็นสัญลักษณ์แห่งอนิจจัง
15 / 
2:01 

ฉันนึกถึงสิทธารถะ ของเฮอร์มานน์ เฮสเส
ในช่วงที่อาศัยอยู่กับวาสุเทพชายแจวเรือนั้น สิ่งที่ทำให้สิทธารถะได้เรียนรู้จนสามารถเข้าถึงธรรมได้ก็คือสายน้ำนี่เอง หนึ่งในนั้นคือเรื่องของธรรมชาติของน้ำที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะไหลลงจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำเสมอ

สาเหตุของมันก็คือการหยั่งรู้ความลึกตื้นในใจตน สิทธารถะได้คิดว่าตั้งแต่เกิดมานั้น เขาถูกผลักให้สูงขึ้นไป สูงขึ้นไปเรื่อยๆ เข้าสู่พลังงานอันดีงามและสดใสมาตลอด แต่ไม่เคยรู้เลยว่าภายในจิตใจตนเองนั้นมีความลึกมากเพียงไร สามารถจมปลักอยู่กับกิเลสในระดับที่ลุ่มหลงมัวเมาได้มากขนาดไหน ทำให้ไม่มีความแข็งแรกเพราะรากฐานของจิตใจไม่มั่นคงในอีก ( ผิดกับพระพุทธเจ้าที่เติบโตมาอยู่บนกิเลสทุกอย่างที่มนุษย์คนหนึ่งพึงจะมีได้ จึงก้าวข้ามส่วนนี้ไปเข้าสู่ขั้นตอนแห่งการบำเพ็ญเพียรได้เลย )

สายน้ำจึงได้สอนสิทธารถะว่าสุดท้ายแล้วทั้งหมดในชีวิตมนุษย์คือพื้นฐานของจิตใจนั่นเองว่ามีแข็งแกร่งมากเพียงใด เข้าใจตนมากเพียงใด จึงจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่หลงทางได้
14 / 
15:45

การมองโลกที่ดี
คือมองสรรพสิ่งอย่างเชื่อมโยง
14 / 
2:28

การหาคอนเนกชั่นนั้นมีคุณประโยชน์มหาศาล ช่วยเหลือแบ่งเบาภาระได้มากมาย เหมือนจะสบายไปตลอดชีวิตเพียงมีมิตรที่ดีงาม จริงๆ แล้ว กลับเป็นจุดอันตรายมากๆ เมื่อเราใช้พลังงานทั้งหมดที่มีไปกับการสร้างคอนเนกชั่น จนไม่เหลือเผื่อเวลาให้สร้างผลงานที่ดีให้สมกับคอนเนกชั่นที่เรามี กลายเป็นผีเสื้อสังคม ที่โฉบไปโฉบมาตามงานให้คนเห็นหน้าบ่อย ๆ ก็พอแล้ว ไม่ต้องผลิตอะไรที่มีคุณค่าขึ้นมา

..

การพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นความคิดที่ดูถูกตัวเองมากเลย ความสำเร็จของเราถูกโอนไปให้เป็นเครดิตของการบนบานหรือเพราะหาคอนเนกชั่นได้ถูกคน แล้วมันน่าภูมิใจตรงไหน
12 / 
14:29

If i die young bury me in satin, Lay me down on a bed of roses Sink me on the river at down Send me away with the words of a love song.
5 / 
21:12 

SHARE
Writer
TodayIDie
Human
หากอยากเจอขุมทรพย์ ก็อย่าปล่อยให้ชีวิตผ่านไปวันๆ มนุษย์ทุกคนล้วนมีชะตากรรมที่ต้องบรรลุ

Comments