ว่าด้วยเรื่องความคาดหวัง


เคยมีครั้งหนึ่ง เรานั่งคุยวงกัน หัวข้อคุยวงคืนนั้นคือ ถ้าเลือกได้อยากตัดความรู้สึกไหนออกไป รัก โกรธ เกลียด อกหัก เสียใจ เราไม่ได้อยากตัดมันออกไป คงแปลกดีพิลึกที่จะมีแต่ความรู้สึกด้านบวก เราเพียงแค่ไม่อยากรู้สึกอะไรที่เป็นด้านลบมากเกินไป ไม่อยากรู้สึกเจ็บจนปางตาย คำตอบของเราจึงเป็นแค่ ความคาดหวัง

นั่งนึกดูทั้งหมด สิ่งที่ให้เราเจ็บปวด คือความคาดหวัง และการผิดหวัง มันอาจไม่ใช่ความรู้สึกหลัก แต่เป็นสิ่งที่เพิ่มทวีความรู้สึกที่มีอยู่ให้เพิ่มขึ้น ถ้าตัดมันไปได้ ความรู้สึกบางอย่างที่ต้องเผชิญอาจจะเบาบางมากขึ้น 

ทีนี้จะจัดการกับความคาดหวังยังไง มันไม่ง่ายเลย มันเหมือนเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเองและไม่สามารถควบคุมได้ เราพยามบอกตัวเองว่าไม่ได้คาดหวังอะไร แต่คำพูดนี้ไม่เคยจริงร้อยเปอร์เซ็น ในคำว่าไม่หวัง ดิ่งลงไปในห้วงที่ลึกที่สุด มันยังมีความหวังอยู่เสมอ คราวนี้เมื่อต้องเผชิญกับอะไรที่ตัวเองอาจจะไปคาดหวังโดยไม่รู้ตัวหรือรู้ตัวก็ดี เราใช้วิธีคาดหวังในทางลบไว้ก่อน คือคิดก่อนว่าต้องไม่ดีแน่ ๆ ต้องพังแน่ ไม่มีทางหรอก มันก็ดีอย่างเพราะถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงเราก็จะเสียใจไม่มาก แต่อีกด้านหนึ่ง เรากลายเป็นคนที่แบกความคิดด้านลบไปด้วย และโยนมันลงไปในสถานการณ์เหล่านั้น เราคาดหวังว่ามันจะไม่ดี ก็ทำให้ตัวเราไม่พยายามทำอะไรที่จะผลักดันให้มันดี จนกลายเป็นว่าความคิดเรานั่นแหละเป็นตัวการณ์ขัดขวางมัน

ขณะเดียวกันในอีกด้านหนึ่งของความคาดหวัง ที่นอกจากตัวเราจะเป็นผู้คาดหวังแล้ว ขณะหนึ่งเราด็เป็นผู้ถูกคาดหวังด้วยเช่นกัน และสิ่งนี้ยิ่งยากไปมากกว่าเดิม เพราะเราไม่อาจเป็นอย่างที่ใครคาดหวังได้ สรุปคือ ตอนนี้กลัวผิดหวังและกลัวทำให้คนอื่นผิดหวัง

ถ้าต้องหาทางออก ตามทฤษฎีคงต้องสร้างสมดุลระหว่างความคิดสองแง่ ในทางปฏิบัติสุดท้ายแล้วก็ล้มเหลวทั้งเพ


"The farthest distance in the world is between how it is and how we expect it to be.”

ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากตัดมันออกไป


SHARE
Writer
Mamong
Writer
I live and I write FB: Mameowmon

Comments