สงครามความหน่วงระหว่าง "การกระทำ" และ "สถานะ"
"เรากับพี่คนนั้น ตกลงว่าจะเป็นคนคุยกัน แต่เรากลับรู้สึกว่าการกระทำของพี่แกไม่เป็นไปตามสถานะ" หล่อนเปรยขึ้น หลังจากผมถามถึงปัญหาหัวใจ (หรือเสือกนั่นเอง)

"ยังไง" 

"คนคุยมันน่าจะมีเวลาให้กันมากกว่านี้ ใส่ใจกันมากกว่านี้อะแก"

จากบทสนทนาปรารภข้างต้น
ทำให้เผลอสรุปง่าย ๆ ไปว่า

เรามีสถานะ เป็นตัวกำหนดการกระทำหรือนี่ ?
จากนั้นสมองจอมซน(เสือก)ของผมได้ไทน์อินเข้าสู่ประสบการณ์ส่วนตัวทันที
จึงเกิดคำถามกับเพื่อนว่า

"ระหว่าง สถานะชัดเจนแต่การกระทำไม่ชัดเจน กับ
สถานะไม่ชัดเจนแต่การกระทำชัดเจน อย่างไหนทรมานมากกว่ากัน"

ผมเลือกที่จะไม่ถามว่าอย่างไหนดีกว่า เพราะผมคิดว่าไม่น่าจะดีสักอย่างหรอก

และแน่นอนเรามักให้คุณค่าของ "ชื่อเรียก" มากกว่าอยู่แล้ว
ความสัมพันธ์ที่สถานะไม่ชัดเจน แต่การกระทำชัดเจน จึงทรมานกว่า

นี่คือคำตอบของเพื่อนผม

นั่นขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกที่จะให้คุณค่ากับอะไร
การกระทำ หรือ คำเรียกสถานะ
สำหรับผมมันน่าอึดอัดทั้งคู่ ไม่มีใครอยากอยู่ท่ามกลางความสลัวรางแบบนี้
คุณประภาส ชลศรานนท์ กล่าวไว้ในหนังสือ "ผจัญภัยในความรัก" ว่า

การไม่รู้สถานภาพตัวเอง คือความเหงาที่รุนแรงที่สุด
การรู้จักตัวเองและยอมรับตัวเอง คือยารักษาความเหงาขนานดี

เราเป็นคนที่เขารักไหม เราเป็นคนที่รักเขาหรือยัง ตรงนี้แหละ คือที่มาของความเหงาและทรมาน

การไม่รู้ว่าควรจะยืนตรงไหน เหมือนรออาหารเวฟในเซเว่น

เป็น "ความหน่วง" ที่เกิดจากการปะทะกันของ "คุณค่า"
ที่เราให้ไม่เท่ากัน ระหว่าง "การกระทำและคำเรียกสถานะ"

ถึงตรงนี้ ท่านผู้อ่านทรมานกับอย่างไหนมากกว่ากัน ?

"แล้วเธอมีความสุขไหม ที่คุยกับพี่เขา"
"มีนะ พี่แกน่ารักดี แล้วแกกับสาวของแกล่ะ ?"
"ชั้นก็มีความสุขดี นางน่ารักทุกครั้งที่ฉันเจอ"

บางความคลุมเครือก็เจือรสหวาน บางความทรมานก็น่าโอบกอด...ตลอดไป
SHARE
Writer
OATHWITHRAIN
Learning
ชีวิต คือการรับใช้สิ่งที่เราเลือก

Comments