บ่อแห่งความเศร้า
เป็นอีกครั้งที่หัวใจเราจมดิ่งลงสู่เบื้องลึกของความมืด มองไม่เห็นแสงสว่างใดๆ มีแต่ความทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ
เราจมอยู่กับน้ำตาที่ไหลรินออกจากหัวใจอันบอบช้ำ

'พอเถอะ พอสักทีจะได้ไหม ได้โปรดเถอะ อย่าทรมานกันอย่างนี้เลย'
ไม่มีคำตอบใดดังออกมา
ฉันขังตัวเองอยู่ในนั้น โดยไม่พยามยามหาทางออก ปล่อยตัวเองให้จมอยู่ในบ่อแห่งความเศร้า
ได้แต่ภาวนาให้ใครก็ได้มาช่วยฉันที

'มาช่วยฉันออกไปที ฉันทรมานเหลือเกิน'


'ไม่มีใครจะช่วยเธอได้หรอก ถ้าเธอไม่ปืนมันขึ้นมาเอง'
คำพูดจากชายปริศนาด้านบน

'หลับตา ตั้งสติ แล้วมองด้วยปัญญา เธอจะเห็นแสงสว่างที่จะช่วยเธอเอง มีแต่ตัวเธอเองที่จะมองเห็น แม้จะมีคนชี้ให้เธอ แต่ถ้าใจเธอมืืดบอด เธอก็จะมองมันไม่เห็น'
ชายคนนั้นเดินจากไป


'ไหนละ แสงสว่างที่เธอว่า มันอยู่ที่ไหน กลับมาก่อน กลับมาช่วยฉันก่อน'
ฉันก้มลงนั่งกอดเข่าร้องไห้ต่อความมืดบอดในใจ

Type a message...
SHARE
Writer
Ploykwan
มีความอยากเขียน ^^
เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่หลงทางอยู่ในโลกแห่งความฝัน

Comments