ฝึกใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ
   ผมเคยรู้สึกแย่มากๆทุกเช้าเวลาตื่นนอน แบบว่า ตื่นมาได้แบบไม่มีวันไหนที่รู้สึกเบิกบานใจ มีกำลังพร้อมที่จะใช้ชีวิตในทุกๆเช้า คืออยากมีเช้าที่สดใสบ้าง เพราะผมไม่ได้ทำในสิ่งที่ผมอยากทำ เพราะผมโทษนู่นโทษนี่ตลอดเวลา ทั้งๆที่ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านต่างจังหวัด ทำธุรกิจของครอบครัว ดูเหมือนจะเป็นชีวิตที่สุขสบายที่เพื่อนๆของผมก็อิจฉากัน แต่ความเป็นจริงนั้นไม่ใช่ ที่บ้านของผมเป็นธุรกิจเล็กๆ รับซื้อข้าวเปลือก และขายของอย่างอื่นอีกอยากแก๊สหุงต้มและข้าวสาร ซึ่งที่บ้านจ้างคนงานเพียงสองคน ซึ่งเรียกว่ากรรมกรนั่นแหละคอยยกข้าว ซึ่งหน้าที่ของผมก็แค่ชั่งข้าว ตีราคา จ่ายตัง ดูเหมือนง่ายก็ง่านอ่าแหละ แต่วันไหนที่มีคนเอาข้าวมาขายเยอะหรือคนงานขาดไปคนหนึ่งหรือขาดทั้งสอง งานทุกอย่างจะเป็นหน้าที่ของผมทั้งหมด แต่ก็ได้คนที่มาขายช่วยด้วยอีกแรง นี่ล่ะครับที่ผมจะบอก เท่ากับว่าผมต้องทำหน้าที่กรรมกร ยกข้าวด้วยตะขอที่เป็นกระสอบขึ้นชั่งบนตาชั่ง ต้องตัดปากกระสอบแล้วเทข้าวด้วย

   ยิ่งตอนที่ผมมีอาการซึมเศร้าด้วยนี้รู้สึกแย่ถึงขั้นอยากตาย มันหนักมาก  ผมไม่ได้อยากทำงานที่มันต้องตากแดดตากลม ใช้แรงงานแบบนี้ ผมเฝ้ามองแต่ปัญหาโฟกัสแต่เรื่องที่ผมไม่ชอบทำให้ผมรู้สึกลบมากๆ ชีวิตดูมืดมน งานบ้านผมก็เป็นคนทำ ซักผ้า ล้างจาน กวาดบ้าน เก็บขี้หมาขี้แมว

    เวลาผ่านไปมันทำให้ผมได้คิด ผมทำแบบนี้มานานเท่าไหร่ เรากลับมาอยู่บ้านทำไม แล้วทำไมเราไม่หนีไปล่ะ ผมบอกกับตัวเอง ใครจะว่าอะไรเราได้ ไม่มีใครบังคับผมเลย พ่อแม่ผมใจดี ผมหาเหตุผลว่าทำไมผมยังทำอยู่ทุกวันนี้ พอตั้งสติได้มักจะมีประโยคที่วนอยู่ในหัวคือ กลับมาดูแลพ่อแม่ ใช่ครับมันวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา แม้ว่าผมจะไม่อยากทำ แล้วถ้าผมไม่มาอยู่บ้านใครจะูแลท่าน แต่ผมก็ยังฝืนใจทำงานทุกวันไปเรื่อยๆเหมือนกับการเข็นครกขึ้นภูเขา

    วันหนึ่งผมได้ดูโฆษณาที่พูดถึงพนักงานจากหลายๆบริษัทที่ทางทีมงานได้วางแผนกลั่นแกล้งพนักงานหลายๆคนในแต่ละแห่งโดยให้เจอกับปัญหาและเรื่องราวแย่ๆในงานแต่ละวัน พอสุดท้ายก็ให้พนักงานเหล่านั้นพูดความในใจออกมา แต่ละคนก็บ่นด่าโทษนู่นโทษนี่ ว่าจบปริญญาสูงๆมาทำงานเหมือนจับกังบ้าง บลาๆๆ แล้วในตอนสุดท้าย ทางทีมงานก็เปิดวิดีโอให้ดู จึงทำให้พนักงานที่บ่นถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้เงียบลงเหมือนโดนตบหน้าเข้าอย่างจัง ผมเองก็เช่นกัน นั่นคือวิดีโอที่เป็นเรื่องราวการทำงานอย่างลำบากลำบนของในหลวง รัชกาลที่ 9 ที่แท้จริงแล้วท่านเป็นกษัตริย์ควรใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแล้วท่านเหนื่อยไปเพื่ออะไรล่ะ เพื่อเราทุกคน ท่านไม่เคยบ่น ไม่เคยเกี่ยงงาน ท่านแบกรับทุกอย่างไว้มากกว่าเราซะอีก หลังจากนั้นผมก็เลิกโฟกัสที่ปัญหาของผม แล้วหันไปคิดว่าจะทำยังไงจึงจะมีชีวิตอย่างมีความสุขได้กับชีวิตที่เป็นอยู่ แล้วผมก็ได้ไปศึกษาวิถีชีวิตของในหลวงและหลักคิดของท่านเพิ่มเติมเพื่อเอามาประยุกต์ใช้กับตัวเอง

  ชีวิตมีทุกข์เป็นธรรมดาไม่งั้นเราจะรู้ถึงสุขได้ยังไง หามันให้ได้ในทุกๆวัน ทำทุกๆวันให้ยิ้มได้ ทำยังไงก็ได้ ผมบอกกับตัวเอง พอมองย้อนกลับไป สิ่งที่ผมทำมา มันทำให้ผมนึกถึงข้อดีบ้างว่าที่ผมได้อยู่กับสิ่งที่ผมไม่ชอบเนี่ย มันทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้น เพราะได้ทำงานในระดับที่ว่าลำบากๆมันเป็นยังไง แถมยังกินข้าวได้เยอะแล้วไม่อ้วนอีกตังหาก เพราะเหมือนออกกำลังกายตลอดเลย ได้กล้ามด้วย มีซิกซ์แพ็ค ผมขับรถตักได้ รถยนต์ก็ได้มันทำให้ผมต้องทำให้เป็นทุกอย่างถ้าไม่มีคนงาน ทำให้ผมได้ฝึกที่จะบริหารเวลาทั้งหมดอย่างมีคุณภาพ ฝึกเรียงลำดับความสำคัญในสิ่งที่ทำ ถึงแม้ว่าจะมีเผลอเหม่อลอย สติหลุดบ้างก็เถอะแต่ดีกว่าแต่ก่อนเยอะ แล้วทุกวันนี้ก็ได้แบ่งเวลามาทำในสิ่งที่อยากทำได้ด้วยแค่เรารู้จักบริหารเวลาให้ได้ ขอให้ทุกๆคนมีแรงใจแล้วก็ใช้ชีวิตด้วยรอยยิ้มนะครับ
SHARE

Comments

9h
2 years ago
✌✌
Reply
weipingua
2 years ago
😀