คืนวันที่6 เข้าสู่เช้าวันที่7 ของเดือนที่10 ปี2560

0:13 AM
ตอนนี้ยังไม่ได้นอนเลยจะสิบโมงเช้าจากเวลาตอนนี้กับเสียงเพลงท่อนนี้ที่ดังผ่านเข้ามา มันดูจะขัดกันทางด้านช่วงเวลา แต่ความจริงที่มันเหมือนกันก็คือ " ผมยังไม่ได้นอน "

จริงๆถ้าเพลงนี้มันดังช่วงสองปีที่แล้ว ผมคงจะอินกับท่อนนี้มาก เพราะช่วงนั้นผมยังเรียนอยู่มหาลัยและการเตรียมตัวสอบในชีวิตมหาลัย การไม่ได้นอนจนเช้าสำหรับผม คือเรื่องปกติมาก แต่ ณ ปัจจุบันมันไม่ใช่ ผมเรียนจบและทำงานแล้ว เพราะฉะนั้น ผมจะอดหลับอดนอนแบบนั้นไม่ได้อีก ผมต้องนอน

แต่วัยทำงานก็ไม่เป็นเหตุผลมากพอให้ผมนอนหลับได้เร็วขึ้นจากเมื่อก่อน เพราะเหตุผลที่ผมนอนดึกมันยังคงมีน้ำหนักมากกว่าเสมอแม้พรุ่งนี้ผมจะต้องตื่นเช้าไปทำงาน แต่โชคดี เพราะนี่คือคืนวันศุกร์ 

ใช่ ... คืนวันศุกร์ ที่ผมนั่งหงอยมาตั้งแต่เลิกงานแล้ว ไม่รู้ทำไม ผมต้องการออกไปเจอแสงสีบ้างในคืนวันศุกร์แต่ก็ไม่ได้ไป ผมจึงนั่งเปื่อยๆแบบนี้มาจนถึงเวลาดังกล่าวที่เพลงนี้ดังขึ้น

ก็แค่เห็นไลน์ของใครมันเด้งมา
ฉันจำได้แค่เพียงได้เห็นหน้า
เธอคนเดิมคุณก็รู้ความเป็นมา

ท่อนนี้มันดังเข้ามาก็จะจุกอกหน่อยๆ เพราะความจริงไม่ใกล้เคียงกับท่อนนี้เลย
ผมจำไม่ได้แล้วว่านานแค่ไหนที่ผมไม่มีไลน์เด้งมาจากเธอคนนั้น
ก็นานพอตัวเลยแหละ แต่ก็โทษใครไม่ได้หรอกครับ เพราะผมก็ทำตัวของผมเองแหละ เราถึงไม่ได้คุยไลน์กันเหมือนเมื่อก่อน

เธอนั้นก็หายไปเป็นเดือน
อยากจะหายไปในเมือง

ก็อย่างที่บอกแหละครับ มันนานมากแล้วที่เราไม่ได้คุยกัน เธอก็หายไปเป็นเดือนแล้วแหละ
นั่นคือเหตุผลนึงที่ผมอยากหายไปในเมือง ไปเจอแสงสียามราตรีของเมืองกรุงในคืนวันศุกร์บ้าง
อย่างน้อย มันก็คงดีกว่าผมนั่งเหงา คิดถึงเธอ คนนี้อยู่คนเดียว

มีสิทธิ์ไหมให้เธอทักมาอีกที
แบบพี่น้องก็ยังดี

ยังบอบช้ำจากท่อนข้างบนไม่หาย เพลงนี้ก็ตอกย้ำผมอีกครั้งด้วยท่อนนี้
จริงๆแล้วผมไม่สนใจว่าเธอจะทักผมมาในสถานะไหน ขอแค่เราได้คุยกัน ไม่หายไปดื้อๆก็พอ
จริงๆแล้วตอนนี้ก็คงให้เธอได้แค่สถานะนี้แหละมันถูกแล้ว แต่เหมือนเธอจะไม่พอใจกับสถานะนี้

เออสิ ... ถ้าผมโดนยัดเยียดสถานะนี้ให้จากคนที่ผมอยากใช้สถานะแฟน ผมก็คงไม่พอใจเหมือนกันแหละ

เพราะงี้ล่ะมั้งผมจึง ไม่มีสิทธิ์ให้เธอทักมาอีกที ซะแล้ว

และเธอก็รู้ลึกข้างใน
ใจยังมีฉันแม้ห่างไกล

ผมไม่รู้เลยว่าลึกๆในใจเธอจะเป็นยังไง แต่ลึกๆในใจผมมันกลับเป็นอย่างนี้ซะเอง
จริงๆแล้วผมไม่เคยชอบเพลงที่คิดเข้าข้างตัวเองเลยจริงๆ
ยิ่งเพลงอกหักที่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาจะเสียดายเรา หรือเขาจะยังมีใจให้เรา
ผมจะเกลียดมาก เพราะมันเหมือนให้ความหวังลมๆแล้งๆกับตัวเอง
เพลงนี้ก็เช่นกัน แต่ผมกลับหลงรักเพลงนี้เฉยเลย ...

เรื่องระหว่างเราเก็บไว้ไม่บอกใคร
รู้กันแค่เธอและก็ฉันเป็นความลับตลอดไป

ผมไม่เคยคิดว่าชีวิตจะมีคนในความลับกับใครเขา ผมไม่ชอบสถานะนี้ ไม่อยากมอบให้ใคร และไม่อยากให้ใครมามอบให้ผมเช่นกัน แต่ที่ผมต้องเก็บไว้เป็นความลับแบบนี้ เพราะผมไม่ต้องการลืมเธอคนนี้นั่นแหละนะ ถึงแม้ความลับนี้มันจะย้อนกลับมาทำร้ายความรู้สึกของผมเองในตอนสุดท้ายก็ตามแต่ แต่มันก็คุ้มที่ผมจะไม่ลืมเรื่องระหว่างเรา

ยังห่วงใยเธอเสมอ
ถ้าเธอยิ้มฉันไม่สนเธอกอดใคร
ความจริงของท่อนนี้มีเพียงแค่ ความห่วงใยที่มีให้เสมอเท่านั้นแหละครับ
แต่ถ้าเธอยิ้มเพราะเธอกอดใคร ลึกๆในใจผมคงทนไม่ไหวที่จะมองเหมือนกัน
แต่คงต้องฝืนใจยอมรับ ถ้าเธอเลือกแบบนั้น
ความรักคือการให้ไปหรอครับ ? สำหรับผมมันไม่ใช่หรอก แต่สำหรับเธอคนนี้ในเวลานี้ มันก็คงต้องยอมให้ไปแหละครับ เพราะแค่นี้ผมก็เห็นแก่ตัวมากแล้ว มากไปกว่านี้เธอก็คงเกลียดผมจนไม่รู้จะเกลียดยังไงแล้ว
จริงๆตอนนี้ เธอก็คงเกลียดผมอยู่เหมือนกัน

เธอรู้ฉันอยากจะทักตอนนี้เลย
แต่ก็ทำได้แค่เพียงนิ่งเฉยเมย

ผมมีความรู้สึกแบบนี้มานานมากแล้วหลายวันแล้ว แต่ก็ทำได้แค่ นิ่งเฉยเมย จริงๆนั่นแหละครับ ไม่ว่าจะอยากทักแค่ไหน แต่ตัวผมเองก็รู้ดีว่าไม่ควร ไม่ควรทำให้เธอต้องลำบากใจไปมากกว่านี้
แต่พอต้องเฉยเมยใส่แชทที่เราอยากจะทักนี่ มันก็ทรมานใจใช่เล่นเลยนะครับ

แต่คืนนี้ผมจำได้ว่ามันไม่เหมือนคืนที่ผ่านๆมา ถ้าผมไม่ทักเธอคืนนี้ ยังเฉยเมยใส่แชทที่ผมอยากทักมานาน ผมคงอดอวยพรวันเกิดเธอ

ผมไม่รู้ว่าเธอจะยังอยากเห็นผมบอกว่า สุขสันต์วันเกิด อีกหรือเปล่า ผมรู้แค่ผมอยากบอก
ผมอยากให้เธอรู้ว่าไม่ว่าสถานะไหนผมก็จำเธอได้นะ ไม่ว่าจะคุยกันหรือไม่ เรายังจะทักกันได้นะ
ผมอยากให้เธอรู้ว่า ถึงผมจะจำวันอะไรผิดไปบ้าง หลงลืมอะไรไปบ้าง แต่อย่างน้อย แค่วันเกิดเธอที่ผมอยากจะจำได้บ้าง และผมก็จำได้นะ

จริงๆถ้าตอนนี้เรายังมีสถานะเดิมอยู่ วันนี้คงเป็นวันธรรมดาวันนึงที่มันมีความพิเศษอยู่ในความรู้สึกของเราสองคน แต่พอสถานะตอนนี้เป็นพี่น้องกัน หรืออาจจะแค่คนเคยรู้จักกัน
การที่ผมจำวันเกิดเธอได้ มันจึงเป็นเรื่องที่พิเศษสำหรับผมเลยนะ และผมมองว่ามันก็พิเศษสำหรับเธอด้วย แค่นั้นแหละ

อย่างน้อยแค่เธอรับรู้ถึงความตั้งใจของผมนี้ มันก็มากพอแล้ว ผมขอบคุณมากๆแล้ว
 จากสุขุมวิทไปจนจรัญ
เราก็คงจะไม่ได้พบกันอีก
0:48 AM

ทำไมแม่งต้องจากสุขุมวิทไปจนจรัญวะ ?
กูให้ไปจนสุพรรณ ก็ยังไม่ได้พบกันอีกเลย

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

เพราะเขาไม่ได้อยู่แถวนี้ 
SHARE

Comments