บุหรี่มวลสุดท้ายของพ่อที่กำลังเป็บบุหรี่มวลแรกของฉัน
นั่งมองไฟแช็คในมืออยู่นาน ก่อนที่ฉันตัดสินใจเดินไปโต๊ะเครื่องแป้งซึ่งมันก็สมชื่อมันเสียจริงเพราะมีเพียงแป้งกระป๋องเดียวตั้งอยู่ในชั้นวางข้างกระจก หลังกระป๋องแป้งนั่นคือบุหรี่มวลสุดท้ายที่พ่อวางเอาไว้ก่อนหน้านี้พ่อกลับมาสูบมันอีกครั้งฉันไม่เคยรู้เลย เพราะ ว่าตลอดสามเดือนฉันแทบจะไม่ได้กลับบ้านเลย มั่วแต่ทำงานอาทิตย์มีวันหยุดแค่วันเดียวหรือบางอาทิตย์ก็ไม่มีวันหยุด ห้องนอนที่พ่อสร้างให้ฉันเพื่อหวังว่าเรียนจบฉันจะได้กลับมาอยู่บ้าน  แต่เอาเข้าจริงห้องนอนนั่นฉันแทบจะไม่ได้ใช้มันด้วยซ้ำ ฉันใช้ชีวิตอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมรายเดือนสักมากกว่าห้องนอนนี้อีก จนกระทั้งวันที่ฉันกลับบ้าน ฉันเห็นพ่อเดินออกไปสูบหลังระเบียงห้องนอนฉัน ฉันกับพ่อสนิทกันระดับหนึ่งแต่มันคงยังไม่มากพอที่จะบอกพ่อไปตามตรงว่าฉันเป็นห่วง ฉันได้ถามเพียงสั้นว่า"พ่อกลับมาสูบมันอีกแล้วหรอ" พ่อไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ยิ้มให้ฉันแล้วเดินจากไป จนหลายอาทิตย์ผ่านมาพ่อบอกฉันว่าพ่อเลิกสูบมันแล้วและวางบุหรี่มวลนั่นไว้ที่ชั้นกระจกภายในห้องนอนฉัน แต่ตอนนี้ฉันกำลังหยิบมันขึ้นมามันคือบุหรี่มวลสุดท้ายของพ่อฉันแต่กำลังเป็นบุหรี่มวลแรกของฉัน ตลอดเวลาหลายอาทิตย์ที่ผ่านมามีปัญหามากมายที่เข้าหาฉัน ฉันเฝ้าถามตัวเองทุกคืนว่าฉันจะผ่านมันไปได้อย่างไร ฉันต้องเข้มแข็งขนาดไหนกันที่จะผ่านมันไปได้ ความอึดอัดที่เกิดไม่มีท่าจะเบาลง ปัญหามากมายที่เกิดขึ้นกับฉันภายในอาทิตย์นี้ เริ่มจากเช้าวันจันทร์ที่สดใสฉันตื่นไปทำงานตามปกติ และยังคงยืนเบียดกับคนในmrtเหมือนเดิมทุกเช้าแต่มันจะไม่เหมือนอีกตลอด เมื่อหัวหน้ามาบอกฉันว่า
ฉันไม่ผ่านโปรตอนที่ฉันได้ยินคือหน้าชาตัวชาไปทั้งตัว ฉันมืดไปทุกอย่าง ฉันเก็บของกลับหอด้วยความรู้สึกว่างเปล่าที่ท้อง ฉันตัดสินใจจะที่โทรไปบอกเรื่องนี้กับแฟน เพื่อจะได้รุ้สึกว่าฉันยังมีใครสักคน แต่สิ่งเขาพูดออกมาหลังฟังสิ่งที่ฉันพูดจบ ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าให้มาทำงานกับผม คุณเลือกเองแล้วคุณจะมาเสียใจตอนนี้ก็ไม่ประโยชน์
นี่คือประโยคที่ฉันได้จะคนที่ฉันรัก น้ำตาไหลออกมากอาบแก้ม ฉันไม่สามารถแยกได้ว่าน้ำตาที่ไหลออกมามันคือความรู้สึกที่เสียใจเพราะตกงานหรือเสียใจกับคำพุดเขากันแน่เหมือนทุกอย่างมาผสมกันมั่วไปหมด มือที่กำโทรศัพท์แน่น ไม่มีเสียงอะไรหลุดจากปากฉัน ฉันกดวางสายจากเขาหลัง จากนั่นฉันก็ไม่ติดต่อเขากลับไปอีกเลย ฉันยอมรับว่าฉันเลือกเองที่จะมาทำงานที่นี่ทั้งที่เขาก็เตือนฉันแล้วว่าฉันไม่เหมาะกับงานแบบนี้ แต่ในเวลานี้ฉันไม่ต้องการคำซ้ำเติมแต่ต้องการใครสักคนที่พร้อมรับฟังฉัน นอกใจเขาจะไม่เข้าใจฉันแล้วตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาก็ไม่คิดจะติดต่อกลับมาหาฉันเลย และเขายังคงฉันชีวิตปกติ ปาร์ตี้กับเพื่อนอย่างมีความสุข ซึ่งต่างจากฉันในเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ยังคิดไม่ตกว่าจะเอาไงต่อกับชีวิต ไหนจะค่ากินของน้องในแต่ละเดือน ค่าหอที่ต้องจ่าย จะบอกที่บ้านอย่างไรดี  นี่เป็นที่มาที่ทำให้ตัดสินใจที่จะเลือกที่จะผ่อนคลายมันลงด้วยบุหรี่มวลนี้ฉันหยิบมันแล้วเดินออกไปนอกระเบียงห้อง มองสุดสายตาออกไปก็พบแต่บ้านที่เรียงรายกัน ไม่มีทุ่งนา ไม่ภูเขา มีแต่ป่าคอนกรีต มองขึ้นไปบนฟ้าก็เห็นเมฆที่กำลังตั้งเค้าที่เตรียมที่ตกลงมาเป็นสายฝน ฉันตั้งสินใจจุดบุหรี่ในมือ ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่ทางแก้ปัญหาแต่บางครั้งเราก็แค่อยากจะหยุดพักทุกอย่างเอาไว้ก่อนขอเพียงความอึดอัดที่มันมีอยู่มันจางลงไปบ้าง การจุดไฟแช็คเป็นเรื่องยากของฉันมาโดยตลอดแต่กับครั้งมันไม่ใช่อุปสรรคเลย ฉันจุดมันติดเพียงครั้งเดียว ฉันพยายามสูดควันเข้าไปแต่ฉันก็สำลักมัน แต่เพียงไม่นานก็สามารถทำมันได้ดี ความรู้สึกที่มึนลอยเป็นความรู้สึกที่ดีแบบบอกไม่ถูกเลย เหมือนความเครียดมันเจือจางลง สายตาฉันยังคงทอดยาวไปมองท้องที่มืด ถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้คำตอบว่าจะเอาอย่างไงต่อไปกับชีวิตแต่อย่างน้อยฉันก็หยุดคิดเรื่องนั่นได้ชั่วขณะ หลังจากที่คิดมันมาทั้งอาทิตย์แล้ว


SHARE
Writer
yarin
writer
เด็กจบใหม่ที่ยังหาจุดหมายให้กับชีวิตไม่ได้ นักเขียนนี่คือจุดหมายเดียวที่หาให้ตัวเองได้ตอนนี้

Comments