ผู้หญิงขี้บ่นคนนึง
ทำไมชักช้าแบบนี้? แล้วจะไปทันใครเค้า
ประโยคที่หวังดี แต่เป็นสิ่งที่ไม่อยากฟังเอาเสียเลย
โดยเฉพาะ คำที่ออกมาจากปากคนที่ให้กำเนิดเรามา
ในความคิดของเรา
ครอบครัวเป็นจุดเริ่มต้นและเป็นสิ่งแรกที่เราเกี่ยวข้องด้วย
เราเป็นลูกคนเดียว ตั้งแต่จำความได้ ก็ได้ยินแต่คำว่า "พ่อแม่คงตามใจสินะ"
"ไข่ในหินล่ะสิ"  "ลูกสาวคนเดียวพ่อแม่คงตามใจล่ะสิ" ตั้งแต่จำความได้ก็มีแต่คำพวกนี้ วกวน มาตลอด 
 ใช่ เราเป็นลูกคนเดียว อยากได้อะไร พ่อแม่ ก็จะหาให้ มันก็จริงแต่ มันไม่ได้ง่ายๆขนาดนั้น หรอกนะ 
แม่ของเราท่านสอนให้เรา ต้องทำอย่างหนึ่งแรกกับสิ่งที่ต้องการตั้งแต่เด็กๆ อย่างเช่น : "อยากได้มือถือใหม่ ก็ต้องได้เกรดดีๆ"  
พ่อกับแม่ ของเราเป็นคนที่เข้มงวดมาก ท่านคอยสอน คอยบอกเราตลอด ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียวแล้วเป็นผู้หญิง แม่ของเราเลยบอกตลอดว่า "งานบ้านต้องเก่ง เรียนต้องได้ ทุกอย่างต้องดี เพราะจะมีคนรัก" แต่ด้วยความที่เป็นเด็กวัยรุ่น มันก็เลยมีอาการไม่เข้าใจ ไม่ชอบที่บอกซ้ำๆ ทั้งที่รู้อยู่แล้ว ไม่่่ชอบที่จะอยู่แต่ในกรอบ แม่่่่ของเราเล่่่่่่่าเรื่องชีวิตของตัวเองบ่อยเพราะท่านไม่อยากให้เราลำบาก 
เรารู้ เราก็อยากให้ท่านมีความสุข เราไม่อยากเป็นภาระใคร เราอยากจะตอบแทนพวกท่านให้สมกับที่เลี้ยงเรามา แต่เราเป็นคนแสดงออกไม่เก่ง ออกจะแข็งกระด้างที่จะแสดงความรัก ไม่กล้าพูดว่ารักต่อหน้า แต่เราก็รักแม่เสมอ รักพ่อรักแม่ เพราะถ้าไม่มีพวกท่าน เราก็ไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้ชีวิตจะเดินต่อไปยังไง เพราะพวกท่านคือโลกทั้งใบของเรา 
เราทะเลาะกับแม่บ่อยมากๆๆๆๆ แม่เป็นคนที่ชอบบ่น เพราะอยากให้เราเป๊ะทุกๆอย่างและทำได้ทุกอย่าง แต่ด้วยความที่บ่นมากๆ มันทำให้เราไม่ชอบ แล้วก็ไม่ชอบ เวลาที่แม่ตวาดหรือ ตะคอก เรา ตั้งแต่เล็กจนโต แม่เอาแต่ตะคอกทุกครั้งที่ทะเลาะกัน มันทำให้เราเรียนแบบการกระทำแบบนั้นของแม่มา แล้วก็พูดกับแม่เอง ทำให้เราดูเป็นคนไม่ดี ที่ชอบตะคอกใส่แม่  แม่ตะคอก และพูดคำที่ทิ่มแทงใจเราหลายอย่าง ทุกๆคำยังจำได้ (ด้วยความที่ตัวคนเดียวก็เลยปรึกษาใครไม่ได้ เพื่อนพอระบายออกไปก็หาว่าไร้สาระ)
 มันทำให้เราระบายกับใครไม่ได้ 
เรามีความฝันว่าอยากให้พ่อแม่สบาย และอยู่กับเราไปนานๆ เราอยากจะเลี้ยงดูพ่อแม่ ให้สมกับพวกท่านเลี้ยงดูเรามา 
แต่คำพูดที่ทิ่มแทงใจดำพวกนั้นมันก็ทำให้เป็นแผลลึกอยู่ข้างในที่บอกใครไม่ได้ 

แต่ยังไงหนูก็ยังรักพ่อกับแม่นะ 



เราไม่ชอบเลยเวลาที่ทะเลาะกัน เพราะเราจะไม่คุยไม่สบตากัน ทำให้ห่างเหิน เรารู้เราผิดมากที่ทำร้ายจิตใจแม่ เราขอโทษซ้ำๆๆๆ มานานมากแล้ว เราไม่อยากทำอีก แต่ก็ชวนทะเลาะกันได้ทุกที เราอยากกอด อยากแสดงความรักให้ได้ดีกว่านี้ ขอโทษที่ปากแข็ง นิสัยเสีย แต่ยังไงแม่ก็ยังเป็นแม่หนูเหมือนถึงแม้แม่จะดุด่าว่าหนูรุนแรงแค่ไหน แม่ช่วยอ่อนโยนกับหนูหน่อยได้มั้ย? แม่ช่วยคุยให้น่ารักเหมือนที่คุยกับหมาได้มั้ย? 
SHARE
Written in this book
ตัวตน
Writer
JERY
BE Brilliant 💕
LITTLE TREE🌱

Comments