- กอดผ่านตัวหนังสือ -
เราเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยิ้มได้เสมอ
เรื่องเล็ก เรื่องใหญ่ ก็ยิ้มได้ ใช้ชีวิตต่อได้

แต่เมื่อวันที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน มาถึง
เราเลิกกับแฟน ที่คบกันมา 2 ปีกว่าๆ
เลิกกันเพียงเพราะเหตุผลที่เข้ากันไม่ได้

ทุกคนรอบข้างต่างเสียดายเวลาที่คบกัน
เอาจริงๆมันก็ดูไม่นานนักหรอก ก็แค่ 2 ปีนิดๆ
คนรอบข้างต่างพูดว่าเรากับเขาเหมาะสมกันมากที่สุด
แต่ก็นั่นแหละใครจะรู้ว่าระหว่างทางมันมีปัญหามากน้อยขนาดไหน

แต่ถ้าถามว่าเสียใจก็บอกได้เลยว่าเสียใจมาก
การเสียใจในครั้งนี้สอนอะไรหลายๆอย่าง
จากคนที่ยิ้มได้ก็กลายเป็นคนที่หน้าเศร้าตลอดเวลา
แต่ก็นั่นแหละ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้รู้ว่า
ในวันที่เราแย่ที่สุดมันจะมีไม่มีกี่คนหรอกที่พยายามดึงเราขึ้นมา 
ส่วนมากก็แค่อยากรู้อยากเห็นเรื่องของเราทั้งนั้นแหละ 

หลังจากที่กลับมาโสดแบบเต็มตัว
ชีวิตเราเปลี่ยนไปมากพอสมควร
เราใช้ชีวิตแบบสุดโต่ง ไม่แคร์อะไรทั้งนั้น
เราแคร์แค่คนที่เรารักและเขารักเราเท่านั้น

เราคุยกับคนอื่นไปเรื่อย
คุยกันแบบเพื่อน แบบคนเหงาคุยกัน 
ไม่ได้จริงจังกับใครทั้งนั้น 
เพราะเรารู้ตัวเองดีว่า..
ใจยังไม่ได้คลีน 100% 
ก็ไม่ควรดึงใครเข้ามาในชีวิตเพียงเพราะเราเหงา
เราไม่ควรไปทำให้ใครเจ็บ..
 
อย่าทำร้ายเขาเพียงเพราะคุณไม่มีใคร
แต่ถ้าถามว่าเหงาไหมหน่ะหรอ
โอโห เหงามากกอไก่ล้านตัวเลยแหละ
แต่จะทำไงได้ ก็เราเลือกที่จะปิดใจไม่ให้ใครเข้ามาเอง

เมื่อเวลาผ่านไป 3 เดือน
มีผู้ชายคนหนึ่งทักเรามา
ชื่อไรอะ ทำงานยัง จบไหนมา
เอาจริงๆมันเป็นคำถามที่น่ารำคาญมากๆเลย
และถามยาวขนาดนี้ ใครจะอยากตอบ
ก็ได้แต่คิด แต่ก็ตอบไปนั่นแหละ

เขาเข้ามาในรูปแบบของเพื่อน
คุยกันแบบเพื่อน ไม่มีการจีบใดๆ
คุยกันวันละประโยค สองประโยค
บางครั้งก็มีคำหยาบซะด้วยซ้ำ
ซึ่งปกติไม่ค่อยชอบหรอก
แต่ก็คุยเพราะคิดว่า 'แก้เหงา'

คุยไปคุยมาสักพัก
คุยถี่ขึ้นทุกวัน แทบจะทั้งวัน
จนเรารู้สึกว่าเห้ย! เขาดูจริงจังนะ
แต่ตอนนั้นเราก็ยอมรับว่าไม่ได้คุยคนเดียว
เพราะยังไม่กล้าเริ่มใหม่

พอคุยทุกวันเริ่มมีการโทรคุย ให้โทรปลุก
บอกฝันดีทุกคืน
เริ่มบอกเราว่า 'คิดถึง'
อยู่ๆ ก็ Video Call มา

จนเรารู้สึกว่าทุกอย่างมันดูโอเคไปหมดเลย
เขาเริ่มโฟกัสกับเราคนเดียว
บางครั้งเราไม่ตอบ เขาจะทักย้ำ หรือโทรเสมอ

ซึ่งเราไม่ชอบคนจู้จี้ มันดูน่ารำคาญ
แต่ก็ตอบไปนั่นแหละ
แอบดีใจที่เหมือนเขาเห็นเราสำคัญ

แต่พอมาถึงจุดหนึ่งเรามานั่งคิดทบทวนหลายๆอย่าง
มันทำให้เราเห็นอะไรชัดขึ้น

เรากับเขาต่างกันมาก
ทั้งๆที่อายุเท่ากัน
เราเรียนจบ ทำงานมามากกว่า 1 ปีแล้ว
แต่เขายังเรียนอยู่
เรื่องของเวลาเลยต่างกัน

Lifestyle ก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง
แค่แนวเพลงก็ไปด้วยกันไม่ได้แล้ว
เราชอบ Hip-Hop
เขาชอบ Heavy Metal

สังคมเรากับเขาก็ต่างกัน
กลุ่มเพื่อนเขาคือเด็กที่ต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา
ส่วนกลุ่มเพื่อนเราคือนัดทานข้าวกันบ้างหลังเลิกงานแล้ว

แต่ในความต่างนั้น
ก็ไม่ได้ทำให้เรามองเขาเปลี่ยนไป
เรายังเชื่อเสมอมาว่า..
สังคม ฐานะ อายุ ไม่สามารถทำอะไรความสัมพันธ์ได้
ตลอดระยะเวลาที่คุยกัน
เวลาเราเหนื่อยหรือมีปัญหา
เขาจะเป็นคนเดียวที่รู้สึกได้
และจะเป็นคนแรกที่ถามเรา
เธอเป็นอะไรหรือเปล่า โอเคไหมในทุกๆครั้งนั่นแหละเราจะตอบไปว่า 
'เปล่า' เขาจะถามย้ำจนกว่าเราจะตอบความจริง
แต่เขาไม่เคยถามเพื่อให้เราเล่า
เขามักพิมพ์มาเสมอเวลาเราดูนอย
มาๆ มาให้เค้ากอดมาเรารู้สึกดีทุกครั้งที่เขาพิมพ์มาแบบนี้
มานั่งคิดเหมือนกันนะ
ทำไมข้อความแค่นี้ถึงทำให้ใจเราเต้นได้นะ
แปลกจังเลยเนอะ ว่าไหม
แต่ก็ได้แค่คิดนั่นแหละ แล้วก็ปล่อยผ่านไป

ในทุกๆวันก่อนนอนเขาจะพิมพ์ว่า
มานอนแขนเค้าก่อน แล้วกอดเค้าด้วยนะมันเป็นประโยคที่ดูน่ารักมากๆเลย
เราหลงไหลกับตัวหนังสือ
จนลืมไปว่าเราคุยกันมาสักพักแล้วนะ
ทำไมเขายังอยู่แค่ในหน้าจออยู่เลยหล่ะ

เขาเป็นคนบอกเราเองว่า
ครบสองเดือนที่คุยกันแล้วนะ
ซึ่งเราไม่ได้จำอะไรแบบนี้เลย
แต่เรามักบอกเขาเสมอว่าให้มาเจอเรา
ซึ่งเขาก็พูดตลอดว่า
'เดี๋ยวก็ได้เจอกันน้า'
เราก็โอเค ไม่เป็นไร

ผ่านมาสักระยะ เรารู้สึกว่ามันนานไปแล้ว
เอาจริงๆก็เลย 2 เดือน มาแค่ 1 อาทิตย์
เราเคยลองปรึกษาเพื่อนดู
สิ่งที่เพื่อนพูดมาก็ทำให้ฉุดคิด
ถ้าเขาชอบจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่กล้ามาเจอ ทำไมยังอยู่แค่ในจอโทรศัพท์ ถ้าเขาจริงจังอย่างที่ปากเขาพูดจริงๆ เขาก็คงมาเจอตั้งนานแล้วไหม ไม่เห็นจำเป็นต้องปล่อยเวลาให้นานขนาดนี้เลย ไม่ใช่ว่าเขามีใครอยู่แล้วหรอ ลองคิดดูสิทำไมเขาต้องรอ นี่มันก็นานแล้วแค่มาเจอยังไม่ยอมมาเลยในตอนนั้นบอกเลยว่าเครียด
เพราะเราก็คิดตามที่เพื่อนพูด
ที่เพื่อนพูดมาก็จริงทุกอย่าง
ไม่มีคำไหนที่แก้ตัวแทนได้เลย

เอ๊ะ! หรือเขามีใครอยู่แล้วหรือเปล่านะ
'เอายังไงดีวะ' ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

หลังจากคิดอยู่นาน
ก็เออ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ลองถามตรงๆดู
เรา: เธอ.. เธอมีใครอยู่แล้วหรือเปล่า ทำไมถึงไม่ยอมมาเจอเค้า นี่มันก็นานแล้วนะ

เขา: เธอเค้ามีแค่เธอคนเดียว คุยคนเดียวจริงๆ แต่ที่ยังไม่ไปเจอเพราะกลัวมันพังแบบที่ผ่านมา เลยอยากให้ชัวร์ก่อนแล้วถึงไปเจอ
 คำตอบเขาก็ดูโอเคนะ
แต่ทำไมเราถึงรู้สึกว่าเขากั๊ก

หลังจากที่ได้คำตอบ เรารู้ตัวเองเลย
เราเปลี่ยนไปมาก เราตอบเขาน้อยลงมากพอสมควร

สิ่งที่ทำให้เราเปลี่ยนหน่ะหรอ
1. เขาไม่ยอมมาเจอเรา
2. นิสัยยังเด็กแม้ความคิดจะโต
3. สังคมและ lifestyle ต่างกัน
4. พ่อแม่เราไม่โอเคเท่าไหร่ที่เขายังเรียนไม่จบ

ต้องบอกก่อนว่าพ่อแม่เรารับรู้ทุกอย่าง
ไม่ว่าจะเรื่องเลิกกับแฟน และมีคนใหม่เข้ามาคุย

เหมือนเราโตขึ้น เราก็บอกทุกอย่างให้ครอบครัวรับรู้
เพราะเรามองไปถึงอนาคตของเราแล้ว
เรามองไกลมากจนเพื่อนๆเตือนเราเสมอ
มองความสุขตอนนี้บ้าง เรายังโตอีกเยอะ ยังเรียนรู้อะไรได้อีก ใช้ใจบ้างอย่าใช้แต่สมอง
เราก็อืมมม.. โอเค ลองดูอีกครั้งก็ได้
แต่ก็นั่นแหละ เราว่าทุกคนก็เป็น
พอมันเปลี่ยนไปแล้ว มันก็ยากนะที่จะให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม

เราแปลกไปจนเขารู้สึกได้นั่นแหละ
เราว่าเขาก็เริ่มเหนื่อยที่จะตามเรา

มาถึงตอนนี้ต่างคนต่างเปลี่ยนไป
เรากับเขาก็ยังไม่ได้เจอกันสักที
แต่เราก็รู้อยู่แล้ว..
เรากับเขาก็ต้องกลายเป็นคนไม่รู้จักกันในสักวันเรากับเขายังคงคุยกันอยู่คุยกันน้อยลงจากเดิมเยอะมากๆ
เขาหายไปเราไม่ตามหา
เราหายเขาก็ไม่ตามเช่นกัน

เราเป็นคนไม่ตามคน
เพราะเรารู้สึกว่า
ถ้าเขาอยากคุยกับเรา เขาต้องเข้าหาเราก่อน
ซึ่งคนเราถ้าเข้าหาก่อนตลอดก็ต้องรู้สึกเหนื่อยอยู่แล้ว
แล้วนี่เขาพยายามเข้าหาเรามาตลอด
เขาก็คงเบื่อ และเหนื่อยที่จะตามแล้วเหมือนกัน

เขายังคงเรียกเราเหมือนเดิม
เป็นชื่อที่เขาตั้งให้ มันดูเหมือนแฟนกันเลยเนอะ
แต่มันก็แค่ในออนไลน์เท่านั้น
เพราะชีวิตจริงของเราและเขาไม่มีกันและกัน

ถ้าถึงตอนนั้นตอนที่กลายเป็นคนไม่รู้จักกันแล้ว
ข้อความที่เคยทำให้ใจเต้น
คงเป็นข้อความที่ไม่อยากกลับไปอ่านอีก

แต่เราก็ขอบคุณเขานะที่เข้ามา
ขอบคุณที่ทำให้หัวใจเรายิ้มขอบคุณที่กอดเราผ่านตัวหนังสือขอบคุณ ♡

เราสัญญาว่าเราจะกอดตัวเองในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว
เราจะจดจำเธอคนที่กอดเราผ่านตัวหนังสือได้เก่งที่สุด
เธอคงเป็นคนเดียวนั่นแหละที่สามารถทำแบบนี้ได้

เราจะกลับมารู้จักกันใหม่ ในวันที่เราพร้อมจะกอดกันจริงๆสวัสดีคนแปลกหน้าที่รู้จักกันดีผ่านตัวอักษร : )

SHARE

Comments

KubinoYoko
12 months ago
โอย TT
Reply
mheefromnowhere
11 months ago
กอดน้าาาาา