friendship

บอกตามตรงว่าไม่อยากให้ถึงวันที่พวกเราต้องแยกย้ายกันเลย

นึกแล้วก็โหวงใจ..
มันคงไม่มีแล้วที่เราจะเจอกันในทุกวัน 
คงเหงาแย่เลย 
ไม่มีหัวหน้าจอมว๊าก
ไม่มีเหล่าพี่ๆขี้บ่น
ไม่มีเพื่อนให้หยอกแกล้ง

คิดถึงทุกคน
ทุกคนที่เปรียบเสมือน "ครอบครัว"


ไม่รู้สิบรรยายความรู้สึกไม่ถูกเหมือนกัน 
มันเป็นความรู้สึกที่ว่าการที่พวกเรารู้จักกันไม่ใช่รู้จักกันแค่ในสถานะเพื่อนร่วมงาน แต่มันเป็นมากกว่านั้น 
เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราช่วยกันทำงาน..
ช่วยกันเรียน..
ช่วยกันกิน..
ช่วยกันใช้ชีวิต..


เวลามีเรื่องลำบากใจ ทุกคนจะคอยรับฟังและให้คำปรึกษาอย่างเต็มที่
เวลาท้อแท้ ทุกคนจะคอยให้กำลังใจบรรเทาความท้อแท้แล้วยื่นมือรอเราให้ลุกขึ้นสู้ใหม่
เวลามีเรื่องน่ายินดี ทุกคนจะร่วมยินดีไปกับเราเหมือนกับเป็นเรื่องของตัวเอง ฮ่าๆ 
มันมีอะไรสนุกสนานให้ทำร่วมกับคนที่นี่มากมาย



หลายๆคนคงคิดว่าพึ่งเกิดมาใช้ชีวิตได้แค่20ปีเอง ยังเหลือตั้งหลายปีให้เจออะไรอีกเยอะแยะ 
นี่เป็นแค่เศษเสี้ยวชีวิตเอง..

ถ้าพวกเขาเป็นแค่เศษเสี้ยวของชีวิต 
คงเป็นเศษเสี้ยวที่มีคุณค่ามากๆสำหรับชีวิตนี้


ขอบคุณอะไรตามที่พามาให้รู้จักพวกเขา
ขอบคุณพวกเขาที่ได้มาเป็นเพื่อนกัน
และเหนือสิ่งอื่นใด มิตรภาพที่ดีที่หาได้เพียงที่แห่งนี้นั้นมีคุณค่าที่เราได้มาด้วยใจ 
ขอบคุณที่มอบมิตรภาพที่แสนวิเศษนี้ให้แก่กัน
ความทรงจำที่เกิดขึ้นนี้จะไม่มีวันลืมเลือน

หวังว่าในอนาคตข้างหน้าเมื่อเราได้พบกันใหม่
เราจะยังยิ้มและหัวเราะไปด้วยกันอีกนะ :)

Box office
14 Oct 17 










SHARE
Writer
castle
Dreamer
ท่ามกลางความรวดร้าว เก่งแล้วนะที่โตมาอย่างดี

Comments