แสนเคร้า เมื่อเค้าถูกทิ้ง
เมืี่อปลายปีที่ผ่านมา เราได้ตั้งใจทำสิ่งๆหนึ่งที่มันติดอยู่ในใจเรามานานเกือบปี สิ่งนั้น คือการให้ ที่ไม่หวังผลตอบแทนจากใครๆนอกจากความสุขใจที่คนอื่นจะได้รับจากพวกเรา
เข้าเรื่องเลยละกันนะ พวกเราได้รวบรวมน้ำใจอันเล็กๆจากเพื่อนๆทุกคนๆที่เราสนิทร่วมสมทบทุนช่วยเหลือ ถึงแม้เงินที่ได้มา เราจะใช้วิธี ขู่จากเพื่อนบ้าง55 ขอกันดีดีบ้าง แต่ทุกคนที่รวบรวมเงินมาให้เรา เค้าเองก็สุขใจเช่นกันที่จะได้ช่วยเหลือ
เด็กถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง
พวกเราได้เดินทางไปสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งคิดว่าเดินทางไม่ลำบากนักสำหรับทริปนี้ พอไปถึงที่หมาย เราก็เริ่มทำกิจกรรมเล็กๆน้อยๆที่ได้เตรียมกันไป ระหว่างนั้นเองเราก็มองแว๊บบไปเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง น่าจะอายุประมาณ 5-6 ขวบ ซึ่งผิดปกติจากเด็กคนอื่นเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็น สีหน้าอันเหนื่อยล้า แววตาที่แสนเศร้า ท่าทางที่หวาดระแวง ราวกับว่าเจอเหตุการณ์ที่แย่สุดๆมา เราไม่รอช้ารีบเดินมุ่งหน้าไปหาน้องคนนั้น ในใจก็พยายามถามตัวเองว่า น้องเค้าเป็นอะไร สงสาร
ขึ้นมาจับใจ ด้วยความที่สมองของเรากำลังประมวลผลต่างๆอยู่นั้น เราจึงก้มลงไปนั่งข้างๆแล้วเอามือลูบหัวเด็กคนนั้น พร้อมกับคำถาม หิวใหมค่ะพี่ป้อนใหม? ทุกอย่างที่ได้กับมาคือ ความเงียบ และไม่ตอบโต้ กลับมีแววตาที่โหยหา ความรักความอบอุ่น เราดึงตัวน้องเค้ามากอด พร้อมกับปลอบใจว่าพี่อยู่ตรงนี้นะ หนูเป็นอะไรใหม่คะ คำตอบที่ได้ยินกลับมาทำให้เราถึงกับ สะอึกข้างในหัวใจทำไมหนูไม่มีพ่อแม่เหมือนคนอื่นเค้า?มันเป็นคำถามที่ จุกอก หดหู่ สุดบรรยาย เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพวกเค้าเหล่านี้ต้องการมากว่าขนมอร่อยไปของเล่นดีดี คือความรักจากครอบครัว มันไม่มีสิ่งไหนทดแทนได้เลย เรา ได้แต่ปลอบใจและกอดพร้อมกับเอามือลูบหัวเบาๆ ให้เค้ารู้สึกว่าอย่างน้อยยังมีเราคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆเค้าในเวลาที่เค้าไม่มีใคร คำปลอบใจของเรา มันอาจจช่วยรักษาจิตใจของน้องเค้าได้ในระดับหนึ่งละว่ะ  เราถึงกับเกิดคำถามกับตัวเองทันทีว่า พ่อแม่น้องเค้าก็อาจจะคิดถึงลูกใจแทบสลายเช่นกัน แต่ด้วยความลำบากหรือเหตุผลต่างๆในชีวิต จึงไม่สามารถดูแลเด็กคนนี้ได้ (แอบคิดบวก)แต่การู้ไม่จริงๆแล้วเค้าไม่มีพ่อแม่หรอก พูดกันง่ายๆคือ 
                        โดนทิ้ง
ช่วงเวลาก่อนเรากลับ น้องเค้ายังนั่ง เม่อ อยู่มุมเดิมด้วยสีหน้าและแววตาอันราบเรียบซึ่งแตกต่างจากเด็กคนอื่นๆ ต่อไปน้องเค้าจะมีอนาคตเช่นไร ความคึดถึงและโหยหาพ่อแม่ มันคงทรมานมาก
พี่หวังว่า น้องคนนั้น คงเติบโตในสังคมที่ดี เและเป็นเด็กดี ต่อไปนะคะ 

อีกมุมของสังคมเล็กๆที่ขึ้นชื่อว่า บ้านเด็กกำพร้า





SHARE
Writer
Parrot
writer
เรื่องเล่า

Comments