ฝนตกกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไป
นายเคยมีคนที่รักสุดหัวใจบ้างไหม?คำถามที่ผุดขึ้นมาด้วยปากอมสีชมพูดและใบหน้าสุดน่ารักของเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า ทำเอาผมชะงักไปชั่วครู่เลยทีเดียวหมายความว่ายังไง?
ผมถามกลับไป เธอจึงพูดประโยคคำถามซ้ำอีกครั้งหนึ่ง
ผมฟังแล้วครุ่นคิด ถ้าจะให้พูดถึงคนที่ตัวเองรัก ก็มีพ่อ แม่ละมั้ง ส่วนคนอื่นนี่ไม่รู้แฮะ
เด็กสาวทำหน้างึกทันที เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ใครฟังก็รู้ว่าเธอหงุดหงิด "แล้วฉันล่ะ เป็นคนที่นายรักบ้างไหม?"
คำถามค่อนข้างออกแนวทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกหน่อย ผมจึงตอบคำตอบในแบบที่ดูโอเคที่สุด
ชอบละกัน ถ้าถึงกับรักอาจมากไป
เด็กสาวอึ้งชั่วครู่สายตาเธอเต็มไปด้วยอารมณ์อ่านไม่ออก เธอพึมพัมประมาณว่า ผมนี่เป็นคนตรงดีนะ อะไรทำนองนั้น เสียงของเธอฟังง่ายมาก แค่พึมพัมในระยะมีโต๊ะอ่านหนังสือกั้นก็ยังได้ยิน
แล้วนายชอบฝนไหม?ในขณะที่เธอพูดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับฝนที่โปรยปรายลงมา ผมรู้สึกแปลกใจอีกฝ่ายถามอะไรแปลกๆต่างจากปกติเห็นได้ชัด
ฝนทำให้อากาศเย็นสบายดีผมตอบสั้นๆ และไม่คิดมากเรื่องที่อีกฝ่ายแปลกไป ในบางครั้งเธอก็มักเป็นแบบนี้ เด็กสาวทำหน้ายู่ยี้ ก่อนจะก้มอ่านหนังสือเงียบพร้อมกับพึมพัมในน้ำเสียงที่ผมได้ยินไม่ถนัด
ผ่านไปประมาณ 2 ปี ผมได้เจอเธออีกครั้ง
แต่ในสภาพที่เธอนอนบนเตียงในโรงพยาบาล พร้อมกับเครื่องช่วยหายใจ เครื่องช่วยชีวิตที่รายล้อมรอบตัวเธอ ผมถึงกับอึ้งแม้จะพึ่งรู้ข่าวเมื่อไม่นานนี้ว่าเธอได้มาอยู่โรงพยาบาลแล้วทราบว่าเธอป่วยจนถึงขั้นรุนแรง
ผมลองหวนกลับไปนึกถึงเรื่องเมื่อก่อน เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับผมเลยสักครั้งทั้งที่โรคนี้เธอคงเป็นมาก่อนที่พวกเราจะเจอกันเสียอีก
พวกเราไม่สามารถพูดคุยกันได้อีกแล้ว หรือถ้าได้อาจมีโอกาศน้อยมาก ผมเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยสภาพจิตใจที่ไม่ดีนัก แทนที่เราจะได้เจอกันอีกครั้งด้วยดี กลับกลายเป็นต้องมาเจอเรื่องแย่ๆแทน
ในขณะนั้นฝนได้ตกลงมาอีกครั้งพร้อมบรรยากาศที่อึมครื้ม มันทำให้ผมหวนกลับไปคิดในสิ่งที่เธอเคยพูดเมื่อนานมาแล้ว สิ่งที่เธอพึมพัมในตอนนั้น
งั้นนายคงชอบฝนสินะ...อาจไม่ใช้คำที่ถูกต้องทั้งหมด แต่โดยรวมมันก็ใช่และแน่ใจเมื่อเจอเหตุการณ์พร้อมใบหน้าที่ซูบลง เมื่อก่อนผมไม่เคยเข้าใจว่าทำไมคนถึงมีความชอบเกลียดเบื่อฤดูที่ต่างกัน สำหรับผม มันก็แค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติอย่างหนึ่งเท่านั้น ซึ่งที่จริงตั้งแต่แรกผมไม่ได้ชอบฤดูฝนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ผมไม่ได้ชอบฤดูกาลใดฤดูกาลหนึ่งเป็นพิเศษ
ในขณะที่ผมเดินออกจากโรงพยาบาล น้ำบนท้องฟ้ากำลังตกอย่างแผ่วเบา ผมกลับรู้สึกว่ามีน้ำบางอย่างที่ไหลออกจากดวงตาอย่างเงียบๆ
SHARE
Writer
BOJAZ
Writer
คนที่เขียนไปวันๆ

Comments