แสงอาทิตย์ที่เหน็บหนาว
การเดินทางของใครคนหนึ่งที่เชื่อว่าถูกฟ้าลิขิตเอาไว้แล้ว 

แสงที่ส่งผ่านดวงอาทิตย์ลงมาที่ตัวฉันมันไม่ได้ซึมซ่าเข้าสู่ภายในร่างกายฉันแม้แต่น้อย 
ใครคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตท่ามกลางผู้คนมากมาย มันควรจะสนุกสนาน แต่ฉันกลับเหงา ใครคนนั้นเป็นฉันเอง 

ร่มสักคันที่ฉันต้องการในวันฝนพร่ำคงทำให้ความเหงาภายในฉันสั่นไหว

ความรู้สึกโด่ดเดียวเกาะกินภายใน ตื่นเช้ามาพบเจออะไรซ้ำๆ วกวนไปมา ชีวิตแท้จริงฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้ คุณเองก็คงไม่ต่าง 

เจ้าดำด่างแมวปากซอยมองฉันทุกวันที่เราเดินสวนทางกัน มันคงจะคิดว่า "ทำไมมนุษย์พวกนี้ต้องวิ่งเร็วรวดไปมา ในขณะที่มันเพียงอ้อนด้วยแววตาก็มีปลามาให้กิน" หันมองแล้วเมินหน้าบิดตูดช้าๆลับใต้ท้องรถไป

ใครสักคนที่ฉันตื่นมาพบหน้าก่อนนอนความสุขเดียวในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเราสองคนเล่าเรื่องราวของแต่ละวัน ฉันก็มีความสุขกับคนไม่กี่คนมากกว่าคนนับร้อยที่วนเวียนรอบกาย 

แต่วันนี้ฝนตกหนักนะ กรมอุตุแจ้ง ก่อนหน้านี้หลายวันแล้ววันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่ฉันต้องฝ่าสายฝนเพื่อมาเข้างานให้ทันเวลา 

เฮ้ย.... มองไม่เห็นดวงอาทิตย์ว่ะ
ที่ทำอยู่เหมือนฉันจะพูดคนเดียวบ่นๆคนเดียว แต่มันก็สนุกสนานที่เราได้มีพื้นที่ถ่ายความคิดความรู้สึก ฉันว่าฉันมีความสุขดีถึงแม้จะไม่มีใครเข้ามาพบเจอเรื่องที่ฉันกำลังบ่นอยู่นี้ เสียงของความสุขฉันกำลังดังขึ้นในขณะที่ฉันเริ่มลงอักษรตัวแรกในหน้าจอ5"x7"ของฉัน

เรื่องบางเรื่องโลกความจริงไม่ยอมรับฟังเสียงเรียกร้องเล็กๆ จนต้องสร้างโลกคู่ขนานขึ้นมา เป็นสังคมออนไลน์ บทสนทนาที่ไม่ใช่แค่กับคนใกล้ชิด แต่เป็นคนชิดใกล้ที่อยู่ห่างออกไป  ด้วยความคิดถึงและความรัก สัมพันธภาพ สวยงาม  เพื่อนสนิทกายxเพื่อนสนิทใจ

จวบจนสุดท้าย
พ่อบอกว่า ความอดทน ความลำบาก กายใจ จะทำให้เราเก่งขึ้น มองสิ่งเหล่านั้นเป็นครู มันกำหลังหลอมเราขึ้นมาใหม่ ฝึกตัวเองให้ลำบากไว้ อดทนไว้ ต่อไปเองจะเฉยชา ต่อโลกภายนอก ท้อแท้แต่อย่าหยุด มีฝัน มีความสำเร็จรอคอยอยู่ในภายภาคหน้า คนที่เขาเก่งๆที่เองเห็นเขาผ่านจุดที่เองมองไม่เห็นมากมาย ไปๆ ออกไปเจออะไรเพิ่มเติม..

SHARE
Writer
moon_day
+66
จักรวาลน้อยๆ

Comments