พื้นที่ของความปรารถนา...THE LAST CONVERSATION


"จากกันตอนนี้ มันดีที่สุดแล้ว" เธอกล่าว "จากกันในตอนที่เรายังเหลือความรู้สึกดีดีให้แก่กันเถอะ"

"อือ..." เขาตอบในลำคอ 

"อย่างทำหน้าอย่างนั้น คุณจะทำให้ฉันใจอ่อน"

"งั้น แสดงว่าคุณยังรักผมอยู่"

"อาจจะใช่ก็ได้ แต่ที่ฉันแน่ใจ คือมันมีความสงสารเต็มไปหมด"

"......" เขาเงียบ

"อย่านั่งคอตกแบบนี้ มันทำให้ฉันลำบากใจที่จะเห็นคุณในสภาพแบบนี้"

"ก่อนหน้านี้ คุณคงคิดเรื่องการเลิกลามาสักพักแล้วสินะ"

"คุณสังเกตเห็น?"

"หลังๆ คุณเริ่มไม่พอใจผมมากขึ้น แคร์ความรู้สึกผมน้อยลง ผมทำอะไรก็ไม่ได้อย่างใจคุณไปหมด กลายเป็นผู้ชายน่าเบื่อทำคุณขี้ลำคาญ"

"คุณสัมผัสได้มาตั้งนาน แล้วทำไมยังทนให้ฉันย่ำยีหัวใจล่ะ"

"คุณว่า...ผมโง่หรือเปล่า..."

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณรู้สึกแบบนั้น"

"ถ้าคุณจะคิดอย่างนั้นก็ไม่ผิด ที่ผมยอมเพราะผมรัก"

"ทำไม.."

"ผมก็แค่หวังว่าสักวัน คุณจะกลับมาเป็นคนเดิม"

"ฉันขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้เป็นในแบบที่คุณจินตนาการ"

"ไม่ใช่คุณในจินตนาการ แต่เป็นคุณในแบบที่เคยเป็น"

"ตอนนี้ ฉันเปลี่ยนไปมากเลยเหรอ"

"ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมก็ยังจะรักคุณคนเดิมคนนั้น"

"แล้วฉันในตอนนี้ล่ะ"

"ถ้าเป็นไปได้ ผมก็ยังอยากให้ความรักที่ยังมี หมดไปเสียตอนนี้"

"สักวันนึง มันก็คงจะหมด"

"สักวันนึงเหรอ สักวันนึงนี่มันนานแค่ไหนล่ะ"

"อ่า...ฉันก็ไม่รู้"

"ผมรู้ ประโยคที่คุณพูด เพราะไม่อยากให้ผมคิดมากใช่มั้ย"

"ดูคุณจะเข้าใจฉันทุกอย่าง"

"ไม่หรอก ถ้าผมเข้าใจคุณทุกอย่างจริงๆ คุณคงไม่พอใจใครคนใหม่หรอก"

"อื้ออ...."

"จริงๆ ผมก็แอบทำใจมาสักพักนึงแล้วล่ะ"

"จริงเหรอ ฉันไม่ทันได้สังเกต"

"คงเป็นเพราะผมหมดสิ้นการเป็นปริศนาต่อคุณแล้วล่ะมั้ง หรือพูดให้เข้าง่ายๆ คือมีใครอีกคนที่คุณใส่ใจเขามากกว่าผม อาจเก้าต่อหนึ่ง หรือสิบต่อศูนย์ แต่ไม่ว่าข้อไหน ผมก็ถูกมองข้ามไปเสียแล้ว"

"คำพูดคุณทำฉันเจ็บ"

"ความจริงเป็นเรื่องเจ็บปวด คุณเป็นคนสอนผมเอง"

"ฉันไปสอนคุณตอนไหน"

"ตอนที่ผมยอมรับว่าคุณเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ"

"คุณก็เปลี่ยนไปนะ คุณไม่ฟูมฟายเหมือนก่อน"

"อ่อ ก่อนหน้านี้ ผมแอบร้องไห้คนเดียวมาตลอด"

"แล้วทำไมไม่ด่าฉันสักคำ หรือว่าอะไรฉันก็ได้"

"ทำอย่างนั้น ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา"

"อย่างน้อย ก็ความรู้สึกที่มันอัดอั้นของคุณ"

"น้ำตาผม ระบายมันออกมาหมดแล้ว"

"เพราะอย่างนี้ไง ฉันจึงไม่อยากเสียคุณไป"

"แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะใช้ชีวิตคู่เป็นคู่ชีวิตไปด้วยกัน"

"เราเป็นเพื่อนกันไปจนแก่ก็ได้นี่นา"

"ความปรารถนาของคุณทำผมเจ็บปวด"

"แต่คุณจะเจ็บปวดกว่านี้ ถ้าฉันยังแสร้งว่ารักคุณอยู่"

"ผมควรทำยังไงดี คุณบอกผมหน่อยสิ"

"รักฉันในแบบที่คุณจะไม่เจ็บปวด"

"ช่างยากเย็นเหลือเกินที่จะค้นหาวิธีแบบนั้น"

"แล้วคุณต้องการยังไง ในตอนนี้"

"ตอนนี้ ผมยังเป็นเพื่อนกับคุณไม่ได้"

"จะหายจากชีวิตกันไปเลยเหรอ"

"งั้นคุณแนะนำการอยู่โดยที่ไม่เจ็บปวดได้มั้ย ถ้าคุณเป็นผมจะทำยังไง"

"ไปรักคนอื่นสิ"

"น่าเสียดายที่ผมเป็นผม และผมก็ดันรักคุณอยู่อย่างเต็มหัวใจ..."


#เรื่องนี้ไม่มีตอนจบ...

SHARE
Writer
McPITCH
ธารดารา
มันอยู่ที่ว่าคุณอ่านเรื่องของผมแล้วนึกถึงใคร

Comments

24oct
3 years ago
เหมือนตัวเองตอนนี้มานั่งอ่านบทสนทนาของตัวเองกับเขาคนนั้นเลย 
แต่เจ็บมากขึ้นหลายขั้น เพราะมันเป็นความจริง
ความจริงบางอย่างที่เขาไม่ได้พูดออกมา ตอนที่เรากอดกันครั้งสุดท้าย
Reply
McPITCH
3 years ago
ความจริงอาจจะทำให้เราเจ็บปวด แต่ความจริงก็จะทำให้เราหายคาใจ
Double9
3 years ago
ความรักทำให้เราล่องลอย ก็ที่จะกระหน่ำยิงความจริงเข้ามาให้เราเจ็บปวด
ยิ่งจริงก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งพูดยิ่งขุดขุ้ย เป็นบทถกเถียงที่ทำให้คิดต่อได้เป็นอนันต์ :)
Reply
McPITCH
3 years ago
ด่ใจ:) มองเห็นถึงสิ่งที่แฝงไว้
i-pui
3 years ago
การรอใครสักคนกลับมาเป็นเหมือนเดิม...มันเป็นการรอคอยที่เจ็บปวดที่สุด
Reply
McPITCH
3 years ago
แล้วคุณจะทนเจ็บปวดได้นานเท่าไหร่?
Ailcelol
3 years ago
อ่านแล้วคล้ายคลึงกับตนเองในปัจจุบัน
Reply
McPITCH
3 years ago
อ่าห์