ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล


ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


เปียโนสีน้ำตาลที่สงบนิ่ง
รอคอยให้มือเล็กๆของเด็กน้อยเข้ามาสัมผัส

เปียโนสีน้ำตาลที่มีเสียงแสนไพเราะ
ยามที่มือเล็กๆนั้นค่อยๆกดเน้นหยั่นลงไปบนตัวลิ่มสีขาวดำ

เปียโนสีน้ำตาลที่มองเห็นเพียงแค่รอยยิ้ม
รอยยิ้มเล็กๆแสนไร้เดียงสา
รอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความสุข ยามได้สัมผัสบนตัวลิ่มสีขาวดำให้เกิดเสียง

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


เปียโนสีน้ำตาลซึ่งรอคอยให้เด็กน้อยวัยประถมมาสัมผัส
นี่ก็เป็นเวลา บ่าย3โมงแล้วสินะ..

เปียโนสีน้ำตาลที่รอเห็นรอยยิ้มแห่งความสุข
ยามนิ้วเรียวของเด็กน้อยเข้าสัมผัสบนตัวลิ่มสีขาวดำให้เกิดเสียง

เด็กน้อยวัยประถมสัมผัสตัวฉันด้วยรอยยิ้ม
เขาอารมณ์ดีในทุกๆเย็นที่กลับมาถึงบ้าน

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


เด็กน้อย..ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ทำไมระหว่างเราถึงมีคำว่าเหินห่าง

หรือเพราะว่าเธอกำลังจะเติบโต
เธอลังเลที่จะเข้าหาฉันหรือเปล่า?

ฉันมองเห็นว่าตัวของฉันเอง
มันเต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่

แม้ว่าเนื้อตัวของฉันจะเริ่มสกปรก
แต่เธอก็เดินผ่านฉันไป ราวกับว่าฉันไม่มีตัวตนเสียแบบนั้น

ฉันคิดถึงรอยยิ้มของเธอจัง

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


เวลาผ่านไปรวดเร็วขนาดนั้นเลยหรือ?
ตอนนี้เธอตัวสูงกว่าฉันแล้วสินะ

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาลของเธอ
และตอนนี้ฉันก็ยังคงตั้งอยู่ที่เดิม

หนุ่มน้อย..เราไม่ได้สัมผัสมานานเท่าไหร่แล้วนะ
เครื่องแบบนักเรียนที่เธอเปลี่ยนใหม่
มันดูดีไม่น้อยเลย

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


พระเจ้า..เธอหยุดอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว

สีหน้าของเธอดูเป็นกังวลนะ
เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?
เป็นเพราะฉันสกปรกเกินไปใช่ไหม?

ขอโทษนะ..ฉันเองก็อยากจะสะอาด
หากรู้ว่าเธอจะเข้าหาฉันแบบนี้

นิ้วเรียวของเธอสัมผัสบนตัวฉันอีกครั้ง
เสียงของฉันยังไพเราะเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหม?

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น


หนุ่มน้อย มันเหมือนกับความฝันเลย
ที่ฉันได้ร่วมบรรเลงเพลงกับเธออีกครั้ง

อย่ากังวลไปเลยนะ 
ฉันไม่เคยนึกโกรธเธอเลย

แค่ตอนนี้ที่เราอยู่ด้วยกัน 
ฉันก็มีความสุขมากแล้วล่ะ

ครานี้เธอสัมผัสฉันจนถึงเช้า
เธอกำลังทดแทนเวลาที่ขาดหายไปของพวกเราหรือเปล่า?

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


อ่า..ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มวัยมัธยม
กำลังมีความรักเสียแล้วล่ะ..
ที่โรงเรียนของเธอต้องมีอะไรพิเศษเกิดขึ้นแน่ๆ

เสียงเพลงซึ่งบรรเลงอยู่บนตัวฉัน
มันเปลี่ยนไปตามจังหวะของความรักซึ่งเธอกำลังถ่ายทอด

ความอ่อนหวานและละมุนของตัวโน้ต
เสียงลิ่มซึ่งกลมกลืนกัน
ฉันมองเห็นดวงตาแสนหวานซึ้งของเธอมันเต็มไปด้วยความหวัง

เธอทำให้เสียงเพลงในตัวฉัน
มันเพราะขึ้นมากเป็นเท่าตัวเลย

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


หนุ่มน้อย..จังหวะเพลงของเธอมันเร่าร้อนขึ้น

เธอกดเน้นตัวลิ่มสีขาวดำด้วยอารมณ์พุ่งพล่าน
ฉันเข้าใจว่านั้นเป็นเพราะความปราถนาในวัยหนุ่มของเธอ

ฉันดีใจที่เธอมีความสุขกับความรัก
แต่ในทางกลับกัน ฉันไม่แน่ใจ
ว่าเหตุใด ฉันถึงรู้สึกเป็นห่วงในความรักของเธอ

นิ้วเรียวของเธอมันมีน้ำหนักมากขึ้น
รอยยิ้มของเธอในตอนนี้ มันคือรอยยิ้มที่เกิดจากความสุขจริงหรือ?

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


ฉันคือเปียโนสีน้ำตาลที่รอเธอกลับมาจากโรงเรียนเช่นเดิม
ใช่..แล้วเธอก็กลับมา
แต่หนุ่มน้อย..ทำไมเธอถึงมีสีหน้าบึ้งตึงแบบนั้นกันล่ะ?

เธอยืนมองเปียโนสีน้ำตาลอย่างฉัน
ราวกับลังเลที่จะเข้าหา

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาลของเธอ
ฉันอยากถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น

นิ้วเรียวของเธอสัมผัสบนตัวลิ่มสีขาวดำของฉันด้วยความรุนแรง
เพลงที่เธอบรรเลง มันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความเจ็บปวด

ฉันมองเห็นน้ำตา..
น้ำตาของเธอไหลที่ลงหยดบนตัวฉัน

หนุ่มน้อย..เธอร้องไห้
เธอร้องไห้โดยที่ฉันไม่สามารถปลอบปะโลมเธอได้

ฉันทำได้แค่อยู่นิ่งๆ
อยู่นิ่งๆให้เธอระบายความเจ็บปวดลงบนตัวฉัน

ร้องไห้ออกมาให้หมดเถิด
ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


หนุ่มน้อยใครโทรหาเธอกันหรือ?
สีหน้าของเธอมันเต็มไปด้วยความกังวลนะ

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาลของเธอ
ฉันมองเห็นเธอกระสับกระส่าย
ฉันไม่แน่ใจว่านั่นเป็นเรื่องที่ดีหรือเป็นเรื่องที่แย่กันแน่

เพราะว่าฉันคือเปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง
ฉันทำได้แค่มองเห็นเธอพูดคุยอะไรบางอย่างกับครอบครัว

หากนั่นเป็นเรื่องที่ดี
ฉันก็อยากจะยินดีไปกับเธอ

แต่หนุ่มน้อย..ทำไมฉันถึงรู้สึกเปล่าเปลี่ยวแบบนี้กันล่ะ?

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


หนุ่มน้อย..เธอกำลังจะไปที่ไหนหรือ?
กระเป๋าใบใหญ่เทอะทะของเธอนั้น
มันบ่งบอกถึงระยะเวลาที่เราต้องจากกันสินะ

เธอบอกว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกัน

เธอกำลังจะไปที่ไหนหนใดหรือ?
ที่แห่งนั้นมันดีสำหรับเธอหรือไม่?

นิ้วเรียวของเธอสัมผัสบนตัวฉันอีกครั้ง
ด้วยความนุ่มนวลและแผ่วเบา

ทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้าแบบนี้กันนะ..

อย่าไปได้ไหม อย่าไปเลยนะ

ฉันอยากจะพูดออกไปแบบนั้น
ผ่านบทเพลงสุดท้ายที่เธอกำลังบรรเลง

แต่ถ้าหากมันดีต่อตัวเธอ
ฉันคงไม่อยากยื้อเธอเอาไว้

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


ถึงไม่มีฉันอยู่ด้วยแล้ว
เธอต้องเข้มแข็งนะ

ฉันไม่นึกว่าวันสุดท้ายของเราทั้งสองจะมาถึง
เธอเติบโตได้เร็วจนน่าใจหาย

คิดถึงตอนเจอเธอครั้งแรกจัง

แม้ว่าความสัมพันธ์ของเราจะสิ้นสุดลง
แต่เราต้องได้เจอกันอีกครั้งแน่นอน

ไม่ว่าเธอจะเจอฉันในรูปแบบไหน
ช่วยยิ้มให้ฉันเหมือนวันแรกที่เราเจอกันทีเถอะนะ

ฉันชอบรอยยิ้มของเธอ

ฉันคือเปียโนสีน้ำตาล..
เปียโนสีน้ำตาลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น 


เปียโนสีน้ำตาลที่ยังคงตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น
โดยปราศจากเธอ

และเปียโนสีน้ำตาลอย่างฉัน
ที่เคยตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั้น

ก่อนจะหายไปจากชีวิตและห้วงหนึ่งของความทรงจำของเธอ
ชั่วนิจนิรันดร์.


SHARE
Writer
raffe
just my distraction
@xxiyskydra

Comments

kanyapaky
2 years ago
ทำไมเศร้าแบบนี้ ฮืออ~~ ฉันเชื่อว่าสักวันพวกเขาจะต้องได้พบกันค่ะ
Reply