ริมรั้วสนามบิน
ช่วงจบ ม.หก ใหม่ๆ ทำงานเป็นผู้ช่วยพ่อครัว

ในร้านอาหาร กิจกรรมนึงที่ชอบมาก คือ
หลังปิดร้านขอให้เจ้าของร้าน
พาไปดูเครื่องบิน

ที่ริมรั้วสนามบินสุวรรณภูมิ ซื้อของมากินกัน
ช่วงเวลาประมาณห้าทุ่ม เที่ยงคืน ถึง ตี1

มีแสงจากเสาไฟข้างถนนสีนวลๆ จอดรถลงมา
ทิ้งตัวนั่งลงที่ทางลาด มีหญ้าขึ้นเล็กน้อย

มองผ่านรั้วเข้าไป เห็นเครื่องบินหลายๆลำ
กำลังเคลื่อนตัวออกไป บางลำกำลังร่อนลงจอด

มองไปที่หลังคาสนามบินทรงโค้ง ที่มีไฟสว่าง

ผู้โดยสารทั้ง ต่างชาติ ต่างภาษา อยู่ในนั้น
ทุกคนมาที่สุวรรณภูมิด้วยอารมณ์ต่างกัน

บ้างบอกลาคนที่อยู่บนเครื่องที่พึ่งออกไป
บ้างรอคนที่อยู่บนเครื่องที่กำลังร่อนลง

การพบเจอและพลัดพราก อยู่ในสถานที่เดียว

กับบางคนอาจเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่
กับบางคนอาจเป็นการกลับมาหาความจริง

สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นทุกวัน ในสุวรรณภูมิ
สับเปลี่ยนหมุนเวียนไป ตามเรื่องราว
ของผู้โดยสารแต่ละคน

ในใจมันสงบอย่างบอกไม่ถูก 
หลังจากที่เครียดมาทั้งวัน

แต่ละวันของเรา ก็ไม่ต่างกัน 
แต่ละคนเข้ามาในชีวิต 
เพื่อสร้างความรู้สึกและความทรงจำ
ตามเรื่องราวที่พวกเขานำมาด้วย มาแล้วก็ไป
มันช่วยเติมเต็ม ให้ที่แห่งนี้มีความหมาย

เกิดขึ้นและจบลง เป็นธรรมดาของมัน

และไม่ว่าจะมีผู้โดยสารเข้าหรือออก

ทั้งเราและสุวรรณภูมิก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป...
SHARE
Writer
MissNoname
Writer
Life experience

Comments