ทุกวันมีแค่วันเดียว
เรานั่งรอบกองไฟอยู่ที่ค่ายลูกเสือแห่งหนึ่ง กับเพื่อนร่วมค่ายที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาเป็นเวลา 4 วันและคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของค่าย
      ค่ายนี้เป็นค่ายเล็กๆ ที่มีคนเข้าร่วมแค่ 16 คนเท่านั้น ทำให้ความทุกคนในค่ายใกล้ชิดและสนิทกันมากราวกับเราเป็นเพื่อนสนิทกันมาก่อนเมื่อเวลามาถึงคืสุดท้าย ก็มีกิจกรรมที่ให้ทุกคนพูดความในใจที่อยากบอกให้กัน เราทุกคนได้พูดสิ่งที่ไม่เคยได้บอกเพื่อนร่วมค่าย มีทั้งรอยยิ้ม มีทั้งน้ำตาเวลา 4 วันที่ผ่านมามันเป็นหนึ่งในความทรงจำที่มีค่ามาก 
     วนไปจนถึงพี่วิทยากรค่ายที่พวกเรารักและเคารพมาก แม้เราจะจำคำพูดที่พี่เค้าพูดได้ไม่หมดทุกคำ แต่มันเป็นสิ่งที่การใช้ชีวิตหลังจากนั้นเราเปลี่ยนไปอย่างมาก มันเป็นความจริงที่เรามองข้ามมาตลอด 
พี่อยากให้เราจำบรรยากาศ จำความรู้สึกเวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกันในค่ายไว้ให้ดี เพราะต่อไปในอนาคต ไม่ว่าเราจะมีเงิน หรือมีอำนาจมากแค่ไหน เราก็ไม่สามารถซื้อบรรยากาศแบบนี้ได้ ยังไงมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้วพอเราฟังแล้วเราก็นึกได้ว่าสิ่งที่พี่เค้าพูด มันเป็นสิ่งที่เราไม่เคยนึกได้เลย แม้ว่าทุกคนในโลกจะนึกได้และมองว่ามันง่ายมากก็ตาม พอเราโตขึ้นเรารู้เลยว่าการที่จะนัดรวมตัวกันให้ครบทั้ง 16 คนนั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย ทุกคนต่างมีภาระ ต่างมีหน้าที่ที่ต้องทำ พอมีเวลาก็อาจจะว่างไม่ตรงกัน หรือพอถึงเวลาที่ทุกคนว่างพร้อมกันจริงๆ ความสำคัญที่เรามีต่อกันอาจน้อยลงจนไม่สำคัญให้เรามาเจอกันก็ได้.... 
เรานึกย้อนไปในอดีต เราเอาอารมณ์ เอาความขี้เกียจของตัวเองมาเป็นข้ออ้างของสิ่งต่างๆ เวลาเจอเพื่อนใหม่ที่เข้ามาทักทายเข้ามาทำความรู้จัก เราก็พยายามที่จะบ่ายเบี่ยงไม่คุย คุยแต่กับเพื่อนกับเก่าที่เราคุ้นเคย เราก็ยังสงสัยว่าทำไมเราทำอย่างนั้น ถ้าเป็นวันนี้เราอาจจะเป็นฝ่ายที่เข้าไปคุยก่อนก็ได้ เราคงไม่เป็นคนแปลกหน้าในความทรงจำของกันและกัน
ถ้าเราเข้าไปทำความรู้จัก เราจะกลายเป็นเพื่อนกัน และนั่นจะทำให้เราได้เจอกันอีก เมื่อวันก่อนเราย้อนดูรูปเก่าๆตอนที่เราไปเข้าค่ายที่ต่างประเทศ เราจำได้แค่ว่าอากาศมันร้อนมาก เพื่อนๆและอาจารย์มาถามเราว่าเราอยากออกไปวัดข้างนอกไหม เราปฏิเสธไปเพราะเราไม่อยากเจออากาศร้อน ทำให้รูปในกล้องของเราไม่ค่อยมีรูปประเทศที่เราไปเท่าไหร่นัก ย้อนมองตัวเองแล้วเราก็รู้สึกเสียดาย ทำไมเราถึงตัดสินใจแบบนั้นได้ ทำไมเราปฏิเสธโอกาสที่เข้ามาอย่างง่ายดาย เราไม่รู้เลยว่าชีวิตนี้เราจะได้ไปเหยียบที่นั่นอีกไหม ถ้าเป็นตอนนี้เราคงจะไม่ทำอย่างนั้น เราคงจะรับโอกาสทุกอย่างที่เข้ามา

หลังจากรอบกองไฟคืนนั้น คำพูดนี้ก็ยังอยู่กับเราตลอด แม้เราจะกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ที่เราทำได้คืออยู่กับปัจจุบันให้ดีที่สุด ทำทุกวันให้เหมือนวันสุดท้ายแบบที่หลายๆคนบอก
...เราไม่อยากให้ใครเสียใจอะไรที่ย้อนกลับไปไม่ได้เหมือนเรานะ...
SHARE
Writer
houzimiu
Writer, Traveler
เผื่อเราแก่แล้วเราลืม เราจะกลับมาอ่านนะ

Comments