ว่าด้วยเรื่องของ เสน่ห์ กับ ผู้ชายเล่นดนตรี
ชอบผู้ชายที่เล่นดนตรีค่ะในช่วงชีวิตไม่กี่ปีที่ผ่านมาเรามีโอกาสคลุกคลีอยู่กับนักดนตรีเยอะพอสมควร
แล้วด้วยความที่เราเป็นนักร้อง เวลาซ้อมของเรา
ส่วนที่สำคัญมากๆ ก็คือ "การมองนักดนตรี"

คือ ไม่ได้โรคจิตบ้าผู้ชายแต่อย่างใด 
แต่ด้วยหน้าที่การงานที่มี
มันก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะจะต้องจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาตลอดเวลา
ซึ่งเราก็ไม่เกียงเท่าไรหรอกนะ เพราะว่า
พวกเขาแม่งดูดีโคตรๆ เลย

น่าแปลกดีที่คนธรรมดา
สามารถทราฟอร์มตัวเองเป็นอีกคนได้แค่จับเครื่องดนตรี
พวกเขาก็ไม่ได้หน้าตาออป้า หุ่นซิกแพคสามมิติ แต่อย่างใด
เสื้อยืดเน่าๆ กางเกงบอลสกปรก ผมยาวรุงรัง หนวดเคราที่ไม่โกน
ก็แค่คนธรรมดา ไม่ได้พิเศษอะไร 
แต่ทำไมเราหยุดมองไม่ได้ก็ไม่รู้

เวลาที่พวกเขาหลงเข้าไปในวังวนของเสียงดนตรีมันเหมือนมีออร่าบางอย่างออกมาก
เขาเหมือนหลุดเขาไปอยู่ในโลกของเขาเอง
เท้าที่ตบจังหวะอย่างมั่นใจ
ลำตัวที่โยกย้ายไปพร้อมกับกรูฟของดนตรี
เส้นเลือดจางๆ และนิ้วที่ขยับไปมาอย่างพริ้วไหว
สายตาที่มุ่งมั่นกับทุกโน๊ตที่บรรเลงออกมา
และที่เราชอบที่สุด
รอยยิ้มเวลาที่เขามีความสุขกับเสียงเพลงที่เขาเล่นออกมา (หรือบางทีก็ตอนเล่นผิด555)

เราคิดว่ามันเป็นเสน่ห์ที่มาพร้อมกับการทำสิ่งที่เรารัก
เวลาเรารักที่จะทำอะไรสักอย่าง เราทุ่มเทกายและใจให้กับมัน
เรามุ่งมั่น จดจ่อ ฝึกฝน และสนุกทุกครั้งที่ได้ทำมัน
ไม่ว่าเราจะเก่งหรือไม่ ทำดีไม่ดี แต่ถ้าเรามีความสุข มันก็มีความสุข
แล้วความสุขของเรามันก็ฉายออกมา
ผ่านแววตา ท่าทาง รอยยิ้ม และทุกๆ อย่าง
แล้วคนรอบข้างก็จะได้รับอิทธิพลของความสุขนั้นไปด้วย

คนเราไม่จำเป็นต้องผอม รวย หน้าตาดี มีรถขับ ถึงจะมีออร่าความมีเสน่ห์ได้
ทุกคนมีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง
ไม่จำเป็นต้องเหมือใคร
ไม่จำเป็นจะต้องเสแสร้งแกล้งเป็นคนอื่น
แค่เป็นเรา ที่มีความสุขในแบบของเรา
แล้วก็จะมีคนแอบมองเสน่ห์ของคุณเองแหละ :)

SHARE
Writer
Pigzzazz
life-liver
เรื่องราวที่เริ่มต้นจากจุดเปลี่ยนแปลงครั้งที่ 2 ในชีวิต

Comments