รถไฟขบวนถัดไป
 


เราเป็นผู้หญิงคนนึงที่ชอบนั่งรถไฟ
บางครั้งก็นั่งจากกรุงเทพไป-กลับ
บางครั้งก็นั่งยาวจากต่างจังหวัดมากรุงเทพ
เราว่ารถไฟมันมีเสน่ห์ในแบบที่มันเป็น
เสน่ห์ที่เราชอบคือ ความธรรมดาของมันเนี่ยแหละ
แล้วเราก็มักจะตกหลุมรักความธรรมดาๆของมันเสมอ




รถไฟขบวนที่ 1. 
 
ละครฉากนึงบนรถไฟ จากกรุงเทพ - อยุธยา
คุณป้าข้างนั่งอ่านหนังสือนิยายปรัมปราหันมาส่งยิ้มให้
สายตาเหลือบมองหนังสือนิยายที่กำลังถึงตอนที่นางเอกบอก

‘ปล่อยฉันสิ ฉันไม่อยากคุยกับคุณอีกแล้ว’

เดาเอาว่านางเอกกำลังทะเลาะกับพระเอกเสียงสูงเหมือนละครหลังข่าว
ส่วนฝั่งตรงข้ามก็เป็นเด็กผู้หญิงกอดตุ๊กตาหมาตัวใหญ่อย่างหวงแหน
เสียงแม่ค้าที่หอบข้าวของพะรุงพะรัง ขึ้นมาขายดังขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ว่าจะชาเขียวชาดำเย็น กะเพรา มะม่วงแช่อิ่มเอย เกิดขึ้น
นอกจากวิวข้างทางที่เป็นทุ่งนา ป่าเขาแล้ว
ก็มีในรถไฟเนี่ยแหละที่น่าสนุก



รถไฟที่เราขึ้นเป็นรถไฟชั้นประหยัด
ทำให้คนมันก็ออกจะเยอะถึงเยอะมากหน่อยๆ
ถ้าใครนึกภาพไม่ออกก็คงเป็นเหมือนรถไฟฟ้าในเมือง
ในช่วงเวลาก่อนและหลังเลิกงาน

.
 
คุณป้าส่งยิ้มให้เราพลางถามว่าจะไปที่ไหน
ไปทำอะไร ถามสารทุกข์สุกดิบ ตามประสา
เราเลยบอกว่า เราจะไปเที่ยวอยุธยา แบบไปกลับ
แกก็ยิ้มพลางบอก ‘นี่บ้านเกิดแกเลยนะ’
มิวายแนะนำที่ท่องเที่ยว ร้านของฝากอื่นอีกเยอะแยะ
รวมทั้งญาติแกที่นั่งฝั่งตรงข้ามเราก็เริ่มเข้าวงสนทนา
ป้าแกบอก ดีใจที่คนรุ่นใหม่มาเที่ยววัดวา โบราณสถานบ้าง
เราได้แต่ยิ้ม แล้วคุยกับแกต่อ
นั่นแหละ! วงสนทนาเกิดขึ้นยาว และดูเหมือนมันจะยาวไปเรื่อยๆ

.
 
จนกระทั่งแม่ค้าขายผลไม้ตะโกนขายของผ่านมาทางเรา
ในตะกร้ามีทั้งมะม่วง สับปะรด และอื่นๆมากมาย
ที่ถูกมัดเป็นถุงๆเอาไว้ มีพริกเกลือเสร็จสรรพ

เราเอ่ยเบาๆ … มะม่วงน่ากินดี

ป้าข้างๆที่นั่งคุยกันมายืดยาว ก็สะกิดแขนเราเบาๆ
ก่อนจะพูดเบาๆ ราวกับไม่อยากให้ใครได้ยินว่า

‘ป้าเคยซื้อมะม่วงมากิน ฟันปลอมกระเด้งเลย’

เรายิ้ม… ได้แต่ขำในใจ (ดังมาก)

‘มันแข็งขนาดนั้นเลยเหรอป้า’
‘อืมใช่ ฟันกระเด้งหลุดอายคนนั่งข้างๆเลย’

แกพูดต่อพลางส่งยิ้มครบทั้ง สามสิบสองซี่
พร้อมชี้มือไปที่ปากอย่างภาคภูมิใจ

‘ที่เห็นสวยๆเนี่ย ฟันปลอมนะ เพิ่งทำมาใหม่เลย’

รถไฟไม่ใช่แค่ส่งเราให้ถึงปลายทาง
แต่ระหว่างทางบนรถไฟนั้นมันมีอะไรพิเศษ
บางครั้งก็เป็นเรื่องตลก บางครั้งก็เป็นเรื่องน่าโมโห
บางครั้งก็มีความสุข บางครั้งก็น่าหงุดหงิด
เป็นเรื่องธรรมดาของรถไฟ
เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต

 


รถไฟขบวนที่ 2. 

‘เชี่ยยย คนข้างๆ แม่งน่ารักวะ’

มันเป็นความรู้สึกชั่ววูบ ในขบวนรถไฟที่กำลังแล่นกลับไปหัวลำโพง
ผู้ชายตัวสูงๆคนนึง ที่สวมหูฟังพลางเล่นโทรศัพท์ตลอดเวลา
รถไฟขบวนนี้หนาแน่นมาก มันทำให้เรายืนเกาะราวอยู่ข้างๆกัน
ใจมันก็เต้นหน่อยๆ แอบเหลือบมองบ้างเป็นพิธี
อันที่จริงแล้วก็แทบจะไม่ได้พูดอะไรกันเลยตลอดทาง
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น 
จนกระทั่งเขาละหูฟังออก

.
 
แล้วเอ่ยถามเราเป็นภาษาอังกฤษว่า ‘นี่ใช่สถานี สนามบินดอนเมืองไหม’ เลยทำให้เรารู้ว่าเขาเป็นนักท่องเที่ยว
เราตอบเขากลับไปเป็นภาษาอังกฤษว่า ‘ไม่ใช่สถานีนี้นะ’
เลยได้คุยกันนิดหน่อย เขาเป็นคนญี่ปุ่น มาเที่ยวเมืองไทยคนเดียว
และตอนนี้กำลังจะกลับประเทศ
ช่วงเวลาสั้นๆที่เกิดขึ้นมันเป็นความรู้สึกดี ไม่ใช่แค่เพราะเขาน่ารัก
แต่รู้สึกดีที่ได้ช่วยเหลือด้วย ถึงจะเล็กน้อยก็เถอะ

.
 
เราบอกเขาอีกครั้ง ว่าสถานีหน้าเป็นสนามบินดอนเมืองแล้วนะ
เขายกมือไหว้ก่อนจะพูดภาษาไทยที่ดูแปล่งๆว่า ‘ขอบคุณครับ’
แล้วเดินออกจากรถไฟไป…

เราที่ยืนเกาะราวรถไฟได้แต่ยิ้มบางๆ
ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆเราว่า

‘น่ารักเนอะ…’

เพื่อนเราเลยตอบกลับแบบขำๆว่า…

‘จริงๆ ก็อยากลงไปส่งให้ถึงสนามบินเลย… นี่ไม่ติดว่าต้องไปเดินเยาวราชต่อนะ ไปส่งจริงๆแล้วเนี่ย’

เราเหลือบตามองบน

‘โอโฮ้.. หนักกว่ากูอีก’

เราอาจตกหลุมรักใครบางคนได้ในรถไฟขบวนนึง
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มีปลายทางเดียวกับเรา
อย่าเสียใจเลย ขอบคุณเขาดีกว่า
ที่ทำให้ทุกสถานีที่ผ่านมามีความหมาย 



ใครๆก็บอกว่า รถไฟไทยไม่ตรงเวลา

สกปรกบ้าง

เรื่องจริง… ไม่เถียงสักคำ


แต่มันก็ไม่เคยติดนานๆเหมือนรถยนต์บนถนน (ยกเว้นมันเสีย)
มันไม่เคยปล่อยให้เราหิวโซ เพราะมันมีของขาย
มันมีเตียงให้นอนยาว ร้อยแปดสิบองศา
จริงแล้วๆ รถไฟมันก็ซ่อนข้อดีหลายๆอย่าง
ที่บางทีเราลืมนึกถึง 

.  

ถึงแม้เราจะนั่งมาหลายขบวนแล้ว แต่เราก็ยังตื่นเต้นทุกครั้งที่เดินไปซื้อตั๋ว
แล้วมองหาชานชลาของตัวเอง รู้สึกเหมือนแฮรี่ตอนหาทางไปฮอกวอร์ตครั้งแรก (ฮา)
มองคนทั้งไทยและต่างชาติที่เดินผ่านไปมา บ้างหอบของพะรุงพะรัง บ้างแบกเป้ใบใหญ่
มองกลุ่มคนที่ยืนถ่ายรูปกับสถานีสวยๆอย่างหัวลำโพง อันที่จริงแล้วภาพตรงหน้ามันดูธรรมดามากสำหรับคนไทยอย่างเราๆ
เพราะมันชินตา แต่มันกลับพิเศษมากสำหรับนักท่องเที่ยว ในความธรรมดาในแบบเราๆเนี่ยแหละ มันพิเศษ
มันเป็นความพิเศษที่เรามองเห็น และสัมผัสได้ ถามว่าในใจก็มีหลายอย่างที่อยากให้รถไฟไทยได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้น
แต่ก็ยังอยากให้เหลือไว้ซึ่งรสชาติความเป็นไทยใส่เอาไว้บ้าง… 

ใส่ไว้ให้เราได้คิดถึง ให้คนรุ่นหลังได้จดจำ
 



รถไฟขบวนถัดไปของเรา  

เราว่าอยากจะลองนั่งรถไฟใหม่ เบาะสีแดงๆ ไปเชียงใหม่ดูสักครั้ง
แอบกระโดดขึ้นไปดูด้านในมาแล้ว หรูหรา แอร์เย็นดีจริงๆ

.

แล้วรถไฟขบวนถัดไปของคุณล่ะ… ปลายทางอยู่สถานีไหนกันนะ?  



14.11.2017


SHARE
Writer
cestploy
Writer
เราอยากเป็นนักเขียน และอยากเซ็นปกหนังสือของตัวเองสักครั้งในชีวิต

Comments

wapch
3 days ago
เป็นบทความที่อ่านแล้วยิ้มตาม :)
Reply
cestploy
3 days ago
ขอบคุณคะ :}
BOONLHONG
2 days ago
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วยิ้มอ่อน แต่ขำในใจเลย นึกถึงเวลาที่ตัวเองนั่งรถไฟสายยาวจากใต้ถึงหัวลำโพงเลย
Reply
cestploy
2 days ago
:)
miss
1 day ago
เรานั่งรถไฟ ไปเที่ยวบ่อยมากๆเลย มันทำให้รู้สึกมีความสุขนะ เวลาได้ยินเสียงพูดคุยเสียงหัวเราะของคนที่ไม่ได้รู้จักกันบนรถไฟ ไหนจะวิวสวยๆลมเย็นๆหรือป้าใจดีทั้งหลาย รถไฟเนี่ย มันดีจริงๆ มีความสุขมากๆเลย
Reply
cestploy
1 day ago
:)
cestploy
1 day ago
ขอบคุณทุกความคิดเห็น
ที่ร่วมเดินทางในรถไฟขบวนเดียวกันนะ :)
Reply
pxrtt__
2 hours ago
เราชอบเดินทางโดยรถไฟนะ มันเพลินดี ใครๆก็บอกนั่งแล้วเมื่อยก้นบ้างไรบ้าง แต่นั่งมองวิวจังหวัดต่างๆมันเพลินแปลกๆ อ้อ อย่าลืมเปิดเพลงคลอด้วยล่ะ :')
Reply