ต่อให้เรื่องราวทั้งหมดจะจบลงด้วยความเจ็บปวดของฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด
"หัวใจเต้นแรงจังเลยนะคะ" 

คุณพูดคำนี้ในวันที่เอนหัวพิงลงบนอกของผม มันคงเป็นเช่นนั้นจริงๆนั่นแหละ และหากจะมีเทคโนโลยีอะไรซักอย่างมาช่วยยืนยันได้บ้าง ก็คงเป็นนาฬิกาในข้อมือข้างซ้ายที่คุณมักจะแอบจิ้มเล่นเสมอเวลาอยากรู้ว่าตอนนี้หัวใจผมเต้นเร็วแค่ไหน ไม่รู้เพราะบุหรี่หรือคุณที่อยู่ใกล้ๆซึ่งทำให้หัวใจผมเต้นแรงได้ถึง 120 ครั้งต่อวินาที ถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ ผมคงหัวใจวายตายไปในขณะที่ยังนั่งอยู่ข้างๆคุณ

"นี่มันแทบจะเป็นอาการเสพติดแล้วนะ" คุณพูด ส่วนผมยิ้ม ถ้าหากใช่ มันคงเป็นสารเสพติดชนิดเดียวในโลกนี้ที่ทำให้ผู้เสพมีความสุขได้โดยไม่ต้องผ่านการสูดหรือดื่ม เพียงแค่นั่งพิงกันอยู่ใกล้ๆ เท่านั้นก็เพียงพอแล้วให้อยากเสพความสุขนี้ต่อไปเรื่อยๆ 

ตกหลุมรักคุณตั้งแต่เมื่อไร ผมเองก็คงตอบไม่ได้หรอก อาจเพราะน้ำตาของคุณในวันนั้น หรือเพราะเรื่องต่างๆที่ผมอาจทึกทักไปเองว่าเราช่างเข้ากันได้ดีเหลือเกิน ออกจะบ่อยครั้งไปในเวลาผมจ้องมองคุณ ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ในตาคู่นั้น ลึกลงไป เหมือนผมได้เห็นความเปราะบาง ความนุ่มนวลที่ถูกห่อหุ้มเอาไว้ด้วยความเข้มแข็งบางประการ มันอ่อนโยน นุ่มนวลเสียจนผมอยากเอามือหยาบๆคู่นี้ประคับประคองมันเอาไว้ แม้ใจหนึ่ง ผมเองไม่กล้าสัมผัสคุณด้วยอ้อมกอดแรงเกินไป เพราะกลัวความหยาบกระด้างจะทำให้คุณแตกสลาย ส่วนอีกใจ ผมอยากโอบกอดคุณแน่นๆเอาไว้ด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี ไม่กล้าผ่อนแรงคลายเพราะกลัวว่าคุณจะหล่นหายไปในวันใดวันหนึ่ง

จากวันแรกที่ดูเหมือนห่างไกล นอกกำแพงที่คุณสร้างเอาไว้อย่างแน่นหนา เราขยับเข้าใกล้กันช้าๆ กว่าจะรู้ตัว ความรู้สึกของผมก็พาหัวใจข้ามกำแพงแห่งความปลอดภัยที่คุณตั้งเอาไว้ไปไกลเสียแล้ว เหมือนที่คุณย้ำซ้ำๆในทุกครั้งที่ผมพยายามเอ่ยถึงชื่อเรียกของความสัมพันธ์ระหว่างเรา

"เหมือนหนังกะติ๊กเลยเนอะ" 

ผมเคยพูดประโยคประมาณนี้ออกไป ในครั้งหนึ่ง คุณเคยบอกกับผมว่าเวลาใครซักคนเข้ามาใกล้ชิดคุณมากเกินไป เริ่มเข้ามาใกล้สู่คอมฟอร์ตโซนของคุณ เป็นคุณเสียเองที่จะเริ่มรู้สึกอึดอัด คุณจะคิดถึงเขามากเสียจนเริ่มรู้สึกว่าเขามีตัวตนอยู่ในความนึกคิดของคุณแทบทุกเวลา จะลืมตาตื่นหรือบางคืนยามหลับฝัน แล้วซักวัน คุณจะเริ่มเบื่อกับสิ่งเหล่านี้ คุณจะอึดอัดเสียจนวันหนึ่งคุณอาจตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกที่ว่าอยากดีดคนนั้นออกไปไกลๆ คงเหมือนผมในตอนนี้ที่เดินมาจนสุดยางยืดของหนังกะติ๊ก เหลือเพียงวันหนึ่งที่คุณปล่อยมือออก ผมก็จะถูกดีดออกไป ไกลเสียจนไม่สามารถกลับเข้ามาในวงโคจรของคุณได้อีก

ครั้นจะให้มันเป็นอะไรไปมากกว่านี้ก็เป็นไปไม่ได้ ให้ถอยหลังกลับไปสู่จุดเริ่มต้นก็ยากจนถอนตัวไม่ขึ้น เหมือนรู้ทั้งรู้ว่ามีหลุมอยู่ตรงหน้า แต่ต้นหญ้าก็ขึ้นสูงเสียจนบังตาจนมองไม่เห็นว่ามีหลุมอยู่ รู้ตัวอีกที่ก็ร่วงหล่นลงไปในนั้น ลึก ลึกเหลือเกิน ลึกเสียจนรู้สึกว่าในความลึกขนาดนี้ บางทีตายไปเสียเลยคงดีกว่า เพราะต่อให้ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือแทบตายก็คงไม่มีใครได้ยิน ร่างกายของผมคงอิดโรย เน่าสลายลงอย่างช้าๆ 

"ดีที่สุดคงจะเป็นการตกลงไปคอหักตาย แต่ถ้าขาหัก ก็ช่วยตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ต่อให้ตะโกนสุดเสียง ก็ไม่มีใครได้ยิน จะไม่มีความหวังว่าจะมีคนมาช่วย เพราะไม่มีใครรู้ว่าบ่ออยู่ที่ไหน กิ้งกือแมงมุมจะไต่อยู่บนร่าง ต้องนอนทอดร่างอยู่บนกองกระดูกของคนที่ตกมาตายก่อนหน้านี้ พื้นบ่อเปียกแฉะเย็นชื้น สูงเหนือศรีษะเป็นเพียงแต่วงแสงเล็กๆ เหมือนดวงจันทร์ฤดูหนาว ใครตกลงไปในบ่อ จะตายเชื่องช้า ตายทีละน้อย โดดเดี่ยวเดียวดาย" 

ผมนึกถึงคำพูดของนาโอโกะจากหนังสือเรื่อง norwegian wood ในวันที่รู้ตัวว่ากลายเป็นคนที่อยู่ก้นหลุมนั้นเสียแล้ว

อาจเพราะในหลายครั้ง บาดแผลจากความสัมพันธ์เก่าๆยังเหลือร่องรอยจางๆ จนกลัวว่าเหตุการณ์ต่างๆที่ไม่อยากให้เกิดจะหวนกลับมาอีกครั้ง หรือบ่อยครั้งเข้า อาจเป็นผมเองที่พยายามเรียกร้องหลายอย่างจากคุณเกินไป จนลืมว่าในชีวิตมนุษย์ของคุณมันคงไม่สามารถประกอบไปด้วยผมคนเดียวได้หรอก ลืมไปว่าในขณะเดียวกันที่ยังมีผมอยู่ข้างๆคุณในตอนนี้ คุณยังมีเพื่อน มีมิตรสหาย มันคงดูเห็นแก่ตัวไปหน่อยถ้าผมดึงตัวคุณมาจากกลุ่มเพื่อนเหล่านั้นตลอดเวลา

“พยายามหาจุดกึ่งกลางของกันและกัน” 
เรามักพูดคำนี้เสมอเวลาที่รู้สึกว่าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดกำลังมีปัญหา

ถ้าหากนี่เป็นความฝัน สำหรับผม มันคงเป็นฝันดีที่อยากหลับตาอยู่เช่นนั้นนานๆ เสพสารเสพติดแห่งความชิดใกล้อยู่อย่างนั้น แม้รู้ว่าวันนึง ชีวิตมนุษย์ที่ยังมีลมหายใจ อย่างไรเสียก็ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อพบความเป็นจริงอยู่ดี แต่ไอ้ความเป็นจริงที่เราต้องเจอ มันจะเป็นแบบไหน ในตอนนี้ผมเองก็ยังนึกไม่ออกหรอก 

และหากเวลา 11.11 ที่คุณชอบบอกให้ผมอธิฐานจะขออะไรซักอย่างได้ข้อหนึ่งแล้วมันจะสัมฤทธิ์ผลจริงๆ ผมคงอยากขอแค่เพียงไม่อยากให้คุณหายไปไหน 

ไม่อยากให้จากไป 
ไม่เลย
แม้เพียงเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม
 
SHARE
Writer
khaikung
storylog reader
เป็นคนธรรมดาที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว ยินดีที่ได้รู้จักครับ IG : khaikung_journey , Ask.fm : @khaikung

Comments

คนใจร้ายแบบนั้นมีเยอะมากเหรอคะ บนโลกนี้? ไม่หรอก"เธอแค่กลัว"...
Reply
Sansastarkzz
1 year ago
ชอบเรื่องนอร์วีเจียนวู้ดค่ะ
Reply
Purpleroses
12 months ago
แม้ว่าเราทั้งสองจะเจอปัญหาใหญ่แค่ไหน ขอให้เรายังคงยอมรับซึ่งกันและกัน วันไหนที่มีหมอกมาบังปกคลุมกายขอให้ฉันยังรู้สึกถึงตัวตนของเธอทั้งในวันที่มีหมอกและในวันที่หมอกจางหายไป แม้ว่าความหอมหวานของวันแรกมันจะไม่เหลืออยู่อีกแล้ว ก็ขอให้เรารู้สึกมั่นใจในอีกฝ่ายและฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน
Reply
artrav
8 months ago
ลองตามมาอ่านค่ะ :)
Reply
Cloverleaf
7 months ago
บางทีเราก็อยากให้เขาช่วยปล่อยหนังสะติ๊ก ดีดเราออกไปไกลๆ เสียที
Reply