หัวใจที่หายไป
นานมากที่ไม่ได้เข้าแอป...
นานซะจนเสียดายที่ไม่ได้บันทึกหมื่นล้านเรื่องราวดีๆที่พบมาในช่วงเวลาหลายเดือนมานี้

เราเพิ่งกลับมาจากอเมริกาแหล่ะ ไม่สิ กลับมาเดือนกับอีกไม่กี่วันแล้วล่ะ... 
ชีวิตตอนนั้นราวกับความฝัน ความฝันของเราคือความสุขกับความธรรมดา ที่นั่นให้เราได้หมดเลย

เราได้เรียนรู้กับอะไรใหม่ๆ ได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ ได้มามากมายเหลือเกิน แต่มันก็ยังมีอีกหลายอย่างที่พลาดไปอย่างน่าเสียดาย ได้แต่ภาวนาว่าจะได้กลับไปอีกซักครั้ง

ทันทีที่เรากลับมา ถึงมาตุภูมิตอนเช้าตรู่ กลับห้องอาบน้ำและตรงไปเรียนทันที ตั้งแต่วินาทีนั้น เหมือนพลังหัวใจเรามันหมดลง เราไม่มีไฟใดใดหลงเหลือให้กับการศึกษา อาจเพราะภาระงานสาดใส่ราวกับห่ากระสุน และมีวันหยุดเต็ม ๆ เพียง 1 วันต่อสัปดาห์

วันนี้ได้แต่เสียดาย เสียใจ และสิ้นหวังเหมือนเรากลับมาแต่ตัว โดยลืมหัวใจไว้ที่แห่งนั้น เรายังถวิลหาทุกช่วงเวลาเก่าๆ ทั้งๆที่ไม่ได้ไปตกหลุมรักใครเสียหน่อย แต่ยังหวนคิดถึงทุกวินาที

แต่ก็นั่นแหล่ะ คงไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าปัจจุบันที่อยู่ตรงหน้า อดีตที่ถวิลหา เราไม่มีทางได้กลับไปอีกแล้ว เราท่องอดีตไม่ได้ ถ้าเราลืมปัจจุบันไป เราในอนาคตก็คงต้องก่นด่าตัวเองยับเยินแน่ ๆ 

เพื่อนชาวอเมริกัน-ฟิลิปปินส์ของเราเคยพูดไว้ว่า 
ทุกอย่างเกิดขึ้นที่ทาโฮ่ และจะจบลงที่ทาโฮ่
วันนี้เราได้แต่เถียงหมอนั่นในใจว่า มันยังไม่จบว่ะแก ทุกเรื่องราวมันยังไหลอยู่ในความทรงจำเรา มันยังอัดแน่นอยู่เต็มหัวใจเรา และมันจะไม่จบ มันจะดำเนินต่อไป จนกว่ากาลเวลาจะพรากความทรงจำเราไป...

I left my heart in South Lake Tahoe.
SHARE
Writer
Marisol
สตรีวัยกำดัด
ขี้บ่นเยี่ยงป้า เป็นบ้าอย่างเป็นปกติ

Comments