กลิ่นเจ้าเอ๋ย
แปลกเหลือเกิน ฉันจำกลิ่นของคุณไม่ได้เลย
แม้ฉันจะพยายามเค้นก้อนผลึกทรงจำของห้วงเวลานั้น
เพื่อให้ฉันได้รู้สึกถึงการสูดดมกลิ่นกายของคุณอีกครั้ง แต่เปล่าประโยชน์ 

กลิิ่นของคุณหายไปราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่ 
ราวกับว่ามันไม่เคยแตะต้องประสาทของฉัน 
ราวกับมันเร้นหลบซ่อน เพื่อรอคอยให้ฉันล้มเลิกที่จะตามหามัน 

________
02 : 37 จรดปลายปากกา
กลิ่นเจ้าเอ๋ย
รู้หรือไม่ว่าเราคิดถึงเพียงใด
แม้นจะเป็นความคิดถึงที่ค่อยๆ เบาบางลงทุกที 

ครั้งหนึ่งเราแทบไม่เคยต้องเอ่ยวาจาใดใด เพราะเธอจะตามติดเราไปทุกที
เธอจะตามโอบล้อมเราและร่ายมนต์อย่างละเมียดละไมที่ครุกรุ่นไปด้วยไอแห่งความรัก
ช่างน่าปิติ ฉ่ำชื้น ชุ่มโชกไปด้วยความงามแห่งอารมณ์
หัวใจเราเป็นสุข

เราถึงตามหาเธอ เพื่อให้เธอพัดโหมความคิดถึงให้ประทุขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
เพื่อมิให้ความทารุณของสัจธรรมพัดเอาเรื่องราวของเธอไปไกลเกินกว่าที่เราจะตามกลับมาได้

กลิ่นเจ้าเอ๋ย 
ได้ยินเสียงของเราหรือไม่ 


03.14 ปิดผนึกซอง






SHARE
Writer
TodayIDie
A storyteller
“ ลูกสาวชาวประมงลุ่มทะเลอ่าวไทย สนใจชีวิตของมนุษย์ผ่านการอ่านงานวรรณกรรม และการเดินทาง ทุกวันนี้ติดกาแฟ ติดการ์ตูน ติดทุกอย่างที่เข้ามาในวงจรชีวิต และติด F หลายวิชา ”

Comments