a bit more
'การรอคอยมันใช้พลังงานกันสักเท่าไหร่เชียวนะ'
ประมาณห้าเดือนก่อนหน้านี้ การคิดแบบนั้นมันก็คงไม่น่าเกลียดสักเท่าไหร่
แต่ตอนนี้เรารอไม่ไหวอีกแล้ว 
'ฉันต้องหางานทำ' 'ไม่มีใครช่วยเราได้นอกจากตัวเราเอง' 
'ถ้าเรายังรออยู่แบบนี้เรามันก็แค่คนล้มเหลว'
'อยากได้ไอโฟนสิบจัง'
'เงินสำหรับเดือนนี้ไม่พอแล้วนะ'
คำพูดที่วนเวียนมาตลอด 5 เดือน ด้วยสีหน้าที่เมินเฉยต่อความลำบาก
อาจจะทำให้คนเหล่านั้นเข้าใจผิดว่าเราคือคนที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
น่าเจ็บใจเล็กๆ แต่มันก็มีส่วนจริงอยู่บ้าง
แต่เรื่องเหล่านี้ทำให้เราปวดหัวอยู่เสมอ ผมหงอกเองก็เป็นประจักษ์พยานได้
ปีนี้ผมหงอกขึ้นเยอะแยะมากมาย จนรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ
ปัญหาสูงสุดของการรอไม่ใช่การใช้ความอดทน
แต่เป็นการรอคอยที่ไร้จุดประสงค์ต่างหาก.... 
หลายครั้งที่เรารู้ว่าทำไมเราถึงอยากเรียนต่อและตั้งใจรอคอยโอกาสนั้น
แต่ก็มีหลายครั้งที่เราหลงลืมและจำความมุ่งมั่นนั้นไม่ได้
โอกาสเองก็เหมือนพ่อค้าจากแดนไกล ถ้ามาทีก็อาจจะอยู่นานหน่อย 
แต่ถ้าพลาดไปก็อาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลย
ตอนนี้มันหมดเวลาคิดแล้ว มันเลยมาอยู่ในสเตจที่ต้องลงมือทำและเรียนรู้เรื่องราวต่างๆละหล่ะ
สู้ๆนะ คนว่างงาน2017 
SHARE
Writer
jmulp
คุณป้า
เข่าพี่ไม่ได้มไว้ใช้ 70 ปีหรอก 25 ก็เจ่บจะตายแล้ว

Comments