I Wake Up to Your Sunset: ไกล
สุดท้ายวันนี้ก็มาถึง
สนามบินคลาคล่ำไปด้วยผู้คนถึงแม้จะเป็นช่วงดึก
ฉันมองดูคุณเช็คอินเงียบๆ รู้สึกอึดอัดในใจ

คุณตัดสินใจเข้าร้านขนมหวาน แล้วเราก็ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงที่เหลือในความเงียบ
ไม่ใช่ว่าไม่อยากคุย ฉันแค่อยากรวบรวมสติ ห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่างหาก

"พรุ่งนี้สอบเยอรมันใช่มั้ย"
คุณเปิดบทสนทนา
"หืม ใช่ๆ ยังไม่พร้อมเลย"
"ต้มหนังสือแล้วกินนะ"
ฉันหลุดหัวเราะเสียงดัง คุณยีผมฉันแรงๆให้เสียทรงแล้วยิ้มกว้าง
"ไอติมละลายหมดแล้วนะ"
คุณบอก
"ช่างมันเถอะน่า"
ฉันพิงไหล่คุณหลังพูดจบ แล้วถอนหายใจ
คุณเอียงคอมองฉัน เหมือนรู้ว่าฉันจะพูดอะไร

"อย่าร้องสิ เดี๋ยว concealer หลุดนะ"
ฉันอยากจะตีคุณแรงๆ แต่เปลี่ยนใจเป็นกอดแทน
จะกอดให้ไขมันละลายไปเลย

"ระวังรองพื้นเลอะเสื้อเรานะ"
คุณลูบผมฉันไปด้วย
ฉันคิดถึงคุณซะแล้ว ถึงคุณจะยังอยู่ข้างๆฉันก็เถอะ

"2 ปีน่ะสั้นนิดเดียวเอง"
"..."
"เรารักเธอนะ"
"รักเหมือนกัน"

แต่ความซึ้งก็ถูกขัดด้วยเสียงสูดน้ำมูกของฉัน
แน่นอนว่าคุณขำเสียงดังลั่นร้านขนมหวาน

"ถึงหอแล้วบอกเรานะ"
"อือ ถึงอังกฤษก็บอกเราด้วย"

เราโบกมือลา และฉันมองคุณเดินจากไป
ฉันไม่เคยคิดว่า 6 ชั่วโมงจะยาวนานขนาดนี้

ฉันตื่นนอน ในขณะที่คุณเพิ่งกลับจากงานเลี้ยง
และคุณทำอาหารเช้า เมื่อฉันออกกำลังกายตอนเย็น

6 ชั่วโมง
2 ประเทศ
เราไกลกันเหลือเกิน แต่รอหน่อย
รอเพื่ออนาคตของเรา

"คิดถึงนะ"
"คิดถึงเหมือนกัน"






SHARE
Writer
Alexsel
Writer/Student
A woman who writes

Comments