น้ำตาเทียน
ในความมืดมิดที่ไม่มีแม้แสงสว่างใด 
ฉันถูกทิ้งไว้ท่ามกลางค่ำคืนอันเหน็บหนาว
เหลือเพียงรอยน้ำตา กับความสับสนในเรื่องราว
ทุกอย่างเป็นเพราะเขา หรือฉันไม่มีคุณค่าใด

เหมือนฉันเป็นเพียงเทียนไขเล่มหนึ่ง
แต่เป็นเทียนไขที่ดับไปแล้ว
เคยมีคุณค่า 
เคยให้แสงสว่างในยามที่ไม่มีแสงใดสาดส่อง 
แต่ก็เท่านั้น ก็เพียงแค่ “เคย”

เขาจากไปแล้ว!!!
เหลือเพียงฉัน ที่ต้องต่อสู้กับพายุของความรู้สึกเพียงลำพัง. 
และแน่นอน. เทียนเล็กๆเล่มนี้ ไม่อาจต้านทานแรงลมนั้นได้.  ยิ่งลมพัดแรง น้ำตามันยิ่งไหล
สุดท้ายมันก็ดับลง.....

นานเท่าไหร่ไม่รู้ 
ที่ฉันต้องอยู่ท่ามกลางความมืดมิด 
และเฝ้าโทษตัวเอง ที่ให้แสงสว่างแก่เขาไม่พอ
คุ้มครอง และให้ความอบอุ่นกับเขาไม่ได้
บางครั้งก็เผลอทำเปลวเทียนโดนตัวเขา
ทำให้เขาเจ็บ!!

ฉันคิดอยู่ตลอดเวลา ว่าอยากแก้ตัว
อยากขอโอกาส และจะไม่เผลอทำร้ายเขาอีก 
แต่เขาก็ไม่เคยเดินย้อนกลับมา

เขาเดินไปเจอแสงจากหลอดไฟแล้วละ
ส่วนฉันก็ควรจะอยู่กับความมืดมิดให้ชิน


ในวันที่ฉันชิน และอยู่กับความมืดได้อย่างสบายใจ
เขากลับมาจุดให้เทียนเล่มนี้มีแสงสว่างขึ้นอีกครั้ง

แต่เทียนเล่มนี้มันอยู่กับความมืดมานานเกินไป
มันจึงไม่ชินกับแสงสว่าง ที่วูบไหวจากเปลวเทียน
มันเจ็บปวด ที่เห็นแสงสว่าง
มันเจ็บปวดที่เปลวเทียนค่อยๆหลอมละลายตัวตนไปทีละน้อย

เขากลับมาจุดมันก็จริง
แต่เขานำพายุอารมณ์กลับมาด้วย

ฉันสู้...อดทนให้เปลวเทียนค่อยๆแผดเผา
เพื่อประคองแสงไฟ นั้นไว้ ไม่ให้ดับลงอีกครั้ง
น้ำตามันรินไหล 
ไปพร้อมๆกับตัวตนที่ค่อยๆเล็กลง เล็กลง

ฉันเจ็บปวด 
เจ็บปวดยิ่งกว่าอยู่ท่ามกลางความมืดมิด
แต่ก็ยังยืนยันที่จะสู้กับพายุของเขา
จะประคับประคอง และให้แสงสว่างแก่เขา
โดยไม่สนใจว่าตัวเอง กำลังจะหลอมละลายลงไป

น้ำตาเทียนรินไหล 
มันร้อน มันทรมาน
แสงสว่างที่แรงเกินไป แผดเผา
จนวันนี้มันแทบไม่เหลือตัวตนแล้ว



สุดท้าย. มันก็ไม่รู้จะสู้ไปเพื่อไปอะไร!!!!!
เมื่อผลตอบแทนที่มันได้รับ คือความเจ็บอีกครั้ง



























SHARE
Writer
16441MP
Just me!
มันไม่ใช่เรื่องเล่า แต่มันคือไดอารี่ที่จะบันทึกความรู้สึกของฉัน ที่ผ่านมา แล้วผ่านไป

Comments