18-1
ประตูลิฟต์ค่อยๆเลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ

หูฟังที่อยู่ในหูกำลังบรรเลงเพลงที่คุ้นเคย

การขัดจังหวะเริ่มขึ้นจากการที่ใครบางคนกดปุ่มลิฟต์

เป็นเธอที่เปิดเข้ามา

นานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้ที่เราไม่ได้เจอกัน

นับจากวันนั้นโลกหมุนเราออกห่างจากกันเรื่อยๆ

จนเรามาเจอกันในโลกที่เรียกว่าลิฟต์ชั้นสิบแปด

เรามองหน้ากันสองถึงสามวินาที

ภาพความทรงจำของเธอแล่นเข้ามาในหัว

โรงอาหารที่ว่างเปล่ามีเพียงแค่เราสองคน

ข้าวไข่ตุ๋น ผัดผัก กับแกงจืดที่ดูจะร้อนเกินไปหน่อย

เราสองคนตื่นเช้า หลีกเลี่ยงความวุ่นวาย

ภาพความทรงจำที่สองสลับฉากเข้ามาแทนที่

หนนี้เป็นสวนสาธารณะเขียวขจี

เห็นภาพตัวเองอยู่บนจักรยาน

กับสัมผัสอุ่นๆที่แนบหลัง

เป็นเธอ

เป็นเธออีกครั้งที่เอาหน้าซบหลังเรา

เราปั่นจักรยานด้วยความเอื่อยอาด อยากให้เวลาหยุดเดิน และเราอยู่ด้วยกันบนจักรยานคันเล็กๆนี้ตลอดไป

ภาพความทรงจำที่สามสาดเข้ามาแทนที่

ร้านอาหารญี่ปุ่นย่านสีลม

เราสั่งราเมงเมนูโปรด

เธอเองก็เช่นกัน

อาหารเส้นร้อนๆกับราตรีที่เงียบเหงา

เราคุยกันถึงเรื่องในอนาคต

อนาคตที่มีเรากับเธอ

ความทรงจำค่อยๆเลือนลาง

ภาพความทรงจำสุดท้ายสาดเข้ามาแทนที่

เราสองคนทะเลาะกันหนักหน่วง

น้ำเสียงตะคอกดุดันสะท้อนไปในท้องฟ้าสีเทา

เราไม่ฟังกันและกันอีกต่อไป

ความจริงเข้ามาแทนที่

เลขดิจิตอลเหลี่ยมๆเปลี่ยนเป็นเลขหนึ่ง

เสียงเพลงบรรเลงมาถึงท่อนสุดท้าย
ปล่อยวันดีๆ และภาพเก่าๆ ที่ไม่มีวันกลับมาเจอ
ทิ้งมันเอาไว้ตรงนี้ ทิ้งมันเอาไว้ ที่นี่

SHARE
Writer
SpocK
นักบินอวกาศ
ชอบถ่ายรูปไปเรื่อย เก็บไว้เป็นความทรงจำ ชอบมองท้องฟ้า ชอบกลิ่นฝน ชอบเธอ

Comments

Plastique_
1 year ago
ดีเหมือนเดิม :)
Reply
larieberry
1 year ago
หน่วง...😰
Reply