เราคิดไปเองว่าเราโอเคแล้ว
'เราว่่าเรื่องนี้น่าดู'
'...'
'คุณจะไปดูกับเราใช่มั้ย'
'ได้ดิจะไปวันไหนก็บอก'

'เราดูมาแล้วนะ'
'...'
'โทษทีไม่ได้บอก'
'คุณไปดูกับใคร'
'...'
'ไม่เป็นไร ถ้าคุณไม่อยากบอก'

สุดท้ายคือเราไปดูหนังเรื่องที่ไม่ได้อยากดูคนเดียว
ด้วยตัวคนเดียว
เป็นหนังที่ดีนะ
แต่มันคงดีกว่าถ้าเขาไปกับเรา


เราบอกกับตัวเอง
บอกเพื่อน
บอกพี่
บอกกับทุก ๆ คนที่รู้จัก
ว่าเราไม่เป็นอะไร เราโอเค
มันเป็นเรื่องที่ได้แค่บอก
แต่ทำจริง ๆ ไม่ได้


ในวันที่งานยุ่งมาก ๆ
เรากลับคิดถึงคุณ
และคิดว่าคุณกำลังเรียนวิชาอะไรอยู่นะ
งานจะเยอะและยุ่งเหมือนเรามั้ย
เราจะคิดถึงคุณทำไม

ไม่ใช่แค่ตอนบ่ายสองในวันที่ยุ่ง แต่มันรวมไปถึงตอนสองทุ่มที่เรานั่งรถเมล์ หรือตอนตีสองเวลาก่อนนอน มันเป็นทุกช่วงเวลาที่เราคิดถึงคุณ
เราอยู่ท่ามกลางผู้คนก็จริง
แต่เรากลับรู้สึกว่ามันโดดเดี่ยว
เคว้งคว้างเหมือนดาวตกในจังหวะที่หลุดเข้ามาในชั้นบรรยากาศของดาวโลก
คุณทำได้ยังไงกันนะ
คุณทำกับเราอย่างนี้ได้ยังไง

มันเปรียบเทียบไม่ได้เลยแหละ
ว่าน้ำฝนกับน้ำตาของคนเศร้า
อะไรมันจะเปียกหัวใจกว่ากัน

แม่บอกกับเราว่า
เราไม่ได้โชคร้ายที่พบเขา
ไม่ใช่ความผิดของเขา
ไม่ใช่ความผิดของเรา
เขาแค่ใจดีกับเราได้มากที่สุดแค่นี้
และมันมากกว่านี้ไม่ได้
มากกว่าคำว่าเพื่อนไม่ได้

..

การโต้ตอบที่น้อยจนแทบจะไม่มีอีก
รู้ได้ในตอนนั้นว่ามันคงไม่มีอีก
เพื่อนก็คือเพื่อน
สิ่งที่เราควรย้ำเตือนเสมอ
เราจำได้ในวันที่คุณพูดถึงอนาคต
อนาคตดีดีถึงคุณวางแผนไว้
การเรียนการทำงานและธุรกิจ
เราได้แต่ยิ้มทั้ง ๆ ที่ใจเราช้ำไปหมด
เพราะในอนาคตไม่มีเรื่องของเราเลย


ไม่ต้องมีสถานะที่คุณไม่อยากมี
แต่ให้เรามีคุณต่อไปได้มั้ย
ถ้าทำได้
โดยที่ไม่ฝืนใจ
แต่เราก็รู้อยู่แก่ใจ
ว่ามันเป็นไปไม่ได้

เพราะมันจบแล้ว
..



SHARE
Writer
_EE2VJ24
Eater
เราเป็นนักกินที่สามารถกินทุกอย่างที่อยากกิน

Comments

tobe_free
2 years ago
เดี๋ยวมันก็จะผ่านไปนะ ✌
Reply
_EE2VJ24
2 years ago
เรากำลังพยายาม