ออฟฟิศที่ไม่เคยขาดกล้วย และตลาดที่ค้าขายความเงียบ

ออฟฟิศผมมีธรรมเนียม
เราจะไปเยี่ยมบ้านหลังเล็กๆในโครงการกันทุกวัน

หลังแรกเป็นบ้านทรงไทย เราเรียกว่าศาลตายาย หลังที่สองตกแต่งด้วยสไตล์จีน เราเรียกว่า
ศาลเจ้าจีน มีเง็กเซียนฮ่องเต้นั่งยิ้มๆอยู่ข้างใน ไม่รู้เค้ากำลังขำหรือมีความสุขเรื่องอะไร

ไม่แน่ใจว่าเค้าเป็นเพื่อนบ้านกันรึเปล่า? (เพราะคงจะพูดกันคนล่ะภาษา) แถมด้วยว่าบ้านหลังเล็กสองหลังนี้ไม่ได้วางติดกัน แต่เยื้องกันแบบแปลกๆ คงจะก่อสร้างต่างกรรมต่างเวลา 
หรือด้วยเรื่องฮวงจุ้ยก็ไม่อาจทราบได้

เรื่องน่ารักคือเราจะเอาน้ำชา น้ำแดง และกล้วยไปฝากพวกเค้าทุกวัน
ก่อนจะจุดธูปรมควันพวกเค้ากันเป็นเก้าเป็นสิบดอก 

ผมเคยได้ยินว่ามีคนเป็นมะเร็งปอดด้วยธูปมาเหมือนกัน นั่นคนเป็นมะเร็งที่หอมมากถ้าเทียบกับบุหรี่ที่ผู้คนสูบกันหลังจากไหว้เจ้ากันเสร็จ

เราไหว้เค้าด้วยพิธีการแบบนั้นด้วยหวังว่าจะทำให้โครงการเราทำมาค้าขึ้น มีนักท่องเที่ยวเค้ามากันเยอะๆ 

แต่พอออกไปถามสามล้อข้างนอกว่าโอเคไหม? ผมถวายกล้วยไปตั้งเยอะคนต้องเยอะแน่ๆเลย คำตอบกลับเป็นนิ้วกลาง ที่ค่อยๆจางหายไป แม่ค้าก็พูดจาเหมือนโมโหโกรธกันตลอดเวลา ความเงียบของตลาดคงจะมีสารพิษทำให้ผู้คนเปลี่ยนไป

ผมคว้ากล้วยที่ถวายออกมากิน มันวางอยู่บนชั้นสวรรค์หลังตู้เย็นของออฟฟิศ เสด็จทิ้งกายทิพย์ไว้กับเง็กเซียนบนชั้นเมฆตอนเช้า

เมื่อผู้คนเลิกท่องเที่ยว
เราก็ต้องค้าขายกับความเงียบ
ซึ่งไม่ดีเอาซะเลย  

#จากคนเหงาที่ถวายกล้วยและนั่งกินกล้วยอยู่ในตลาดบาซาร์
SHARE
Writer
Wingtun
Author
ลูกพ่อเป็ด แม่เดือน และพี่ชายฟ้าใส ศิลปินไส้แห้งในร่างพนักงานเงินเดือน เลือกฟังเพลงด้วยทำนอง รักการดูหนังเครียดแต่เบาสมอง? หลงใหลที่สุดเวลาอ่านหนังสือจบแล้ว

Comments