จมดิ่งในโลกลบๆ
ห้องที่ไร้เสียงทีวีหรือแม้กระทั่งเสียงเพลง
ได้ยินแต่เสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน
ส่งความเย็นไปทั่วทั้งห้อง

การอยู่บนเตียงโดยไม่ได้ทำอะไร
การเฝ้ามองเพดานที่สว่างจากโคมไฟข้างเตียง
การปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปมาระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคต


ถ้า..วันหนึ่งเราไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย
โลกใบนี้จะยังคงเหมือนเดิมใช่ไหม
จะมีใครคิดถึงเราบ้างรึเปล่านะ

ถ้า..วันหนึ่ง ความหวังกลายเป็นจริงขึ้นมา
เราจะเป็นยังไงนะ?
แล้วมันจะมีวันนั้นไหม

เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราที่ผ่านมา
มันมาจากความรู้สึกของเธอจริงๆใช่ไหม
แล้วจากนี้ไปล่ะ ความรู้สึกของเธอจะยังเหมือนเดิมอยู่ไหม 
เราจะยังเชื่อเธอได้อีกหรือเปล่า

ในความสุขที่สุดที่ผ่านมา
ทำไมถึงรู้สึกเจ็บปวดใจที่ยังนึกถึงอยู่เสมอ
เหมือนพยายามตามหาเศษซากความสุขที่ซ่อนในความหวัง
ลึกๆแล้ว ก็ยังคงเฝ้ารอสินะ

เหมือนกับการเดิมตามเธอ โดยที่เธออาจไม่อยากหันกลับมามองอีกเลย ..

เจ็บปวดเนอะ..
ทำไมโลกใบนี้มันช่างน่าเศร้าจัง
รู้สึกเหมือนอยู่บนเส้นด้ายที่พยายามฝืนให้ยืนต่อไป
ตกลงไปดีไหม? อาจไม่ตัองเหนื่อยอีก ..
อาจไม่ต้องทนอีกก็ได้ ...
ทรมานเนอะ...

SHARE
Writer
Feeldownwithme
Other
นี่คือเรื่องราวเศร้าๆหม่นๆ ของคนๆหนึ่ง

Comments