(?-Short) 21°C [ Kaeun x Yiren ] #1
21°C

อี้เหรินมองตัวเลขบนเครื่องปรับอากาศที่แสดงอุณหภูมิตอนนี้ด้วยความรู้สึกที่ไม่ดีนัก

เธอเป็นคนขี้หนาว และตอนนี้ก็รู้สึกหนาวสุดๆด้วย

ก่อนที่ฮ็อตช็อคโกแลตจะถูกเสิร์ฟมาที่โต๊ะที่เธอนั่ง ทั้งๆที่เธอสั่งฮ็อตลาเต้ไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างอัตโนมัติ เมื่อได้เมนูที่ไม่ได้สั่งมาแทน เงยหน้าเตรียมจะปะทะกับพนักงานเสิร์ฟที่เธอเข้าใจว่าเสิร์ฟผิดโต๊ะ

“!!!” ดวงตากลมเบิกกว้างทันทีที่เห็นใบหน้าชัดๆของคนที่พึ่งเสิร์ฟฮ็อตช็อคโกแลตให้เธอ

ดวงตารีคม จมูกโด่งสวย และริมฝีปากบางได้รูป ทุกๆอย่างบนใบหน้าของผู้หญิงคนนี้มันทำให้เธอรู้สึกแทบบ้า

“นี่สามทุ่มแล้ว ทานลาเต้ตอนนี้ไม่กลัวว่าจะนอนไม่หลับหรอคะ” ถ้านี่คือความหวังดี อี้เหรินไม่อยากจะรับมันไว้เลย .. เธอหันไปมองที่ชื่อร้านอีกครั้งและจดจำมันอย่างรวดเร็ว “ 21°C ” อืม ชื่อร้านช่างเข้ากับบรรยากาศร้านจริงๆด้วย

“พอดีคืนนี้ตั้งใจว่าจะไม่นอนน่ะค่ะ รบกวนคุณพนักงานช่วยเอาฮ็อตช็อคโกแลตกลับไปและเอาฮ็อตลาเต้มาแทนทีนะคะ” อี้เหรินเอ่ยกลับอย่างสุภาพ เธอไม่ใช่คนหยาบคาย ถ้าไม่จำเป็น

“ตั้งใจจะอยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยหรอคะ?” ถามออกมาอย่างตรงไปตรงมาจนอี้เหรินสตั้นไปชั่วขณะ

“ที่นี่ห้ามนั่งแช่หรอคะ? .. แต่มันเป็นร้านกาแฟ—”

“เปล่าค่ะ .. ก็แค่ดีใจ ที่คืนนี้จะมีคนอยู่เป็นเพื่อน” คำตอบที่ได้รับกลับมาทันผิดคาดจากที่เธอคิดไว้ ทำให้อี้เหรินได้แต่อ้าปากค้าง เมื่อดึงสติกลับมาได้ จึงแค่ส่งยิ้มบางๆกลับไป

“เดี๋ยวเราเปลี่ยนให้นะคะ ขอโทษด้วยที่ถือวิสสาสะเปลี่ยนเมนูให้” พนักงานคนสวยเอ่ยและก้มศีรษะเป็นเชิงขอโทษให้หนึ่งที ก่อนจะหยิบฮ็อตช็อคโกแลตกลับไป และทำฮ็อตลาเต้ใหม่มาให้

“แปลกดีเนอะ พึ่งเคยเจอร้านกาแฟที่เปลี่ยนเมนูให้ลูกค้า” เสียงใสๆของคนที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะเดียวกันกับอี้เหรินดังขึ้น ควอนอึนบีเงียบและดูสถานการณ์ตรงหน้ามาสักพัก ทำทีเป็นว่าอ่านหนังสืออยู่ๆทั้งๆที่แอบมองตั้งแต่ฮ็อตช็อคโกแลตร้อนถูกนำมาเสิร์ฟ

“อืม” อี้เหรินตอบกลับเบาๆในลำคอ ในขณะที่สายตายังคงจดจ่อกับแมคบุ๊คตรงหน้า เธอกำลังปั่นโปรเจ็กซ์ที่เดดไลน์คือวันศุกร์นี้ และเธอยังทำไม่ถึง 50% เพราะมัวแต่เที่ยวไปในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา และนี่ก็เป็นคืนวันอาทิตย์แล้วด้วย

“แต่ .. ว่าก็ว่าเถอะ พนักงานเสิร์ฟกะกลางคืนร้านนี้นี่หน้าตาดีชะมัด แกว่าเขาอายุเท่าไหร่?” ควอนอึนบียังไม่จบ ทำให้อี้เหรินต้องละสายตาจากจอคอมไปมองเพื่อนรัก

“ไม่รู้สิ แกอยากรู้ก็ถามเขาสิ”

“โธ่ ทำไมแกตัดบทแบบนี้ .. ฉันถามแน่ แกลองเดามาก่อนสิว่าเขาอายุมากกว่าเราหรือน้อยกว่าเรา ดูสิ เขาหุ่นดีชะมัด ขายาวปรี๊ดเลย” ควอนอึนบีพูด พลางมองไปที่พนักงานคนเดียวในร้าน ณ เวลานี้ ที่กำลังทำฮ็อตลาเต้อยู่ที่หลังเครื่องทำกาแฟ

“แกดูโรคจิตมากรู้ตัวมั้ย”

“ถ้าแกไม่เดา ฉันจะไม่ช่วยแกปั่นโปรเจ็กซ์นะ”

“23 มั้ง”

“มาเป็นตัวเลขเลยหรอ” เรียกค้อนวงใหญ่ได้จากอี้เหรินเป็นอย่างดี เมื่อควอนอึนบีนั้นกวนสุดๆ ตอบก็ตอบแล้ว แต่เป็นคนที่มีปัญหากับทุกสิ่งอย่าง จริงๆอี้เหรินก็ค่อนข้างชินกับการอยากรู้ไปซะทุกเรื่องของเพื่อนรักแล้ว

เมื่อฮ็อตลาเต้มาเสิร์ฟที่ตำแหน่งที่อี้เหรินนั่ง และไอซ์อเมริกาโน่ถูกเสิร์ฟที่ตำแหน่งที่อึนบีนั้น คนอย่างควอนอึนบีไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอดไปแน่นอน เอ่ยถามพนักงานเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว

“ขอโทษนะคะ คุณอายุเท่าไหร่หรอคะ?”

“เอาจริงดิควอนอึนบี, มันเสียมารยาทนะ” อี้เหรินรีบเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบา และโค้งมาหาอึนบีนิดหน่อยเป็นเชิงกระซิบ หวังว่าพนักงานเสิร์ฟจะไม่ได้ยิน .. แต่ร้านเงียบขนาดนี้ ใครจะไม่ได้ยินกันล่ะ

“ไม่เป็นไรค่ะ เราไม่ถือ .. เราอายุ 23 ค่ะ” พนักงานเสิร์ฟตอบกลับมาอย่างใจดี แถมยิ้มตาหยีมาให้ด้วยอีกต่างหาก

“โอ้ .. เป็นพี่ .. ทำไมแกเดาแม่นจังวะ” เพราะเป็นคนเสียงดังอยู่แล้ว เสียงของควอนอึนบีจึงไม่เหมือนกระซิบเท่าไหร่ ทั้งๆที่กำลังพยายามกระซิบกับอี้เหรินอยู่

“มันก็ไม่ได้เดายาก” อี้เหรินตอบแบบไม่มองหนัาผู้ฟังใดๆทั้งสิ้น สายตายังคงจดจ้องกับจอตรงหน้า

“ขอโทษนะคะ แล้วจะถือมั้ยถ้าพวกเราอยากรู้ว่าพี่ชื่อ—”

“พวกเราหรอ แกคนเดียวน่ะสิ” อี้เหรินท้วงออกมาอย่างอัตโนมัติ แต่ก็ถูกขัดด้วยเสียงแหบเสน่ห์ของคนโตกว่า

“กาอึนค่ะ .. อี กา อึน”

“อ่า ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่กาอึน ฉันชื่ออึนบี ส่วนนี่อี้เหริน พวกเราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยแถวๆนี้แหละ เดี๋ยวพวกเราจะมาทานกาแฟที่ร้านนี้บ่อยๆเลยนะคะเพราะว่าพี่ใจดีมากๆเลย” บางครั้งอี้เหรินก็เกลียดที่ควอนอึนบีเป็นคนช่างจ้อ

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” พนักงานของร้านตอบกลับมาพร้อมกับยิ้มหวาน .. ในใจคงรู้สึกขำไม่น้อยแหละที่เห็นปฏิกิริยาของควอนอึนบีรุนแรงขนาดนี้ กับคนหน้าตาน่ารัก

“แล้วฮ็อตช็อคโกแลตที่พี่ทำไว้ มันต้องทิ้งรึเปล่าคะ? เสียดายแย่เลย” ยัง .. มันยังไม่จบ อี้เหรินแทบกุมขมับแล้ว .. คิดผิดจริงๆที่ลากอึนบีออกมาทำงานเป็นเพื่อน ถ้าคืนนี้เธอมาคนเดียว อะไรๆมันคงจะง่ายกว่านี้น่ะ..

“อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเราทานเอง .. กำลังอยากทานอะไรร้อนๆอยู่พอดี” กาอึนตอบก่อนจะทิ้งรอยยิ้มหวานไว้ และเดินกลับไปที่เคาท์เตอร์เพราะได้ยินเสียงกระดิ่งจากประตูที่แสดงว่ามีคนเข้ามาในร้าน

“ฮ็อตช็อคโกแลตแก้วนึงค่ะ” เมนูที่สั่งถือว่าเป็นเมนูที่ขึ้นชื่อของร้าน เธอไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมลูกค้าถึงสั่งเมนูนี้กันเยอะ แต่ที่น่าแปลกใจคือ..

“เอาแก้วนั้นก็ได้นะคะ ที่วางอยู่ตรงนั้น .. ดูเหมือนว่าคุณจะทำผิด”

คือมันค่อนข้างที่จะใจดีไปรึเปล่า..

“อ่า..จริงๆเราไม่ได้ทำผิดหรอกนะคะ แต่ว่าถ้าคุณไม่รังเกียจก็ขอบคุณมากๆค่ะ เดี๋ยวเราลดให้ 20% เลยนะคะ” นี่ก็ใจดีพอกัน ..

โลกนี้มันมีแต่คนใจดีหรือยังไง?

“ไม่ต้องลดหรอกค่ะ ไม่งั้นคุณจะโดนหักเงินไม่ใช่รึไง .. แล้วก็ .. ถ้าไม่ได้ทำผิดงั้นคุณตั้งใจทำไว้ให้ใครรึเปล่าคะ เรารู้นะว่าคุณไม่ทานของร้อน”

ปึก!!

เสียงฝาพับแมคบุ๊คถูกปิดอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างบางของอี้เหรินจะลุกขึ้นอย่างฉับพลัน ส่งผลให้คนที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันอย่างอึนบี เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนรักอย่างงุนงง รวมถึงพนักงานและลูกค้าใหม่ที่เคาท์เตอร์ด้วย

“จะไปไหน?” อึนบีเอ่ยถามแทบจะทันที

“ไปสูดอากาศซักหน่อย คิดงานไม่ออก” เมื่อพูดจบ ก็แทบจะทันทีที่ร่างบางเดินออกไปจากร้าน ปล่อยให้เพื่อนรักอย่างอึนบีมองตามไปอย่างงงๆ

ผีเข้ารึเปล่าวะ?





หลังจากนั้นประมาณ 10 นาที หวังอี้เหรินก็กลับเข้ามาในร้าน และจัดการกับภารกิจของตัวเองต่อ ส่วนควอนอึนบีกำลังอ่านหนังสือวิชาเกี่ยวกับกฎหมาย

อี้เหรินเหลือบมองไปที่เครื่องปรับอากาศ เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ไม่ได้หนาวเหมือนอย่างตอนแรกก่อนที่จะเดินออกไปแล้ว บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าเธอพึ่งเข้ามาจากอากาศที่อุ่นกว่า ก็เลยไม่หนาวรึเปล่านะ แต่ก็กระจ่างแจ้งเมื่อตัวเลขบนเครื่องปรับอากาศแสดงว่า

25°C

อย่างนี้มันก็ไม่เข้ากับคอนเซปของร้านน่ะสิ..

แต่ก็ดีแล้วล่ะ

ผ่านไปสามชั่วโมง .. เป็นเวลาเที่ยงคืน กับร้านกาแฟที่มีคนนั่งอยู่เพียงสองโต๊ะ ก็คือโต๊ะของอี้เหรินและอึนบี กับโต๊ะของผู้มาใหม่เมื่อตอนประมาณสามทุ่มกว่าๆ ที่ตอนนี้สั่งฮ็อตชอคโกแลตเพิ่มไปแล้ว 2 แก้ว แต่อี้เหรินก็ยังไม่เห็นว่าผู้มาใหม่คนนั้นจะเอาอะไรขึ้นมาทำ นอกจากนั่งเล่นมือถือ สลับกับหันมองไปรอบๆร้าน ตอนแรกเธอนึกว่าผู้หญิงคนนี้กำลังรอใครอยู่ซะอีก

จู่ๆเสียงริงโทนของผู้หญิงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นก็ดังขึ้น บทสนทนาจับใจความได้ประมาณว่า อือๆ กำลังจะกลับ ก่อนที่ลูกค้าคนนั้นจะเรียกเช็คบิล

กาอึนเดินไปเก็บเงินทันที ก่อนจะมอบรอยยิ้มหวานๆตาหยีๆให้อย่างอัตโนมัติ และเอ่ยขอบคุณที่ใช้บริการ

เอาตรงๆนะ .. อี้เหรินก็ยังคงหาเหตุผลอื่นไม่ได้ว่าทำไมลูกค้าคนนั้นถึงมานั่งแช่ที่ร้านกาแฟนี้เป็นชั่วโมงๆทั้งที่ไม่ได้ทำอะไร นอกจากจะมาเต๊าะคนขาย!

“รับอะไรเพิ่มรึเปล่าคะ?” เมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังมองอยู่ พนักงานสาวจึงเอ่ยถามด้วยเสียงหวาน .. มันเป็นสิ่งที่คนทำงานบริการต้องมีน่ะ

“ฮ็อตช็อคโกแลต 1 แก้วค่ะ” อี้เหรินตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ ไม่สนใจสายตาฉงนของพนักงานและเพื่อนรักที่มอบให้เลย

“แกกวนตีนเค้าป่ะเนี่ย? ตอนเค้าเอามาเสิร์ฟก็ไม่กิน พอมาตอนนี้ก็สั่งหน้าตาเฉย” ควอนอึนบีเอ่ยถามออกมา เธอสงสัยแบบนี้จริงๆ .. ก็ไม่เคยเห็นหวังอี้เหรินฉบับกวนตีน แม้จะรู้ว่าเพื่อนรักมีมุมนี้อยู่ก็ตาม

“ก็ตอนนั้นไม่ได้อยากกิน แต่ว่าตอนนี้อยากกินแล้ว แกมีปัญหาหรอ?”

“ไม่มีๆ ไม่มีจ้า”






ตอนนี้เป็นเวลาตีสามครึ่งแล้ว กาอึนเหลือบมองมาที่โต๊ะลูกค้าเพียงกลุ่มเดียวของร้าน ก็ต้องแอบอมยิ้มออกมาหน่อยๆกับสิ่งที่เห็น เพราะคนที่ความอดทนต่ำอย่างอึนบีสลบไปเป็นที่เรียบร้อย หลังจากสัปงกโงนเงนอยู่นาน แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความง่วง เพราะสิ่งที่อ่านอยู่มันเป็นกฎหมาย เหมือนยานอนหลับดีๆนี่เอง

ส่วนอี้เหรินก็ยังคงขมักเขม้นกับการทำงานจนกาอึนเดาว่านี่เจ้าตัวคงยังไม่รู้ว่าใกล้เช้าแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้เจ้าตัวตั้งใจขนาดนั้น แต่ให้เดาก็คงเดาได้ไม่ยากว่า สิ่งที่เรียกว่าเดดไลน์นั่นแหละ ที่ทำให้คนตัวเล็กหน้าหวานตั้งใจขนาดนี้

“พักบ้างก็ได้นะคุณ โด๊ปกาแฟเยอะๆน่ะมันไม่ดีต่อสุขภาพ” กาอึนเอ่ยเสียงอ่อน ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆโต๊ะอี้เหริน พยายามเบาเสียงให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะไม่รบกวนลูกค้าที่กำลังฝันหวานอย่างอึนบี

“ขออีกแก้วละกันนะ คืองานฉันต้องเสร็จน่ะ” ตอบในขณะที่ตายังคงจ้องอยู่ที่จอคอม

“สีนี้มันตัดกันเกินไปหน่อยนะ ลองใช้สีครีมดูมั้ย” เมื่อกาอึนเดินมาที่ข้างหลัง และเห็นงานที่อี้เหรินกำลังทำ ด้วยความที่เป็นคนมีศิลปะในตัว และเคยมีประสบการณ์ด้านนี้ จึงแนะนำออกมาอย่างลืมตัว เรียกให้คนตัวเล็กหันกลับมามองคนตัวสูงอย่างแปลกใจ

“คุณว่างั้นหรอ?”

“อืม แค่แนะนำนะ .. คุณจะไม่ทำตามก็ไม่เป็นไรหรอก คุณเรียนมานี่น่า เอาตามที่คุณเห็นว่าเหมาะดีกว่า” กาอึนเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ดวงตายังคงจ้องอยู่ที่จอคอมในระยะที่ยืนอยู่

ผลที่ได้คืออี้เหรินกดเปลี่ยนจากสีชมพูอ่อนเป็นสีครีมตามคำแนะนำ เรียกรอยยิ้มจากคนโตกว่าได้นิดหน่อย

“แต่ฉันยังเรียนไม่จบ” อี้เหรินเอ่ยเสริมเสียงเรียบ

“...”

“คุณว่างใช่มั้ย?” ประโยคคำถามของอี้เหรินทำให้กาอึนเลิกคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“ช่วยฉันใส่สีไอ้พวกนี้หน่อยได้มั้ย ตาลายไปหมดแล้ว” อี้เหรินเอ่ยในขณะที่เอี้ยวตัวมองคนตัวสูงกว่าที่ยืนอยู่ข้างหลังตัวเอง

“ได้สิ” กาอึนตอบ ก่อนจะลากเก้าอี้จากอีกโต๊ะ มานั่งใกล้ๆอี้เหรินเพื่อช่วยทำงาน

“เดี๋ยวให้ทิป ที่ช่วยทำงาน”

“ไม่ต้องหรอก คุณมาอยู่เป็นเพื่อน .. ไม่อย่างงั้นเราคงเหงาแย่ เหมือนคืนอื่นๆ” กาอึนตอบพร้อมรอยยิ้ม อี้เหรินมองรอยยิ้มของคนตรงหน้า ก่อนที่จะสติหลุดไปช่วงนึง .. คุณว่าดาเมจของรอยยิ้มผู้หญิงคนนี้ในระยะไกลเป็นยังไง ในระยะใกล้น่ะ คุณคูณไปสิบเท่าเลยนะ

“ถือซะว่าเป็นค่าฮ็อตช็อคโกแลตแก้วนั้นที่คุณหวังดีทำมาให้ก็ได้” อี้เหรินเอ่ยอย่างใจดี

“ไม่เป็นไร มีคนจ่ายแทนคุณแล้ว”

“งั้นก็ถือเป็นค่าที่คุณลดแอร์เหลือ 25° ละกัน ปกติคอนเซปร้านมันต้อง 21° ไม่ใช่หรอ”

“ไม่มีคนอยู่แล้ว ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราแอบเปลี่ยนอุณหภูมิของร้านน่ะ”

“ถ้าคุณไม่เอาเงิน ฉันจะฟ้องเจ้าของร้าน”

“โอเคๆ ยอมแล้วก็ได้ .. คุณนี่นะ”

“ :) “







ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเจ็ดโมงเช้า เริ่มมีคนทยอยเข้ามาในร้านเพื่อซื้อกาแฟ ทำให้กาอึนต้องกลับไปทำหน้าที่ที่เคาท์เตอร์ ส่วนอึนบีก็ตื่นขึ้นมาจากฝันหวานเป็นที่เรียบร้อย และอี้เหรินก็ยังคงทำงานอย่างขมักเขม้น

“พี่กาอึนเปลี่ยนเวรกี่โมงหรอคะ” เป็นจังหวะที่ลูกค้าหมดร้านพอดี และกาอึนกำลังเดินมาทำความสะอาดโต๊ะที่ใกล้ๆกับโต๊ะของพวกเธอ อึนบีจึงเอ่ยถามพนักงานสาวสวยทันที

“8 โมงค่ะ” กาอึนตอบพร้อมกับรอยยิ้มละมุน อึนบีให้รอยยิ้มนี้เป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดของคนที่ต้องทำงานข้ามคืนเท่าที่เธอเคยเจอมาเลยล่ะ

“แล้วนี่เราจะอยู่กันถึงกี่โมงฮะ ฉันเริ่มหิวข้าวแล้วนะ” อึนบีหันกลับมาถามเพื่อนรักอย่างอี้เหริน ที่สภาพตอนนี้ดูง่วงเต็มทน เพราะเป็นคนที่ไม่ค่อยได้อดหลับอดนอนเท่าไรนัก

“จะไปเลยมั้ยล่ะ จะได้ไปอาบน้ำ หลับซักงีบนึง แล้วค่อยตื่นไปเรียนคาบบ่าย” อี้เหรินหันไปตอบอึนบี และได้คำตอบมาจากเพื่อนรักเป็นการพยักหน้า จึงจัดการกดเซฟงานและปิดแมคบุ๊คอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอาสาเดินไปเคลียร์บิลที่เคาท์เตอร์ แทนที่จะให้กาอึนมาคิดเงินที่โต๊ะ

“ฮ็อตลาเต้ 2 แก้ว ฮ็อตช็อคโกแลต 1 แก้ว ไอซ์อเมริกาโน่ 2 แก้ว ทั้งหมด 400 บาทค่ะ” กาอึนจัดการเช็คบิลและทวนรายการเครื่องดื่มอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งให้บิลมาให้อี้เหรินเช็ค แต่คนตัวเล็กไม่มีปัญหากับอะไรพวกนั้นหรอก

คนหน้าหวานวางแบงค์สีม่วงไว้บนสมุดคิดเงิน พร้อมเอ่ยคำป๋า “ไม่ต้องทอน”

“ไม่ดีมั้งคะ” กาอึนทักท้วงออกมาอย่างรวดเร็ว แต่คงไม่เร็วกว่าอี้เหริน ที่ยื่นมือไปจับที่ข้อมือของคนตัวสูง เพื่อหยุดมือของคนตัวสูงกว่า ที่ตั้งใจจะหยิบเงินทอนมาให้

“ก็ตามที่ตกลงกันไว้ ฉันก็แค่อยากตอบแทนที่คุณช่วยงานฉัน .. มันดีขึ้นมากเลย” อี้เหรินเอ่ยก่อนจะค่อยๆปล่อยมือที่จับมือคนสูงกว่าเป็นเชิงห้าม เมื่อแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะไม่พยายามทอนเงินคืนเธอ

“แต่จริงๆฉันแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” แต่ดูเหมือนว่าอี้เหรินจะประเมิณความดื้อของกาอึนต่ำไปหน่อย

“ถือว่าเป็นค่าสถานที่ละกัน จบมั้ย? .. ถ้าคุณไม่จบ วันหลังฉันกับอึนบีจะไม่มากินกาแฟร้านนี้อีกนะ” เหมือนเป็นไม้เด็ดที่อี้เหรินคิดออกพอดี และมันก็ได้ผล .. กาอึนเงียบไปและพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเก็บแบงค์สีม่วงลงไปในเครื่องคิดเงิน อี้เหรินจึงเดินกลับโต๊ะมาอย่างสบายใจ

“แกแอบคุยอะไรกับเค้าน่ะ” ควอนอึนบีก็ยังคงเป็นควอนอึนบี ช่างสังเกตและขี้สงสัยเสมอมา

“ไม่มีอะไรหรอกน่า กลับกันเถอะ” อี้เหรินเอ่ยก่อนจะหยิบแมคบุ๊คใส่กระเป๋า และเก็บข้าวของเตรียมออกจากร้าน อึนบีจึงต้องทำตามอย่างขัดไม่ได้

“ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ” เสียงแหบเสน่ห์ดังไล่หลังมาระหว่างที่กำลังจะผลักประตูออกจากร้าน อึนบีหันไปยิ้มให้คนที่เคาท์เตอร์เป็นการบอกลา ในขณะที่อี้เหรินเลือกที่จะไม่สนใจ และเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

กาอึนมองตามสองสาวที่อยู่ร่วมร้านกันมาทั้งคืนก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ และเดินไปทำความสะอาดโต๊ะที่สองสาวเคยนั่ง ก่อนจะพบว่ากระดาษทิชชู่ที่ยังไม่ได้ใช้ของร้านถูกเขียนข้อความบางอย่างด้วยปากกาเจลสีน้ำเงิน

yirenwangg

เด็กอนุบาลยังดูออกเลยว่ามันคือไอดีไลน์ .. 



ฟิคชั่ววูบค่ะ55555 เกิดจากที่ชอบโมเมนต์ของ 
#กาอึนอี้เหริน ใน Side to side 
ฝากติดตามด้วยนะคะ 
คุณไมโครเวฟและแมวน้อยของเค้า > <


SHARE
Writer
mmqira
Writer and Reader
ทุกๆชีวิต มีเรื่องให้ยิ้มอยู่เสมอ :’)

Comments

mwyou_
2 years ago
ง่าก น้องอี้แอบร้ายนะคะเนี่ย!!! มีการเขียนไอดีลงไอดีไลน์!!! รอติดตามนะคะ ชอบคู่นี้มากๆกว่าจะหาฟิคกาอึนอี้เหรินได้นี่แทบปาดเหงื่อเลยค่ะ5555555555555
Reply
Nanlingkungfuu
2 years ago
โหหห ทำไมยัยหนูแอบร้ายคะเนี่ยยยย แหมมมมม ไปนั่งร้านคืนเดียวก็ให้ไอดีไลน์เลยหรอ แถมเป็นแมวชอบขู่ด้วยค่ะ พี่กาอึนต้องตามใจใช่มั้ยคะเนี่ย งุ้ยๆ
Reply
Kkkaeun
2 years ago
โอ้ย น่ารักมากกกกก ทำไมตอนนั้นอี้เหรินต้องลุกออกจากร้านด้วย ทุกคนงง55555 อี้เหรินแอบร้ายน้า
Reply
mao___
2 years ago
แหมมมมมมมมมม น้องอี้เหรินแหมมมมมมไม่ธรรมดานะคะลูก เขียนอะไรไปแบบนั้นว่าแต่พี่เขาแอดหนูมาไหมเนี่ย
Reply
BaconSweet
1 year ago
น่ารักชิบบบบ
Reply