พอดี มีเรื่องจะถามคะ
ตอนนี้ Mindset ของเราได้พังไปแล้ว
ได้ถูกตกย้ำว่าตัวเองเป็นตัวก่อปัญหา พูดง่ายก็ตัวปัญหา
การกระทำหักเหกับสิ่งที่ฝันไว้เข้าไปทุกที

เราไม่เก่ง เราห่วย เราทำไม่ได้หรอก คำเหล่านี้วิ่งวนไปมาในหัว สิ่งที่เราเชื่อว่ามันถูกกลับผิดไปหมด
เราลังเล อ่อนไหว จังหวะชีวิตมันกระท่อนกระแท่นไปซะหมด 
เหมือนไม่มีอะไรที่เป็นของเรา

เฮ้ย อ่านแล้วทำไมดูขี้แพ้จัง ไม่เหมือนเราคนเก่าตอนอยู่มหา'ลัย ตอนนั้นทุกอย่างมันสดใส วาดฝันไกล

ตอนนี้ มองไปข้างหน้ามันมืดไปหมด พอมีแสงสว่างเข้ามาก็ดับวาบลงไปตอนที่กำลังเข้าไปถึง 
ทำไมมันหม่นอย่างนี้นะ? เราอาจจะตัดใจกับความฝันตัวเองไปแล้ว

จะเป็นไปได้ยังไง ผลงานยังไม่เคยมี แล้วใครจะรับเข้าทำงาน
งานเขียนน่ะต้องใช้ประสบการณ์ เราทำไม่ได้หรอก
อันนี้ไม่ใช่เสียงของเรา แต่เป็นเสียงของคนใกล้ตัวของเรา เราฟังคำเหล่านั้นทั้งน้ำตา เป็นไปไม่ได้เลยเหรอความฝัน 
แล้วมาทำอะไรอยู่นี้เหรอครับอันนี้ก็ไม่ใช่เสียงของเรา แต่เป็นเสียงของคนไม่รู้จักที่เรามองวิธีการทำงานของเขาอย่างตื่นเต้น รายการท่องเที่ยวเล็กๆ ทีมงานไม่กี่คนแต่ทำออกมาได้ดี เราเล่าว่าเราสนใจเรื่องกล้อง เรื่องโปรดักชั่น และนั้นคือคำถามของเขาหลังจากนั้น ตอนนั้นเราตอบแค่ว่า เพิ่งเรียนจบ ขอหาประสบการณ์ก่อน 

เราอยากโฟกัสอีกครั้ง เราจุดเทียนในมือเราให้สว่าง เราอยากเป็นแสงสว่าง เป็นความหวังให้กับตัวเอง อาจจะเป็นเพราะเราฟังคนอื่นเยอะเกินไปจนลืมฟังใจตัวเอง 
เราอยากเชื่อ อยากรัก อยากหวังอีกครั้ง

เพื่อนๆมีอะไรยึดมั่น ที่ทำให้เป็นตัวของตัวเอง เชื่อมั่นในความฝันและรักตัวเองคะ?

เราอยากอ่านนะ

SHARE
Written in this book
Dear, Diary
เรื่องเล่าจากความทรงจำ ความเป็นอยู่ การวิเคราะห์จากสิ่งที่เห็น
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments

McPITCH
2 years ago
ย้อนไปสักสี่ปี่ก่อนเห็นจะได้ เราอยู่ในสภาวะนี้เลย 
ความเจ็บปวดจากการโดนสิ่งต่างบั่นทอน ทำโลกของเราหม่นคล้ำไปหมด 

หน่ำซ้ำ คำพูดจากคนใกล้ตัวยิ่งลดทอนกำลังใจจนหดหาย 
เรารู้สึกเวิ้งว้าง โดดเดี่ยว เหมือนหางเสือของชีวิตหัก ไร้ทิศทาง 

เรานอนมองเพดานแล้วจู่ๆน้ำตาก็ไหล
เจ็บปวดไม่น้อย กับ ความฝันที่โบยบินหาย 

แต่แล้ว วันหนึ่ง เราถามตัวเองว่า จะมีชีวิตอยู่อย่างไรต่อจากนี้ จะเอาคำคนอื่นมาย้ำและเชื่อว่าตัวเองแมร่งเสร็จเคร็งอย่างที่เขาพูดกันเหรอ 

ไม่เราไม่เชื่ออย่างนั้น

เราลิสสิ่งที่อยากจะเป็น สิ่งที่ฝัน แล้วก็เริ่มลงมือทำ ทำเรื่อยๆ ผิดเยอะ แต่ก็ยังลงมือทำต่อไป 
ความฝันหนึ่ง เราอยากเป็นนักเขียน ตอนเริ่มเขียนสตอรี่ล็อกแรกๆเราแมร่งโคตรใช้การไม่ได้ 
แต่เราก็เขียนทั้งที่มันไม่รู้จะไปทางไหน จนวันหนึ่ง มีคอมเม้นท์ว่า เรื่องที่เราเขียนได้ช่วยปลอบโยนคนอื่น เรารู้สึกว่า เออ เราแมร่งก็ยังมีค่านี่หว่า 

การที่ใครคนหนึ่งจะมาคอมเม้นท์อะไรยาวๆ นั่นหมายถึงว่า เขามองเห็นอะไรอย่าง ที่มันไปสะดุดใจเขา เขาอยากพูด อยากขอบคุณ อยากสร้างประโยคสนทนาว่า เออ พวกเราแมร่งไม่ได้ตัวคนเดียวบนโลกนี้นะเว้ยย 

บางครั้งกำลังใจ ในรูปแบบตัวหนังสือ ก็ช่วยเยียวยาความรู้สึกเราได้ 


จากนั้นเราก็ถามตัวเองว่า     เราเขียนไปทำไม ?

บางเรื่องเราเขียนเพราะระบาย บางเรื่องเราเขียนเพราะอยากปลอบประโลม บางเรื่องเราเขียนเพราะอยากฉุดคิด 

เวลาฟ้ามัวๆ เราก็กลับไปอ่านเรื่องเก่าๆ ที่เคยไว้ 
พอกลับไปอ่านในวันนี้ เออหวะ เราก็เดินมาไกลจากจุดเริ่มต้นแล้วนี่หว่า สู้ต่อดิ 

ทำในสิ่งที่เราชอบ แม้คนอื่นจะไม่เห็นด้วย แต่มันก็คือสิ่งที่เยียวยาหัวใจเรา ให้ต่อสู้บนสังคมห่วยแตกนี้ 

ซื่อสัตย์กับสิ่งที่เรารัก ซื่อสัตย์กับความรู้สึก 
เจ็บก็ร้องไห้ ดีใจก็ยิ้ม ตาลกกก ก็หัวเราะ 

มันหมุนเวียนอยู่อย่างนี้ 

ส่วนพวกที่คอยทำลายเราด้วยคำพูด เขาก็เป็นของเขาอย่างนั้น วันนี้เขาบั่นทอนเราเรื่องหนึ่ง พรุ่งนี้อาจบั่นทอนอีกเรื่อง ซึ่งนั่นเป็นปัญหาของเขา

ถ้าเราเอาปัญหาของเขา มาใส่ในตัวเราความคิดเรา มันก็จะเป็นปัญหาของเรา
แล้วเราจะเริ่มรู้สึกท้อแท้กับมัน

ที่อยากจะบอกก็ดี 

สู้ๆนะคนเก่ง :)  

 
Reply
Double9
2 years ago
ขอบคุณมากๆค่ะ
อ่านแล้วทำให้ยิ้มได้เลย
ขอบคุณจริงๆค่ะ
McPITCH
2 years ago
ยินดีฮะ

RoseRouge
1 year ago
เราซื่อสัตย์กับตัวเอง ชอบก็บอกว่าชอบ ทำได้ก็บอกทำได้ แต่ถ้าทำไม่ได้ อยู่ที่ว่ามีใครเชื่อในตัวเรามั้ย ถ้าเชื่อเราจะลอง ถ้าทำไม่ได้จริงๆ...ก็คือทำไม่ได้ไง หลายๆ ครั้งชีวิตมันต้องพึ่งการชั่งน้ำหนักว่า เราจะให้มันง่าย หรือ ซับซ้อน จะว่าเราอยู่ด้วยเซ้นส์ก็ได้

อีกอย่างคือค่อนข้างมั่นหน้าและไม่แคร์ใครค่ะ คิดเสมอว่าทำดีเสมอตัว ทำผิดพลาดโดนซ้ำก็ทำใจ เพราะสังคมมันกำลังแย่ ตอนนี้คนที่อยู่ในสังคมได้อย่างปลอดภัยคือคนที่เข้าใจสังคม ไม่ต้องรัก แต่เข้าใจ

ขอให้คุณจับมือตัวเองให้แน่น คุณมีพวกเรากลุ่มเล็กๆ ในนี้นะคะ
Reply
Double9
1 year ago
ขอบคุณมากเลยค่ะ
ตอนนี้ดีขึ้นมานิดนึงหลังจากที่เขียนโพสล่าสุดไป

ตอนนี้ได้แต่เครียดว่าจะเล่าให้ที่บ้านเข้าใจยังไง

อะไรที่ไม่ใช่ พยายามเท่าไหร่ก็ไม่มีความสุขจริงๆค่ะ
มีแต่เราที่กดดันตัวเอง ดันทุรังไปเรื่อยๆ

ลองหางานใหม่ๆ ที่ทำด้วยความสุขดีกว่า

🌷
RoseRouge
1 year ago
Very good! พูดให้เข้าใจง่ายที่สุด พูดจากใจของเรา จากความรู้สึกของเรา เชื่อว่า ต่อให้ไม่ใช่วันนี้ จะต้องมีสักวันที่พวกเขาจะเข้าใจและกอดคุณแน่นๆ นะคะ