นาฬิกาปลุก
คนข้างนอกตื่นแล้ว คนข้างในยังไม่นอน...เสียงนาฬิกาปลุกในตอนเช้าของหลายๆ คน คงเป็นการแจ้งให้รู้ว่าได้เวลาตื่นแล้ว บางคนอาจกดเลื่อนออกไปสามนาที ห้านาที สิบนาที หรือยี่สิบนาที แต่ท้ายสุดแล้วทุกคนก็จะลุกออกจากเตียงแล้วเริ่มต้นชีวิตในเช้าวันใหม่ 

แต่เสียงนาฬิกาปลุกของชายคนหนึ่งกลับเป็นเสียงที่บอกว่า "ได้เวลานอนแล้วนะ"

เวลาตื่นและเวลานอนของเขาไม่สัมพันธ์กันกับนาฬิกาชีวิตหรือแสงสว่าง เขามักง่วงเมื่อแดดเริ่มจ้า และจะตื่นเมื่อร่างกายไม่ยอมนอนต่อทั้งที่ความง่วงยังคงทำงานอยู่ เขาเองก็ไม่รู้ตัวของเขาเองว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาปล่อยให้นาฬิกาชีวิตของเขารวนมาได้ขนาดนี้

เขาใช้เวลาในการนอนแต่ละวันเพียงสองหรือสามถึงห้าชั่วโมงอยู่หลายปี และนั่นไม่ใช่การหลับสนิทเลยสักหน เข้ามักฝันถึงเหตุการณ์ประหลาดที่เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วจะทำให้ต้องหัวเราะกับตัวเองทุกครั้ง ร่่างกายของเขาแสดงความอ่อนล้าออกมาผ่านทางขอบใต้ตาที่ดำคล้ำ ใบหน้าที่ซีดเซียว และท่วงท่าการเดินที่อิดโรย

หลายคนมองว่าเขาติดยา บางคนคิดว่าเขาขี้โรค แต่ความจริงเขาก็แค่คนที่บริหารจัดการกับเวลาและความคิดที่ไม่เก่งเท่าไหร่

ในทุกๆ เช้าเขาจะได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกจากที่ใกล้ๆ ดังไล่เลี่ยกันจากทุกทิศทาง เขามักกล่าวอรุณสวัสดิ์ให้แก่เจ้าของเสียงนาฬิกาปลุกเหล่านั้นทุกเช้าเบาๆ

และก่อนที่นาฬิกาปลุกของเขาจะดัง แสงสว่างแรกของวันก็ได้ลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องของเขา ทั้งที่เขาตั้งมั่นทุกครั้งหลังตื่นนอนว่า "วันนี้จะนอนเร็ว" แต่ภารกิจนั้นก็มักล้มเหลวทุกคืน

การนอนหลับแต่ละครั้งของเขายากเย็นแสนเข็ญแม้จะทำตามวิธีต่างๆ ก็ไม่ค่อยจะได้ผล จนกระทั่งเขาพบว่าหลังจากที่ข้างนอกหน้าต่างเริ่มมีแดดจ้าและเมื่อแสงผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องของเขานั้นทำให้เขาผ่อนคลาย และนั่นทำให้เขาหลับไปได้เฉยๆ

เขาซื้อโคมไฟมาเพื่อจำลองความผ่อนคลายโดยการเปิดไฟสีนวลในความมืด แต่เขาก็ยังคงนอนไม่หลับ เขาคิดไปว่าหรือบางทีถ้าเขาลองอดนอนดู เขาอาจจะง่วงในเวลาที่ควรจะนอนก็ได้

เช้านี้เขาไม่ฝืนที่จะต้องนอนทันทีเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดัง แต่เขาจะนอนหลังเสียงนาฬิกาปลุกดังไปแล้วสองชั่วโมง และจะตั้งเวลาปลุกใหม่เป็นเวลาที่เขาเข้านอน ณ ตอนนั้น เมื่อร่่างกายสั่งให้ตื่นก็ตื่น และรอเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งใหม่ดังเพื่อรอเข้านอนในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า

เขาเพิ่มชั่วโมงการอดนอนหลังนาฬิกาปลุกสองชั่วโมงทุกๆ วัน จนในที่สุดเขาก็ได้เข้านอนในเวลาที่ใฝ่ฝันมาทั้งชีวิตเสียที และเขาก็เข้านอนในเวลานั้นซ้ำๆ ทุกคืนจนได้นาฬิกาชีวิตกลับคืนมา

นี่เป็นอีกหนึ่งภารกิจที่เขาทำสำเร็จ และมันก็ยิ่งใหญ่มากสำหรับเขา เขาหลงรักกับความมืดในห้องนอนของตัวเอง ตั้งแต่นั้นมานาฬิกาปลุกของเขาก็ได้ทำหน้าที่ของมันจริงๆ เสียที


"ได้เวลาตื่นแล้วนะ"






อรุณสวัสดิ์...

SHARE
Written in this book
โควตา ๘ บรรทัด
เรื่องสั้นหลายบรรทัด ไม่มีโควตาขั้นต่ำในการเล่า
Writer
Feliciano
Dreamer
Lost Boy from Neverland

Comments