เราเริ่มกลัวการอยู่คนเดียวแล้วว่ะ
การทำอะไรคนเดียวไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับเรา
เราออกจะชอบด้วยซ้ำ กับการได้ทำอะไรที่อยากทำ
ไม่ต้องรอใคร ไม่ต้องถามใครว่าไปมั้ย กินมั้ย หรือรอได้มั้ย
เราไม่รู้และเราก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก เวลาที่มีคนมองมา
เค้ามองเราด้วยสายตาแบบไหน หรือมองเราแล้วคิดแบบไหน
ใครจะไปสนตราบเท่าที่เรายังสนุก และ มีความสุขดีกับสิ่งที่เราทำ

แต่แล้วก็มีคนถามเราขึ้นมาว่า
แล้วเวลามึงเจอเรื่องที่ตลกมากๆจนอยากเล่าให้ใครสักคนฟังมึงทำไงวะเราก็ตอบไปโดยที่ไม่ต้องคิดเลยว่า กูพิมพ์ลงไปในทวิตเตอร์แล้วก็กดทวิตว่ะ
ไม่ได้หวังหรอกว่าจะมีใครมาอ่านแล้วขำด้วย กูเก็บไว้ขำเองตอนมาย้อนอ่านทีหลังอ่ะ
เราทำแบบนี้จนชินแล้ว และก็ไม่เห็นว่ามันจะแย่อะไร ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ที่พอเพื่อนฟังคำตอบของเราแล้วทำไมต้องทำหน้าแปลกๆด้วย 


จนกระทั่งวันนึงไม่รู้ครึ้มอกครึ้มใจอะไร เราก็มาตั้งคำถามกับตัวเองว่า
หลายปีที่ผ่านมาเราหลงลืมอะไรไปบ้างรึป่าววะ ทำไมรู้สึกเหมือนอะไรมันหายไปเลยและเราก็พบว่า เราที่เป็นเราในทุกวันนี้ กำลังถอยห่างจากสังคมไปเรื่อยๆ 
เราถอยห่างจากครอบครัว เราถอยห่างจากเพื่อนๆ 
เราละเลยสิ่งรอบกาย เราสนใจแค่ความต้องการของตัวเอง
เราสนแค่ว่าเราอยากทำแบบนี้และเราก็จะทำ

เราเริ่มเกลียดการรอคอย 
เราเริ่มรำคาญการฟังเรื่องราวของคนอื่น

และ

เราก็เริ่มไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้
เราเริ่มกลัว กลัวว่าการอยู่คนเดียวมากไปจะทำให้เราเฉยชากับโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์

ไม่ชอบทีี่ตัวเองเป็นแบบนี้เลยว่ะ 


SHARE
Writer
perri95
living thing
go check my lil scrapbook on IG @raepyraep

Comments