I Told You I Was Mean: แล้วไง
"เธอมันไร้ความรู้สึก"

แล้วไง 
ฉันได้แต่คิดในใจ รู้ว่าถ้าพูดออกไปอีกฝ่ายคงร้องห่มร้องไห้หนักกว่าเก่า และฉันเกลียดเสียงร้องไห้เป็นที่สุด แต่ดูเหมือนความเงียบไม่สามารถปกปิดอารมณ์ที่แสดงผ่านสีหน้าเรียบเฉยของฉันได้

"นี่จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ!"
คนตรงหน้าตะเบ็งเสียงเมื่อเห็นว่าน้ำตาทำอะไรฉันไม่ได้ ฉันยังคงสีหน้าเดิมโดยในหัวก็คิดคำตอบไปด้วย

"นึกว่าเราคุยกันเรียบร้อยแล้วนะเรื่องทำตัวน่ารำคาญ" ฉันกล่าวเรียบๆเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ

"ไม่ได้คบกันซะหน่อย อย่ามาทำเหมือนเป็นเจ้าของฉันนะ"
เขาสะอึกหลักฉันพูดจบ ดวงตาคู่โตที่ฉันเคยชอบดูจะเบิกกว้างเกินไปจนดูเหมือนจะหลุดออกจากเบ้า

น่ารำคาญชะมัด
"แต่เรา..."
"เธอก็รู้ว่าไม่มีคำว่าแต่ ฉันพูดชัดเจนตั้งแต่ก่อนจะคุยกันแล้วนะ"
ฉันเริ่มหมดความอดทนกับคนคนนี้ ฉันสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของฉันเย็นชายิ่งกว่าแอร์ในร้านกาแฟชื่อดังที่เรากำลังนั่งแช่อยู่

ชายหนุ่มเงียบ คงไม่รู้จะตอบอะไร หรือไม่ก็คงอึ้งเพราะไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน ซึ่งฉันคิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า

"เรารักเธอ"
อยู่ๆเขาก็โพล่งขึ้นมาเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง

อยากจะหัวเราะ
"เราจบกันแค่นี้"
ฉันพูดอย่างหัวเสีย แต่ก็โล่งใจที่สลัดคนน่ารำคาญออกจากชีวิตได้อีกหนึ่งคน

"เธอมันเก่งแต่เรื่องเลวๆแบบนี้แหละ สักวันเธอจะต้องเสียใจ!!"
คนในร้านซุบซิบกันเสียงหึ่ม บาริสต้าขยับปากถามฉันว่าให้ช่วยอะไรไหม ฉันส่ายหน้าเบาๆแล้วยิ้มแกนๆ

"ฉันจ่ายค่ากาแฟให้นะ"
ฉันกล่าวทิ้งท้ายก่อนลุกออกมา

เขาบอกว่าฉันจะต้องเสียใจเพราะฉันไร้ความรู้สึก เพราะฉันรักไม่เป็น แต่ฉันไม่เห็นด้วยหรอกฉันเคยรักมาหลายรอบแล้ว ดีบ้างไม่ดีบ้าง เกือบตายมาก็หลายหน ฉันเลยเรียนรู้ที่จะไม่รู้สึก
ถ้ารักแล้วต้องเจ็บเจียนตาย ฉันขอเป็นคนใจร้าย แล้วโดนเกลียดจะดีกว่า
I told you I was mean

SHARE
Written in this book
Life's Background Music
Writer
Alexsel
Writer/Student
A woman who writes

Comments

Noetta
2 years ago
😭
Reply