ความห่วงใยที่ถูกลืมเลือน
บนโลกที่หมุนอยู่ตลอดเวลา ยุคสมัยที่ผู้คนต่างยุ่งกับงานหรือกิจกรรมต่างๆ จนบางทีอาจเผลอลืม หรือทำบางสิ่งบางอย่างหล่นหายไปกับระยะทางของเวลา

เราเป็นเด็กคณะสถาปัตย์
พูดถึงคณะนี้ พวกคุณคงรู้กิตติศัพท์ดีว่างานเยอะขนาดไหน
ซึ่งมันเยอะจริงๆ มีเวลาว่างนิดหน่อยแค่พอให้พักหายใจกับรีเลค ก่อนลงมือทำโปรเจคต่อ
เรากลับบ้านดึกตั้งแต่ปี 1
จนตอนนี้ก็ยังกลับบ้านดึกอยู่

เราทะเลาะกับพ่อบ่อยครั้ง
เพราะเรากลับบ้านดึก และบางทีบอกเขาจะกลับเวลานี้ แต่ดันกลับเลยเวลา
อันนี้เราผิด เรารู้

แต่บางที ที่จำเป็นต้องอยู่ทำงานดึกที่มอ
อยู่กับเพื่อน ให้เพื่อนช่วย
มันสบายใจกว่าตั้งเยอะ
แต่เขาไม่เข้าใจเรา
เวลาเราขอ สิ่งที่เราได้คือคำถาม
ว่าทำไมต้องอยู่ ?
และลงท้ายด้วยการทะเลาะกัน
แต่ผลสรุปก็คือเรายอมตามใจเขา ไม่ก็คือไม่

เราน้อยใจนะ
ทำไมล่ะ ทำไมเราอยู่กับเพื่อนไม่ได้
ให้เพื่อนช่วยงานไม่ได้หรอ เราเหนื่อย
ความน้อยใจกักเก็บไว้อยู่เต็มอก

จากเด็กติดบ้าน
เรากลายเป็นเด็กไม่ติดบ้าน
เพราะเราไม่สบายใจที่จะอยู่ มันอึดอัด
หรืออาจเป็นเพราะกำลังโกรธ หรืองอนล่ะมั้ง
การประท้วงแบบเด็กๆ เริ่มขึ้น

เราทำงานดึกทุกวัน
จะไม่ยอมทำงานถ้าพ่อไม่เข้านอน
หรือถ้าพ่ออยู่บ้านจะไม่ยอมแตะเลย
ถึงผลสุดท้ายมันจะกลายเป็นเราเหนื่อย
เนื่องจากต้องมาปั่นงานให้เสร็จทันกำหนด
ก็ยอม ยอมทำ ยอมเหนื่อย
ทั้งที่เวลาน้อยอยู่แล้ว ก็ยิ่งบั่นทอนให้น้อยลงอีก

พักหลังมานี้
พ่อทำงานหนักขึ้น ยุ่งขึ้น
เพราะเลื่อนยศ เลื่อนตำแหน่งเป็นคนที่มีบทบาทมากขึ้น
ไม่ค่อยได้เจอกัน
แต่เรายังกลับบ้านดึกเป็นปกติเหมือนทุกวัน
เวลาเคอร์ฟิวส์ของทุกวันคือ 20:00 น.

จากที่กลับบ้านมา
เคยมีกับข้าว รอให้ไปกินเสมอ
กลับบ้านไปไม่เคยต้องอด
ต่อให้ดึกกว่าเคอร์ฟิวส์
ก็ยังมีให้กิน
เพราะพ่อเป็นคนทำไว้ให้

แต่พักหลังมานี้ ไม่มี
เพราะพ่อไม่ว่าง เรารู้ และไม่เคยบ่น ไม่เคยถาม
ไม่เดือดร้อนที่ต้องปรับตารางกิจวัตรด้วยการเพิ่มตารางกิจซื้อกับข้าวเข้าไปเพิ่ม

แต่เมื่อวาน เรากลับถึงบ้านสองทุ่ม
เราหิว เลยเลือกที่จะซื้อข้าวและกลับไปทอดไข่
เพราะไม่มีใครอยู่บ้าน ไม่รู้จะหุงข้าวเผื่อใคร

ระหว่างที่กำลังจะทอด
พ่อกลับมา... พอดี


โธ่ ลูกสาว หิวหรอคะ น่าสงสารจังเลยลูกพ่อต้องกินไข่เจียวเลย
พ่อพูดแบบนั้นพร้อมเดินมากอด
และบอกอีกว่า ขอโทษ ที่พ่อยุ่ง 
เลยไม่มีเวลาทำกับข้าวให้กินเลย

...
วินาทีนั้นช็อคไปหมด
คนที่เราโกรธ ในวันนั้น
คนที่เราหลงลืมที่จะใส่ใจเขา ในวันนี้

เขาห่วงเราขนาดนี้เลยนะ
ทำไมเราเป็นเด็กที่แย่แบบนี้นะ

ทำไมถึงไม่เข้าใจให้เร็วกว่านี้นะ
ทำไมถึงไปน้อยใจ และทำตัวแบบนั้น
แย่
แย่จริงๆเลย

ขอโทษที่เป็นเด็กแบบนี้
ขอโทษที่เอาแต่ใจนะคะ
ขอโทษ .
SHARE
Written in this book
แค่ระบาย ให้มันหมดไป
ความรู้สึกที่ไม่ถูกตกตะกอน
Writer
Writebyme
เตาะแตะ หัดโต
เรื่องเล่าจากเราถึงคุณ

Comments