ห ม อ ก
...ในวันที่หมอกลงจัด จนบดบังทัศนวิสัย เส้นทางที่แม้จะคุ้นชินก็กลับกลายเป็นเส้นทางที่ไม่รู้จักไปได้เฉยๆ

และชายโดดเดี่ยวที่หลงทางคนหนึ่ง ผู้ไร้ซึ่งใครที่จะหยิบยื่นความรักความเมตตาเอาใจใส่ เขาเป็นผู้ให้ที่จริงใจ แต่กลับเป็นบุคคลที่ไร้ตัวตนของใครๆเพราะรู้ว่าการไม่มีเป็นอย่างไร เขาจึงพยายามที่จะเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายไปของผู้อื่น

การเป็นผู้ให้นี้แทนที่จะทำให้เขามีความสุขแต่ในที่สุดกลับทำให้จิตใจของเขายิ่งย่ำแย่และอ้างว้างมากขึ้น เหตุการณ์ซ้ำๆ จากบาดแผลทางใจทำให้เขาหันหลังให้กับโลกและคิดเริ่มต้นชีวิตใหม่เพื่อตัวเองโดยไม่สนใจใครเสียที

เขามีแผนการชีวิตที่เขากำหนดและขีดเขียนขึ้นมา ทุกอย่างล้วนมีขั้นมีตอน มีเหตุการณ์สมมติ มีวิธีรับมือ และมีการแก้ปัญหาอย่างละเอียด

แม้เขาจะคาดการณ์หลายๆ เหตุการณ์ไว้ล่วงหน้า และเตรีีียมวิธีรับมือไว้สารพัด แต่หลายครั้งที่เมื่อปัญหาที่คาดเดาไว้นั้นเกิดขึ้นจริงๆ เขากลับผ่านมันไปได้อย่างยากลำบาก ถึงกระนั้นเขาก็ยังขอบคุณตัวของเขาที่สร้างแผนการชีวิตนี้ขึ้นมา

อีกครั้งที่เขาเดินมาเจอกับกลุ่มหมอก ซึ่งเป็นครั้งแรกที่หมอกหนาจนเขามองไม่เห็นเส้นทางชีวิตของเขา เขาจึงกางแผนการชีวิตออกแล้วเปิดหาวิธีแก้ปัญหาหมอกหนาข้างหน้านี้

การแก้ปัญหาก็คล้ายๆ กับทุกๆ ครั้งที่เขาเจอกับสายหมอก แต่ไม่ใช่หมอกหนาทึบขนาดนี้ เขายังคงมั่นใจในแผนการชีวิตของเขา แม้เขาไม่มีทีท่าที่จะผ่านจากหมอกกลุ่มนี้ไปได้ เขาก็ไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากใคร เป็นเพราะไม่เคยมีใครได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของเขาในวัันที่เขาร้องขอ 

ภายใต้เปลือกของความหยิ่งยโสและความทะนงตัวนี้ กลับเต็มไปด้วยความอ่อนแอโดดเดี่ยวและหนาวเหน็บ ถ้าเขาเอาแต่รอคอยว่าผู้คนใจดีจะผ่านมาเมื่อไหร่ เขาอาจต้องรอไปทั้งชีวิตของเขา

เขาก้าวผ่านเข้าไปในกลุ่มหมอก และมั่นใจว่าเส้นทางที่เขาใช้เดินอยู่คงไม่ได้หายไปไหน หมอกพวกนี้คงทำอะไรเขาไม่ได้ สิ่งสำคัญที่เขาถือติดตัวอยู่ก็คือแผนการชีวิต ของสิ่งนี้จะทำให้เขาผ่านหมอกกลุ่มนี้ไปได้แน่นอน

เขาเดินโดดเดี่ยวอย่างมั่นใจไปตามทางเดินชีวิตของเขา แต่หมอกก็ยังไม่จางหายไปเสียที เขายังคงใจเย็นและกางแผนการชีวิตออกดู ...แต่เพราะหมอกกลุ่มนี้หนาแน่นมากจึงทำให้เขามองอะไรไม่เห็น ไม่ว่าจะก้มหน้าหรือยกแผนการชีวิตขึ้นมาก็มีหมอกกั้นระหว่างสายตาของเขาและตัวหนังสือเสมอ

ชายในสายหมอกยังคงปิดปากเงียบแม้จะรู้ตัวแล้วว่าเขาเองกำลังต้องการความช่วยเหลือ ในกลุ่มหมอกหนานี้สิ่งเดียวที่เขามองเห็นมีแต่ละอองสีขาวรอบด้าน นี่เป็นเหตุการณ์ที่ไม่มีอยู่ในแผนการชีวิตของเขา เป็นเหตุผลให้เขาสับสนและวิตกอย่างมาก

ในใจลึกๆ เขายังแอบหวังว่าคงมีสักคนที่สังเกตเห็นว่าเขาหายตัวไป แต่ความเป็นจริงในขณะที่เขาหายตัวไปหลายวัน ก็ไม่มีใครรู้สึกถึงความผิดปกติอะไร ไม่มีใครสักคนที่ตามหาเขาเลย

ชายในสายหมอกคิดได้ว่าเหตุการณ์ที่ไม่มีในแผนการชีวิตของเขา วิธีแก้ปัญหาอาจต้องเป็นวิธีการที่ไม่มีในแผนการชีวิตเช่นกัน เขาเดินสะเปะสะปะไปทั่วในเวลาหลายเดือน และในที่สุดเขาจึงตะโกนขอความช่วยเหลือ !

ชัดเจนจนมองเห็นเป็นหมอก แต่ก็บางเบาจนเหมือนไม่มีตัวตน
เสียงของชายในสายหมอกที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือคนนี้ยังคงถูกเพิกเฉยจากผู้คนที่ได้ยินเสียงร้องของเขา 

...และชายในสายหมอกคนนั้นก็หายตัวไปกับสายหมอกตลอดกาล~





และไม่มีใครพูดถึงชื่อของชายในสายหมอกคนนั้นอีกเลย

SHARE
Written in this book
โควตา ๘ บรรทัด
เรื่องสั้นหลายบรรทัด ไม่มีโควตาขั้นต่ำในการเล่า
Writer
Feliciano
Dreamer
Lost Boy from Neverland

Comments