ยอม
เริ่มต้นการเขียนด้วยอารมณ์ตกค้างล้วนๆ หลังจากที่ไปผ่านสงครามอารมณ์มาหมาดๆ
พูดง่ายๆก็คือ ทะเลาะกับคนอื่นมา
คิดแล้วคิดอีกว่านี่เขียนระบายอารมณ์ได้หรือเปล่า?
ถ้าสมมติว่ามันไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรกับสังคมเลย (ฮือออออ)

มาต่อดีกว่าเนาะ
เราได้แต่สงสัยตัวเองว่า ทำไมนะทำไม เวลามีเรื่องมีปัญหาอะไร
เราจะต้องเก็บมาพิจารณาวนๆไปว่า เราไปทำอะไรผิด จนเหมือนเป็นสัญชาตญานตัวเองไปแล้ว
แอบสงสัยอีกว่าแล้วฝ่ายตรงข้ามเค้าจะคิดแบบนี้มั้ย จะสำนึกมั้ย ฮะ (พูดแล้วมันขึ้น)

แต่ก็เท่านั้นนะ ความคิดคือความคิด มันจะยังอยู่อย่างนั้นจนกว่ากระทำลงไป
หมายถึงว่าจะยังไม่เกิดขึ้นจริง จนกว่าจะทำลงไปแล้ว
เบื่อมากที่ทุกครั้งต้องยอมแพ้ กับคำต่างๆ แต่ในใจไม่ได้ยอมหรอกนะ
ทุกครั้งที่เงียบเพราะอยากให้มันจบๆไปเท่านั้น ภาระก็เลยมาอยู่ที่ความคิดของเรา
ที่ยังต่อเนื่องอารมณ์อยู่ แล้วทำให้เราเนี่ยแหละต้องเสียเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

พูดง่ายแต่ทำยากมาก
เราก็เป็นฝ่ายหนึ่งที่ยอมคนเป็นนิสัย แต่พอวันไหนโต้กลับบ้าง ก็ดูไม่ดีเลย
มันดูน่ารำคาญ ไร้พลัง เหมาะสมแล้วที่จะอยู่เงียบๆ
แต่ก็คิดว่า เห้ย! ทำไมอ่ะ ไม่เห็นแฟร์เลย ทำไมเราต้องยอมตลอด

ไม่มีคำตอบที่ตายตัวกับเรื่องแบบนี้แน่
ไม่อย่างงั้นคนจะทะเลาะกันทำไมทั่วบ้านทั่วเมือง
สิ่งที่ทำได้คือ การมีสติ เท่านั้น
เขียนมาเรื่อยๆดูธรรมะขึ้นมาเฉย มายก้อด
สติจะบอกเราเองว่าควรสู้หรือควรยอม
เพราะสติเป็นเหตุผลของเรา 
วันไหนคาใจว่าทำอะไรลงไปวะ? ลองถามตัวเองสิ ตอนนั้นมีสติมั้ย
ถ้าไม่แน่ใจ ก็คงไม่มีแล้วแหละ
ของแบบนี้ฝึกกันได้ (มาฝึกด้วยกันนะ)

ส่วนที่ว่า จบศึกแล้ว จะดูเป็นไง ดูคูลไม่คูล
ขึ้นอยู่กับเรา

เพราะเราจะมองตัวเองแบบไหนก็ได้
ภาวนาให้มองกลับมาเห็นตัวเองยังสติดีอยู่ก็พอ

สาธุ เฮ้อหายหัวร้อนแล้ว^ ^
SHARE
Writer
whenever
The Graduate
เรื่อยเปื่อย มาก มาก

Comments