ฮงมาร์คอ.อุ๊ 2/4
 







นี่ก็ทุ่มกว่าแล้ว ยางฮงวอนยังคงนั่งเท้าคางฟังคำพูดของคนในวีดีโอที่กำลังสอนเรื่องปิโตรเลียม มือขวาที่ว่างอยู่ก็จดตามเสียงในหูฟังไปเรื่อย ๆ แต่ในหัวกลับไม่ได้แล่นไปตามบทเรียนที่กำลังฟัง






'วันนี้ฉันก็ยังไม่เจอนายเลย.. มาร์ค'


 


คำ ๆ นี้มักจะแวบเข้ามาเสมอเมื่อเวลาเรียนที่ลงไว้กำลังจะหมดลง










หลังจากที่เจอกับมาร์คลีครั้งสุดท้าย นั่นก็ผ่านมา 2 สัปดาห์แล้ว เขามาเรียนเวลาเดิมทุกวัน นั่งที่เดิมทุกวัน แต่ไม่เคยเจอผู้ชายคนเดิม ที่ทำให้เขาใจเต้นทุกครั้งที่ได้พบ มาเรียนเลย








ทุกครั้งที่มีการเปิดประตูเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า มักจะทำให้ฮงวอนผิดหวังอยู่ทุกที เพราะไม่เคยมีวี่แววเลยว่าคนเปิดประตูจะเป็นผู้ชายคนนั้น
 








ยังเหลือเวลาอีก 1 สัปดาห์ ก่อนที่ช่วงเวลาปิดเทอมจะจบลง





หรือมาร์คคนนั้นจะกลับต่างจังหวัดไปแล้ว?
 




มันก็ไม่แปลกหรอกที่จะกลับเพราะต้องไปเตรียมตัว เตรียมชุดนักเรียนนี่นา กลับไปก็ดี ฮงวอนจะได้ไม่ต้องคอยหงุดหงิดเวลามีพวกผู้หญิงมาจับกลุ่มคุยกันเรื่องมาร์คอีก แต่ข้อเสียคือ มันทำให้เขาคิดถึงคนทางไกลมาก ๆ เลยนี่สิ






อยู่ ๆ ก็รู้สึกหมดกำลังใจจะเรียนขึ้นมาซะได้
 



ฮงวอนเหลือบมองเวลาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือข้างตัว อีก 20 นาทีหมดเหรอ.. ออกก่อนดีมั้ยนะ? เรียนไปก็ไม่รู้เรื่องซะด้วย คนที่อยากเจอก็ดันไม่มาอีก







มือที่กำลังจับปากกาจนถึงเมื่อกี้เปลี่ยนเป้าหมายหันไปจับเมาส์หนูแทน เจ้าของคลิกกดหยุดวีดีโอแล้วออกจากระบบก่อนเวลาเหมือนกับทุกที ทุกทีที่รู้สึกเริ่มขาดแรงจูงใจ











"เฮ้ย ฮงวอน!" พอก้าวเท้าลงมายังล็อบบี้ก็มีเสียงแหบทุ้มตะโกนเรียกชื่อเขาทันที ซอฮยอนนั่นเอง เพื่อนต่างห้องที่เคยไปร้านเกมส์ด้วยกันบ่อย ๆ เสียงดังเป็นบ้า ดีนะที่ตอนนี้คนเหลือน้อยมากเมื่อเทียบกับตอนก่อนจะขึ้นไปเรียน ไม่งั้นโดนจ้องชัวร์ ฮงวอนไม่ค่อยชอบที่จะเป็นจุดสนใจเท่าไหร่ ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดผิดหรือคิดถูกที่ลงมาก่อน..





"มาทำอะไรวะ?" เขาถามออกไป คำตอบที่ได้คือซอฮยอนมาลงทะเบียนเรียนคอร์สใหม่เพื่อเน้นทำข้อสอบ โอนเงินแล้วก็เลยรีบมา แต่รถติดไปหน่อยกว่าจะถึงก็มืดแล้ว เพื่อนตัวโตคนนี้บ่นงุบงิบ ๆ ให้ฟังนิดหน่อยเพราะเรียนเยอะเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยังต้องมาเพิ่มอีก ก่อนจะลากคอเขามาดูโบรชัวร์ด้วยกัน พอเขาขอเอากลับไปดูที่บ้านมันก็ไม่ให้ไป บอกให้อยู่ดูด้วยกันก่อน โอ้ย ไม่ดู เขาหิว อยากกลับบ้านแล้วเนี่ย ฮงวอนคิดในใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงทำได้แค่ยืนฟังรีวิวคอร์สเก่า ๆ จากปากเพื่อนตัวยักษ์ที่เคยเรียน






"มันไปเข้าห้องน้ำนานจังวะ" ซอฮยอนพูดหลังจากที่ได้รับชีทเรียนคอร์สใหม่จากพี่ที่เคาน์เตอร์ พลางมองซ้ายมองขวาเหมือนหาอะไรซักอย่าง ก่อนจะเบ้ปากแล้วหันมาพูดกับเขาต่อ "หรือมันตกส้วม?"






"มันไหน?" คนฟังจนถึงประโยคเมื่อกี้ถามด้วยความสงสัย ตอนแรกก็นึกว่าไอ้นี่มันมาคนเดียวนะเนี่ย พาใครมาอีกกัน? เพื่อนห้องมัน? พวกยุนโฮ? เอาจริง ๆ ปิดเทอมมาฮงวอนก็แทบไม่ได้เจอกับเพื่อนตัวเองที่โรงเรียนกวดวิชาเท่าไหร่เลย จะเจอตามสนามฟุตบอลเป็นส่วนใหญ่ ส่วนที่เหลือไม่รู้ว่าหายไปไหนกันหมดหาไม่เจอ ก็เจอแต่ใครบางคนที่ทำเขาใจเต้นบวกหายใจไม่ทั่วท้องทุกครั้งที่ได้ยินชื่อนั่นแหละ  แต่ตอนนี้หายสาบสูญไปไหนแล้วก็ไม่รู้








และตอนนี้เขาแทบหยุดหายใจกับชื่อที่เพื่อนร่างยักษ์ตรงหน้าตอบกลับมา










"ไอ้มาร์คอ่ะ เพื่อนกูเอง ลากมันมาถือหนังสือให้"




ชัดเลย





บทจะเจอก็ได้เจอกันง่ายๆซะงั้น





รู้สึกไม่พร้อมยังไงก็ไม่รู้... เขาควรหนีกลับบ้านไปก่อนดีมั้ยนะ? แต่ถ้าทำอย่างนั้นแล้วจะได้เจอคนคนนั้นอีกเมื่อไหร่ล่ะ? เขายืนแช่อยู่อย่างนั้น ก่อนจะถูกดึงสติจากเสียงของผู้มาใหม่ เสียงที่เขาอยากได้ยินมากที่สุด เสียงที่แม้จะเคยได้ยินครั้งเดียวกลับตราตรึงใจเขามาจนถึงตอนนี้








"ซอฮยอน มึงจ่ายเงินเสร็จยัง?" 





"เสร็จแล้วว้อย มึงนั่นแหละ กูนึกว่าตายคาห้องน้ำไปแล้ว" 


ฮงวอนกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วหันหลังไปมองตามสายตาของเพื่อนตัวสูงด้วยใจที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะอย่างที่เคย ตาเรียวหันไปสบตาเข้ากับใบหน้าขาวนวลอย่างจัง ตาโตเหมือนลูกกวางที่ช่วยขับเสน่ห์ให้คนตรงหน้ากำลังมองมาที่เขา แต่นั่นก็แค่แวบเดียวก่อนที่มันจะเลื่อนไปยังเพื่อนร่างสูงที่อยู่ด้านหลังเขา 




"กูว่ากูไปเข้าแป๊บเดียวนะมึง"




"เออ ๆ แล้วไอ้นี่ ฮงวอนเพื่อนกูเอง ตอนมาอุ๊เคยเห็นมันป้ะ?" ซอฮยอนจับไหล่ของเขา บ้าชิบ.. ตอนนี้ร่างกายเขาแม่งแข็งไปหมด ใจยิ่งเต้นแรงเมื่อเห็นว่าดวงตาใสแว๋วของอีกคนกำลังสะท้อนภาพของเขาออกมาเหมือนกระจก พอเห็นหน้าตัวเองที่กำลังจ้องเข้าไปในม่านตาของอีกคนแล้ว เหวอ ตลกจัง หน้ายังกะเห็นผี

แต่..




 ในที่สุดก็ได้มองกันตรง ๆ ซักทีนะ



เขินว่ะ หัวใจ มึงช่วยหยุดเต้นที ไม่ไหวแล้วเนี่ย..




"เออ เคยเห็นอยู่ คนนี้อ่ะชอบนั่งอยู่ในสุด"



"หวัดดี ชื่อมาร์คนะ"




จบกัน..


ฮงวอนทำอะไรไม่ถูกอีกแล้ว

ตอนนี้สมองเขาขาวโพลนไปหมด








เป็นนายจริง ๆ ...



มาร์ค ลี 












ฮือๆ คิดถึงโมเม้นต์แทบขาดใจเลยค่ะ 

SHARE
Written in this book
ความขี้ชิปของหนู
ชิปอะไรเว่อวังขนาดนี้อ่า
Writer
badlittlegirl
Reader/Shipper
งอแงอ่ะ

Comments