20.30 สองทุ่มครึ่ง และฉันคิดถึงเธอสุดหัวใจ
สองทุ่มครึ่ง เสียงฝนโหมลงบนหลังคาชัดเจน
ฉันคิดถึงเธอสุดหัวใจ จ้องแชทที่ว่างเปล่า
ไม่มีอะไรเพิ่มเติมนอกจากความสัมพันธ์ที่หยุดลงตรงนั้น
ฉันอดกลั้นมันไว้ กัดฟันจนปวด รู้สึกไม่เป็นตัวเองที่ต้องทำแบบนี้ แต่มันคือราคาที่ฉันต้องจ่ายหากต้องการจะยืนข้างเธอต่อ
แต่ฉันก็ยังเป็นฉัน

สองวันที่แล้ว เวลา 3 ทุ่ม
ฉันถาโถมทุกอย่างใส่เธอ น้ำตาที่เคยได้แต่หยดกลับทะลักเหมือนใจขาด
ตอนที่เธอยังไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของใจฉัน
เธอพูดออกมาด้วยแววตาที่ฉันเดาไม่ออก

"เออ มึงรักเขามาก"

ก็เธอนั่นแหละ
หมดหัวใจ มีเท่าไรก็เท่านั้น ไม่ขาดแต่อาจเกิน
ฉันคิดว่าให้ทุกอย่างได้
เอาตรงๆไม่รู้ว่าตัวเองขาดอะไร หรือมีอะไรมากเกินไป
ฉันน่าจะถามเธอ ฉันอยากปรับให้
ทำยังไงคลื่นในหัวใจเราจะตรงกัน ทำยังไงเธอจะรู้สึกเหมือนฉัน
ฉันต้องแลกมันกับอะไร เวลาเหรอ เงินเหรอ ความรักเหรอ
ไม่หรอก อันหลังน่ะลองแล้ว

มี IG ลับอันหนึ่งที่ตั้ง Private ไว้
ลงแค่รูปเราสองคน บรรยายทุกอย่างที่รู้สึกลงไปพร้อมรูป
มันเป็นความทรงจำ ที่ฉันมั่นใจว่าคนขี้ลืมคนนี้คงต้องเจ็บปวดเจียนตายกว่าจะลบมันออกสักรูปได้
คิดว่านะ...

ฉันอยากเปิดให้เธอดูตอนเธอรู้สึก
หรืออาจจะทิ้งมันไปพร้อมกับบางสิ่งที่อยู่ในใจ
ไม่รู้มันจะหายไปเมื่อไร
แต่ที่แน่ๆตอนนี้มันยังร้อนกรุ่น  

แผดเผาในใจฉันเป็นไฟ สลักเป็นชื่อเธอ ครั้งแล้วครั้งเล่า  
 
ฉันฝันถึง ฉันเพ้อหา ค่อยๆละเลียดบรรจงชิมทุกความทรงจำที่ผ่านมา ซึมซับก่อนที่จะไม่มีโอกาส
และตอนนี้มันก็เกิดขึ้น บางอย่างไม่เหมือนเดิม
แน่อยู่แล้วล่ะ

ทั้งหมดที่ฉันทำได้คือขอโทษ ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้ไหม
แต่ฉันมั่นใจว่ามันต้องดีกว่าเงียบไปเฉยๆ

เธอบอกว่า ฉันจะไม่เสียเธอไป แต่ก็จะไม่ได้เหมือนกัน
และเร็วๆนี้ก็จะไม่มีใครได้

ฉันเคยโดนมีดบาด นับครั้งไม่ถ้วนที่พยายามปอกแอปเปิ้ล หรือหั่นแครอท
แต่เชื่อไหม จบประโยคนั้นมันเหมือนจะยืนไม่ไหว
เธอยืนยันเองกับความทรงจำได้ ถ้ายังไม่ลืมเสียงตัวฉันเอนกระแทกกำแพง
คมมีดที่ดีแต่บิ่นและน่ากลัว
คอยแต่กดลงบนใจฉันทุกครั้งที่เธอพูดปฏิเสธ
ลึกลงไป ลึกลงไป
แต่ไม่อาจชาชิน
ทิ้งไว้สักวันก็ตาย
ดึงออกเลือดทะลัก ฉันก็ตายอยู่ดี
หรืออาจจะรอดในกรณีที่ตอนนั้นภูมิคุ้มกันและสกิลการทำแผลฉันมากพอ

ฉันสั่งลาใจตัวเอง และบอกขอโทษมันเรียบร้อยแล้ว
ฉันเลือกทางแรกนะ

ถ้ามีดนั้นเป็นของเธอ
ฉันจะบรรจงจับมือยิ้มรับ แล้วดึงมันเข้าหาตัว แทงให้ลึกเท่าที่เธออยาก

ฉันไม่กลัวความเจ็บปวด ฉันกลัวเสียเธอไป
 
จะด่าว่าโง่ก็ได้ แต่ความรู้สึกตอนนี้ก็ยอมได้จริงๆ
ความจริงอยากเขียนอะไรสักอย่างเกี่ยวกับความรัก
แบ่งปันสิ่งดีๆที่ฉันมีให้เธออ่าน
แต่มันก็จบลงอย่างนี้

ฉันรักเธอมากนะ
จริงๆ  

ฉันรักสีแดงมากเหมือนกัน
แต่ถ้าฉันสามารถสาปสีแดงให้หายไปจากโลก แลกกับที่ว่างข้างๆเธอได้
ฉันจะทำมันเดี๋ยวนี้โดยไม่ลังเล

ฉันกอดใครมาเยอะ
แต่กอดของเธอเป็นสิ่งที่ฉันโหยหามากที่สุดในตอนเช้า และเป็นสิ่งที่ฉันถวิลหามากที่สุดก่อนพลบค่ำ
ปากกาพู่กันที่ฉันซื้อ ไม่เคยเขียนอะไรแล้วมีความสุขได้เท่าตอนเขียนชื่อเธอเลย
เพลงฉันที่ฟัง ต่อให้มันจะไม่เคยเข้าหู แต่ถ้าเธอเป็นคนร้อง มันก็เพราะที่สุด
ดนตรีที่เธอชอบ ต่อให้ฉันไม่เคยแม้แต่ที่จะรู้จัก ฉันก็คงชอบมันตั้งแต่ได้อ่านชื่อเพลงแล้ว
มือข้างนั้น ฉันคิดแค่อย่างเดียวว่าถ้าได้จับ
สิ่งใดก็ตามที่ฉันจะพาเธอไปหา ฉันก็อยากจะให้มันดีที่สุด

ทั้งหมดนี้คือที่ฉันคิดนะ มันดูสวยงามบ้างไหม ตีราคาให้มันได้ไหมล่ะ
แต่ถึงยังไงก็ซื้อใจเธอไม่ได้

มันอาจจะน่าขนลุก
แต่ฉันชอบมองตาเธอมาก ต่อให้เช้าวันนั้นจะทรมานตัวแทบขาด
ขอแค่นาทีเดียวที่ได้มอง ฉันก็พร้อมจะวิ่งจากชั้นบนลงชั้นล่างสุด แล้วกลับขึ้นมาหาเธออีกครั้งนะ

ทั้งหมดนี่เป็นแค่ความหลงใหลหรือเปล่า หรือมันคือความรัก
เธอเคยถามฉันว่ารู้ได้ยังไงว่ามันคือความรัก
ฉันตอบว่าไม่แน่ใจ มันคงจะรู้เอง
และแน่นอน ตอนนั้นฉันก็หมายถึงเธอ

ถ้าใครสักคนตอนนี้ถามฉันถึงนิยามความรัก เขียนให้ได้หนึ่งหน้ากระดาษ
มันคงมีแต่ชื่อเธอเต็มไปหมด

ฉันอยากให้เธอได้สิ่งที่ดีที่สุด
ฉันอยากให้เธอมีความสุข เธอสมควรได้รับสิ่งที่คู่ควร
ประสบการณ์ที่ดี ชีวิตที่ประสบความสำเร็จ
ฉันอยากให้เธอได้ทั้งหมดนั่นจริงๆนะ

ฉันเลิกรักเธอไม่ได้ ฉันขอโทษ

ทั้งหมดก็แค่ ฉันอยากจะบอกเธอว่า ฉันไม่ได้อยากจะก้าวก่าย ฉันพร้อมจะให้เวลาเธอเท่าที่เธอต้องการ ฉันอยู่ตรงนี้ และคงไปไหนได้ไม่ไกลหรอก

ฉันยอมได้ยินคำว่าเธอไม่รักฉันอีกกี่ร้อยครั้งก็ได้ ทนเห็นเธอคุยกับอีกกี่คนก็ได้

ไม่รู้สิ... นี่เรียกว่าอะไร

แต่ที่ข้างๆเธอ ขอให้ฉันหน่อยนะ
สักหนึ่งไม้บรรทัดก็ได้ 
ขอที่ตรงนั้นให้ฉันยืน จ้องมองเธอไม่ว่าจะจากระยะไหน

อย่าผลักไสฉันเลยนะ
ใจฉันมีดวงเดียว ไม่ได้ใหญ่โตอะไร และตอนนี้มันเป็นของเธอทั้งหัวใจ
ให้ใครยังไม่ได้
ฉันดูแลมันเองก็ได้ แต่เจ้าของมันคือเธอนะ

ฉันรักเธอ
รักจริงๆ
สุดหัวใจ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
ขอโทษนะ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว
ขอโทษจริงๆ
ฉันรักเธอ

ฉันไม่หวังว่าทั้งหมดนี้จะเปลี่ยนใจเธอได้ทันที
แต่ลึกๆ ก็แหงล่ะ
ฉันอยากให้เธอ
รู้สึกอะไรกับฉันบ้างจริงๆนะ...

ขอโทษที่เห็นแก่ตัว
แต่ความผิดหวังที่ฉันลิ้มรสมาทั้งชีวิต
มันไม่เคยทำให้ปลายลิ้นชาได้

ฉันยังอยากสัมผัสความรัก
ชิมรสชาติของน้ำตาล ความหวานของน้ำผึ้ง
เหนือสิ่งอื่นใดตอนนี้
ฉันอยากได้รับรสกอดที่มาจากก้นบึ้งหัวใจเธอ
ที่รู้สึกรักฉันบ้าง

ฉันขอโทษฉันรักเธอ
SHARE
Writer
letmeStayLATE
Writer,Reader,Artist
อดีต , ความสัมพันธ์ , ความรัก ,วิปริต แปรปรวนและบิดเบี้ยว

Comments

YESTERDAYKID101
2 months ago
โหหหห ชอบบ
เป็น 2 ทุ่มครึ่งที่อัดแน่นมากๆ
ทั้งสวยงามและเปราะบาง

เราชอบที่คุณใช้คำมาก
Reply
letmeStayLATE
2 months ago
ขอบคุณนะคะ ดีใจจังเลยค่ะ จะพยายามอัดแน่นให้มากกว่านี้ และเปราะบางน้อยลงนะคะ 5555
ขอบคุณมากค่ะ ดีใจมากเลย
to
2 months ago
เวลาไม่เคยพาเธอจากไป
Reply
letmeStayLATE
2 months ago
แต่ตัวเธอคนนั้น พลัดพรากหัวใจเราไปด้วยค่ะ
to
2 months ago
เวลาไม่เคยพาเธอจากไป
Reply
Nantawat58
2 months ago
 คนเราเมื่อรักใครฝั่งใจโดยไร้เหตุผล...

Reply
letmeStayLATE
2 months ago
จริงค่ะ 💔
Gun1708
2 months ago

#ชอบที่เขียนมากค่ะ..
#สำนวนภาษาน่าอ่านมาก : )
Reply
letmeStayLATE
2 months ago
ขอบคุณนะคะ <3 ดีใจมากเลยค่ะ