ไม่สนแล้วว่าจะมีเพื่อนอีกกี่คนในชีวิต
ดวงเคยบอกเราว่า
"เราเป็นคนไม่มีดวงเรื่องเพื่อน ทำอะไรกับเพื่อนไม่ค่อยขึ้น
และมีเพื่อนที่สามารถปรึกษาและพูดคุยเรื่องจริงๆจังๆในชีวิตได้แค่สองสามคน"
ฟังดูน่าเศร้านะ

ถ้าในอายุขัยที่เราเกิดจนตาย นับได้มาคนที่เราเรียกว่าเพื่อน หรือคุยได้
ก็มากมายเหลือเกิน แต่สองสามคนคือจำนวนที่ดีที่สุดแล้วในชีวิตนี้ที่เราจะไว้ใจได้
เอาจริงๆ ก็รู้สึกว่าน้อยเกินไปไหม
แล้วเพื่อนประถม เพื่อนมัธยม เพื่อนมหาลัย เพื่อนทำงาน
กว่าเราจะเจอ เพื่อน ที่เห็นเราเป็นเพื่อนจริงๆ
เราต้องผ่านเพื่อนที่ไม่จริงกับเราอีกกี่คนกัน
ต้องเรียนรู้กัน เจ็บปวดจากการเข้ากันไม่ได้ และหายไปจากกันแบบไม่ร่ำลาไปอีกกี่คน



แต่เมื่อกี้ เราพึ่งได้คุยกับเพื่อนสมัยประถม ปอหนึ่งเลยแหละ!
เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนที่อยู่ช่วงชีวิตที่เราเริ่มจำหน้าตา จำชื่อคนอื่นได้แล้ว
เราแปลกใจเหมือนกันนะ ไม่คิดว่าเพื่อนตั้งแต่สมัยประถม
ที่เล่นด้วยกันแบบเด็กๆ ไม่ได้มีข้อผูกมัด ไม่มีปัญหายิ่งใหญ่ให้ก้าวผ่านด้วยกัน
ไม่ได้ไปเที่ยวที่สวยๆ หรือที่ลำบากๆด้วยกัน
เรียกได้ว่าเทียบไม่มีอะไรที่ให้เราจะรู้สึกผูกพันธ์และรักกันมากๆเลย 

แต่เรายังคุยกันได้เหมือนเดิม แบบไม่อึดอัด
ยิ่งอยู่ไกลกัน ก็ยิ่งอยากให้อีกฝ่ายดูแลตัวเองดีๆ
เพราะแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมัน นอกจากรูปที่มันโพสเลย

มันคงไม่มีวันนี้ ถ้าเราต่างคนต่างไม่พยายามติดต่อกันเรื่อยๆ
แม้เทคโนโลยีจะพัฒนาไปมากแค่ไหน
ถ้ามีปุ่มให้เพิ่มเพื่อนในแอปพลิเคชั่นรุ่นใหม่ หรืออะไรก็แล้วแต่
เราก็ยังนึกจะเพิ่มเพื่อนคนนี้ที่ถึงแม้จะไม่ได้คุยกันทุกวันเสมอ
แม้อยู่กันคนละจังหวัด คนละภาค เรื่องราวในชีวิตก็ต่างกันยังกับคนละคน
แต่เราก็ยังอยากติดต่อกับเพื่อนคนนี้ เพื่อนที่เปลี่ยนไปมากแค่ไหน
แต่เวลากลับมาคุยกันก็ยังเหมือนเดิม เหมือนตอนประถม
แปลกมากที่เราสามารถจำเสียงใครบางคนได้ แม้เวลาผ่านมาตั้งสิบกว่าปี
ไม่มีข้อผูกมัดว่า เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป 
หรือมึงต้องมาอยู่กับกูในวันที่กูอ่อนแอนะ
แต่เราก็ยังรักษาความสัมพันธ์ที่เป็นเพื่อนกันไปเรื่อยๆ

ถึงเราจะไม่มีดวงเพื่อน
แต่ก็ใช่ว่าเราจะไม่เคยเจอเพื่อนที่ดีเลย
ทุกคนที่ผ่านมาในชีวิต คือเพื่อนที่ดีที่สุด ณ ช่วงเวลานั้นๆ
หลังจากนั้น เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า เราได้คุยกัน 
ได้อยู่ด้วยกันเพียงเพราะสภาพแวดล้อมตรงนั้นหรือป่าว


เพราะวันใดวันหนึ่ง 
เราอาจได้มานั่งคุยกับเพื่อนตอนประถมในวันที่เราทำงานแล้ว
หรือได้มานั่งคุยกับเพื่อนมัธยมในวันที่เรามีครอบครัว

ขอบคุณตัวเองและเพื่อนคนนั้นที่พยายามรักษาความเป็นเพื่อนในทุกๆรูปแบบของชีวิต
ความรู้สึกจากคุยกับเพื่อนคนนั้นเสร็จ
มันมากกว่าคำว่าคิดถึง มันมากกว่าอะไรทั้งสิ้น
แต่เอาเป็นว่า หวังดีกับแกเสมอนะ 
ดูแลตัวเองดีๆ นี่คือประโยคที่เราจะบอกเพื่อนอย่างแกได้ :)


มันก็คงอย่างที่ดวงบอก
เราอาจมีเพื่อนที่ปรึกษาและคุยได้จริงๆจังๆเพียงสองถึงสามคน
ซึ่งเรารู้สึกว่ามันมากพอแล้วละ
เพราะเรายังมีเพื่อนที่ทำให้ให้เราหัวเราะและยิ้มได้ 
เพื่อนที่ชอบอะไรเหมือนๆกัน เพื่อนที่ไปไหนไปกัน 
เพื่อนที่ช่วยเหลือ เพื่อนที่เข้าใจ เพื่อนที่จริงใจ อีกมากมาย


SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ

Comments

numnon
13 days ago
ชอบมากครับ
Reply
ขอบคุณนะคะ :)
ELThanaphat
13 days ago
นั่นสินะครับ
Reply
Wanaa
9 days ago
ขอบคุณสำหรับบทความดีๆ นะคะ เราเป็นคนเพื่อนเยอะ แต่พอเข้าวัยทำงานคนที่เราสนิทกลับไม่เคยได้อยู่ใกล้เลย เคยคิดว่ามีเพื่อนเยอะๆก็คงดีเนอะ แต่พอจุดนึง เพื่อนน้อยแต่มีคุณภาพอาจจะดีกว่า
Reply
Wanaa
9 days ago
ขอบคุณสำหรับบทความดีๆ นะคะ เราเป็นคนเพื่อนเยอะ แต่พอเข้าวัยทำงานคนที่เราสนิทกลับไม่เคยได้อยู่ใกล้เลย เคยคิดว่ามีเพื่อนเยอะๆก็คงดีเนอะ แต่พอจุดนึง เพื่อนน้อยแต่มีคุณภาพอาจจะดีกว่า
Reply
ขอบคุณเหมือนกันนะคะ ที่ได้ร่วมแบ่งปันความรู้สึกกัน เวลาจะคัดกรองคนจริงๆนะคะ :)
momimalone
6 days ago
ชอบมากๆค่ะ เราก็เป็นเหมือนคุณค่ะ ทำอะไรกับเพื่อนไม่ดีขึ้นเลยค่ะ อยากเจอเพื่อนดีๆสักคน
Reply