เพราะเป็นวัยรุ่นจึงเจ็บปวด...รวดร้าว
แด่เธอ...หนุ่มสาวผู้ยืนเผชิญหน้ากับอนาคตเพียงลำพัง นี่คือโปรยที่อยู่บนปก บ่งบอกเนื้อหาได้อย่างแท้จริงทีเดียว วัยรุ่นเป็นช่วงเวลาชีวิตที่ดีและยากลำบากในคราวเดียวกัน เพราะเป็นวัยที่ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ และได้ค้นพบสิ่งที่อยากทำ

แต่แทบไม่มีใครได้เตรียมพร้อมสู่การเป็นผู้ใหญ่ ส่วนใหญ่จึงทรมานกับการดำเนินชีวิตหนุ่มสาวอย่างเสียสมดุล

ค่านิยมในสังคมตีกรอบบังคับคนหนุ่มสาวว่าต่อไปต้องประสบความสำเร็จ แต่กลับปล่อยให้เวลาผ่านไปด้วยความขี้เกียจแต่อวดฉลาด และสิ่งที่คนหนุ่มสาวขาดหายไปจริงๆ ไม่ใช่ความสามารถ หรือเกรด A วิชาใดๆ แต่เป็นการทบทวนตัวเอง

ดังที่อับราฮัม ลินคอล์นเคยกล่าวว่า “ถ้าคุณใช้เวลาแปดชั่วโมงในการตัดต้นไม้ เวลาหกชั่วโมงจะหมดไปกับการลับขวาน”
 
ไม่มีใครไม่รู้สึกหนักใจกับอายุที่เพิ่มขึ้น หนุ่มสาวก็เช่นกัน ส่วนใหญ่มักคิดว่าวัย 20 ปีเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด ร่างกายแข็งแรง ดึงดูดเพศตรงข้าม ไม่ว้าวุ่นพลุ่งพล่านเหมือนวัยรุ่น แต่เมื่อเลยวัยนี้ไป กลับเศร้าหมองเพราะคิดว่าความยิ่งใหญ่นั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว

ชีวิตไม่ว่าอยู่วัยไหน ก็มีการเติบโตและเรียนรู้ที่ไม่สิ้นสุด การได้ก้าวข้ามไปสู่อีกวัย ย่อมได้สิทธิต่างๆ ที่จะเข้ามา เมื่อได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น การเรียนรู้ชีวิตที่ผ่านมาจะทำให้เราได้อิ่มเอมกับมัน

ควรเลิกคิดอะไรที่งี่เง่าและไร้สาระเพื่อเติบโต เพราะความงี่เง่าที่แท้จริงมีอยู่ในทุกวัย... 

จากหนังสือ : เพราะเป็นวัยรุ่นจึงเจ็บปวด
คิมรันโด เขียน
วิทิยา จันทร์พันธ์ แปล
สำนักพิมพ์ springbooks
SHARE
Writer
TAKUYA1091
Writer and Designer
...Welcome to Introspection Area...

Comments